O κόσμος πολύς. Πάρα πολύς, στο φιλόξενο Tiki bar του Κουκακίου. Εκεί όλοι για τους Yeah! Τι κι αν η επόμενη μέρα ήταν η εργάσιμη Δευτέρα; Οι φίλοι των Yeah βρεθήκαμε εκεί. Οι περισσότεροι από νωρίς.
Το live των Yeah έδειξε για μια ακόμη φορά ότι είναι μια καλοδεμένη μπάντα που βρίσκει τα πατήματά της και καταφέρνει να μας ξεσηκώνει, ακόμη κι αν λόγω κόσμου δεν μπορούμε να κουνηθούμε όσο θα θέλαμε, με τις διασκευές και τα ορίτζιναλ τραγούδια τους.
Νομίζω ότι το πάντρεμα της παλιάς φουρνιάς μουσικών με πολλά χιλιόμετρα στις πλάτες (κιθάρες, μπακέτες, φωνές) με εξαιρετικούς καλλιτέχνες μιας άλλης γενιάς έχει δέσει κι εμείς ως ακροατές, φανατικοί αφού είναι φίλοι μας τα παιδιά – δεν παίζει να το κρύβουμε αυτό άλλωστε – πολύ τυχεροί γιατί απολαμβάνουμε ό,τι αγαπάμε: γαμάτες μουσικές, παιγμένες με πάθος!
Ο Ηλίας Ασλάνογλου, ο καλύτερος Έλληνας περφόρμερ, επέστρεψε στα μουσικά πράγματα με εκείνη τη σαρωτική πραότητα του ανθρώπου που έχει τη γνώση και τη δύναμη αλλά δεν την επιδεικνύει, απλώς καταθέτει στη σκηνή τη μαγεία της φωνής του και μας παρασέρνει.
Ο Γιάννης Ντρενογιάννης με τις συνθέσεις και δυνατό του παίξιμο, ο Τάκης Γιαννούτσος δίνει το ρυθμό και κάνει τις μπακέτες του να παίρνουν φωτιά, ο Στέφανος Γραμμένος στο μπάσο τα δίνει όλα και είναι ο κρίκος που ενώνει μια στιβαρή αλυσίδα – και μετά έχουμε τις δύο κυρίες. Η Αλίκη Πριόβολου στα πλήκτρα δημιουργεί εκείνη τη μοναδική ατμόσφαιρα που φλερτάρει με μια new wave αισθητική που όμως έχει τη σπιρτάδα του σήμερα. Δεν παίζει σαν ρετρό. Φέρνει εκείνη την εποχή στο σήμερα με τα πλήκτρα της αλλά και στα φωνητικά που έκανε μας εξέπληξε ευχάριστα. Και τέλος η Μισέλ Μόργκαν- Χάουαρς ένα μικρό ξωτικό με μια φωνή που καταφέρνει να ανοίγει δρόμους περνώντας μέσα από αγαπημένα μονοπάτια.
Μπορεί η οι φωτογραφίες που τράβηξα να είναι χάλια. Χου κέρς όμως! Η βραδιά στο Tiki ήταν τόσο υπέροχη, ανάμεσα σε φίλους πάνω και κάτω από τη σκηνή. Μια παρέα. Άλλωστε όπως είπε κι ο Ηλίας: σήμερα (προχθές την Κυριακή) παίζουμε σπίτι μας!
