Είναι πολλά τα επίθετα που θα μπορούσαν να μπουν ως προσδιορισμοί στο βιβλίο της Καμίλα Βιγιαδα Σόσα (Εκδόσεις Οpera, μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη). Νομίζω ότι θα ξεκινήσω να σου μιλάω γι’ αυτό χαρακτηρίζοντας το ένα ειλικρινές βιβλίο.
Στις σκοτεινές γωνιές του πάρκου της Κόρντοβα η Καμίλα συναντά τις άλλες τραβεστί, τις «αδελφές» της και μέσα από την ιστορία τους μέχρι που το πάρκο παραδόθηκε στον λεντ φωτισμό που δεν άφηνε γωνίες για να γεννιούνται ή εκτυλίσσονται σκοτεινές ιστορίες, περιγράφει και τη δική της ζωή. Αυτή που έχασε όταν έφυγε από το χωριό της και τον πατέρα που δεν μπορούσε να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα του γιου του, κι αυτή που αγωνίστηκε για να κερδίσει.
«Τα παλιοκόριτσα» είναι ένα βιβλίο ορατότητας για τις τραβεστί, τους διεμφυλικούς, και κάθε άνθρωπο που θέλει να επιλέξει τον τρόπο που θα ζει, κυκλοφορεί, ερωτεύεται και υπάρχει.
Η Καμίλα Σόσα Βιγιάδα όταν εγινε 15 ετών άφησε πίσω της τον Κριστιάν Ομάρ, το αγόρι που γεννήθηκε και αποφάσισε να τολμήσει να ζήσει τη ζωή της. Η μάχη με τον πατέρα της είναι σημαντική και ως προς το περιεχόμενο του βιβλίου αλλά τελικά της ίδιας της της ζωής. Όπως λέει και η ίδια έγινε η πουτάνα που είχε προβλέψει ο βίαιος πατέρας της. Στις σελίδες του βιλβίου της περιγράφει την ζωή του πεζοδρομίου, τις σχέσεις με τις άλλες τραβεστί, τους πελάτες, την πόλη που κάνει ότι δε βλέπει τι συμβαίνει στις σκοτεινές γωνιές του πάρκο, αλλά και το μίσος που υφίστανται οι διαφορετικοί σε έναν κόσμο «φυσιολογικών».
Ο όρος «φυσιολογικοί» είχε χρησιμοποιηθεί από την ίδια σε μια διάλεξή της που είχε αναφέρει: Ένας χρόνος στη ζωή των τραβεστί ισοδυναμεί με επτά χρόνια «φυσιολογικών», όπως διαβάζουμε στον πρόλογο του Χουάν Φορν.
Στα Παλιοκόριτσα η Καμίλα Σόσα Βιγιάδα, ,δεν γράφει γιατί έχει μετανιώσει για κάτι, δεν ζητάει συγχώρεση ή οίκτο. Δεν κάνει ακτιβισμό εκ του ασφαλούς. Θέλει να φωνάξει πια είναι, χωρίς τον φόβο που την έμαθαν να μεγαλώνει και να ζει σε μια κοινωνία που οι διαχωρισμοί και βία απέναντι σε ό,τι δεν είναι «φυσιολογικό» για τους πολλούς είναι ψωμοτύρι.
Η ίδια, πάλι διαβάζω στον πρόλογο, είχε πει ότι η πρώτη της παρενδυτική πράξη ήταν το γράψιμο. Εκεί μπορούσε να εκφραστεί και να ανακαλύψει τον πραγματικό της εαυτό.
Σήμερα που ο ζόφος των ακροδεξιών συντηρητικών πολιτικών, πρακτικών και συμπεριφορών μας επικρατεί και μας δείχνει τα δόντια του, ένα βιβλίο όπως «Τα παλιοκόριτσα» είναι χρήσιμο να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερα μάτια.
Η γλώσσα και το ύφος της συγγραφέως την ίδια ώρα που μαρτυρούν μια πρωτόλεια κατάθεση ψυχής, είναι τελικά μια πρόταση διήγησης και γραφής που ξεπερνούν την ημερολογιακή ή λευκωματικής λογικής καταγραφή γεγονότων, συναισθημάτων. Οι περιγραφές της μοναχικής ζωής της, αλλά και της ομαδικής ζωής των τραβεστί, των «αδελφών» της είναι τόσο ζωντανά κινηματογραφικές. Μια ζωντανή γραφή που δεν ακολουθεί τις νόρμες των εργαστηρίων γραφής που έχουν μπει σε τόσα πολλά αναγνώσματα κάνοντας τα σωστά τεχνικά αλλά τους απομειώνουν το συναίσθημα που χρειάζομαι όταν διαβάζω κάτι.
«Τα παλιοκόριτσα» έχουν πολλές ηρωίδες, πολλές ιστορίες, δεύτερους ρόλους, ανατροπές και μια μοναδική ατμόσφαιρα που δεν κάνει τον αναγνώστη «ματάκια» αλλά σύντροφο σε μια πολύ ιδιαίτερη περιπέτεια!
Η συγγραφέας μας μεταλαμπαδεύει ένα κουράγιο για τη ζωή και τις επιλογές μας που οφείλουμε όλοι, όποιες κι αν είναι αυτές, να τις τιμούμε. Κι αυτό καθιστά «Τα παλιοκόριτσα» ως ένα πολύ σημαντικό βιβλίο.
Γιάννης Καφάτος
Περισσότερα για «Τα παλιοκόριτσα» στις Εκδόσεις Opera
Ανακαλύψτε την Camila Sosa Villada sto instagram
