Η αντιπολεμική συγκλονιστική Ιαπωνική ταινία για τη Χιροσίμα.
Χιροσίμα, 6 Αυγούστου 1945. Λίγες ώρες μετά την πτώση της ατομικής βόμβας, μια μαύρη βροχή θα πέσει στην πόλη. Σε πέντε χρόνια, εκατό χιλιάδες από τους επιζώντες θα πεθάνουν απ’ αυτή τη ραδιενεργό βροχή.
Η ταινία με τα 26 ΔΙΕΘΝΗ ΒΡΑΒΕΙΑ
https://www.imdb.com/title/tt0097694/awards/?ref_=tt_awd
Η ταινία για μια κοινωνία η οποία επέζησε από πυρηνική καταστροφή και την ήττα του πολέμου που προσπαθεί να έρθει σε διάλογο με τον ίδιο της τον εαυτό.
Ο Ιμαμούρα διαλέγει τους ασπρόμαυρους, διακριτικούς τόνους μιας μπαλάντας, παρά ένα εμβατήριο-καταγγελία μιας εθνικής τραγωδίας.
Σοέι Ιμαμούρα, ο μοναδικός δημιουργός που μαζί με τον Εμίρ Κουστουρίτσα τιμήθηκε δυο φορές με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών, αλλά παραμένει επί της ουσίας άγνωστος ακόμα και για μεγάλο αριθμό σινεφίλ.
ΜΑΥΡΗ ΒΡΟΧΗ
Kuroi ame – Black Rain
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σοέι Ιμαμούρα
ΣΕΝΑΡΙΟ: Τοσίρο Ισίντο, Σοέι Ιμαμούρα
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γιοσίκο Τανάκα, Καζούο Κιταμούρα, Ετσούκο Ιτσιχάρα
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Τακάσι Καουαμάτα
ΜΟΥΣΙΚΗ: Τόρου Τακεμίτσου
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 123′
ΧΩΡΑ/ΕΤΟΣ: ΙΑΠΩΝΙΑ/1989
ΣΥΝΟΨΗ
Χιροσίμα, 6 Αυγούστου 1945. Λίγες ώρες μετά την πτώση της ατομικής βόμβας, μια μαύρη βροχή θα πέσει στην πόλη. Σε πέντε χρόνια, εκατό χιλιάδες από τους επιζώντες θα πεθάνουν απ’ αυτή τη ραδιενεργό βροχή. Η οικογένεια Σιγκεμάτσου θα εγκατασταθεί στην εξοχή, αλλά οι μέρες της είναι μετρημένες, μια και ελάχιστοι θα γλιτώσουν από «το θάνατο που ήρθε από τον ουρανό».
Το Black Rain βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Masuji Ibuse του 1965. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα αγγλικά. Η ταινία κέρδισε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων εννέα στα περίφημα ιαπωνικά βραβεία της Ακαδημίας, και ήταν επίσης στο διαγωνιστικό τμήμα των Καννών τη χρονιά της κυκλοφορίας της. Η ταινία είναι αξιοσημείωτη επειδή γυρίστηκε σε ασπρόμαυρο, και πολλοί έχουν επισημάνει την εκπαίδευση του Imamura ως βοηθού σκηνοθέτη υπό τον Yasujiro Ozu.
Ο Ιμαμούρα αποφεύγει διακριτικά τόσο την καταγγελία, όσο και το μελόδραμα. Ο θάνατος γεννιέται από την ίδια τη φύση, που αγκαλιάζει ήσυχη και αθώα τους ήρωες. Άλλωστε και η βόμβα αντιμετωπίζεται σαν ένα φυσικό γεγονός. Όσοι αναφέρονται σ’ αυτην, την αποκαλούν πάντα «η λάμψη». Φέρνοντας περισσότερο στον νου τον «Καταδικασμένο» του Κουροσάβα παρά την «Επόμενη Μέρα», η «Μαύρη Βροχή» είναι μια ταινία πάνω στην ομορφιά των εφήμερων στιγμών και όχι στην εγκατάλειψη μπρος στον επερχόμενο θάνατο.
ΠΗΓΗ: https://www.cinemagazine.gr/paizontai_tora/arthro/black_rain_review-131024314/
[…]O σπουδαίος Σοέι Ιμαμούρα, που σε ολόκληρο το έργο του μας δείχνει την άλλη, την περιθωριακή Ιαπωνία που κρυβόταν πίσω από την στιλπνή παραδοσιακή της εικόνα, σ’ αυτήν την ταινία του, εστιάζει εξίσου σε μιαν άλλη πτυχή της ανθρώπινης τραγωδίας, στην καθημερινή ζωή αυτών των ζωντανών νεκρών που επέζησαν, και όχι μόνο στις εικόνες της ανείπωτης φρίκης που ακολούθησαν την έκρηξη της βόμβας. Στη βουβή τους απελπισία, τη στωικότητά τους αλλά και την εσωτερικευμένη ενοχή τους, τις μάταιες προσπάθειές τους να ξαναζήσουν όπως παλιά χωρίς όμως να είναι οι ίδιοι με κείνους που ήταν τότε. Τις τούφες των μαλλιών να μένουν πάνω στη χτένα, την τρέλα που ξεσπούσε μέσα σ’ αυτούς τους ζωντανούς ετοιμοθάνατους με την εικόνα εκείνης της θανατερής λάμψης να επανέρχεται για τελευταία φορά μπροστά στα μάτια τους, την αιφνίδια εγκατάλειψη κάθε σωματικής δύναμης, το τελευταίο κατευόδιο σε κάθε κηδεία όπου σιωπηλά αποχαιρετούσαν τους νεκρούς τους, κάθε φορά όλο και λιγότεροι, κάθε φορά με βουβή απορία για το ποιος θα ήταν ο επόμενος. Ο Ιμαμούρα μας δείχνει όλες αυτές τις ασπρόμαυρες εικόνες, που βλέποντάς τες, μέσα σε μια ανυπόφορα ρεαλιστική, βαθιά πεσιμιστική ατμόσφαιρα, φοβόμαστε να πιστέψουμε ότι στ’ αλήθεια η ανθρωπότητα έχει ζήσει μια τέτοια ανείπωτη τραγωδία που έχει καταγραφεί στην πανανθρώπινη συλλογική μνήμη. Υποβάλλοντας μας σε μιαν ασφυκτική δοκιμασία μέσα από την παρατήρηση της καθημερινής ζωής όσων είχαν την τύχη, ή την ατυχία, να επιζήσουν. Και καθώς η ταινία του προχωράει, με κάθε δάκρυ, η οργή μας μεγαλώνει.
Το STUDIO έχει αφιερώσει ένα από τα καθίσματά του τον μεγάλο Ιάπωνα δημιουργό Σοσέι Ιμαμουρα
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΟΕΪ ΙΜΑΜΟΥΡΑ
Ο Σοέι Ιμαμούρα, ο μοναδικός δημιουργός που μαζί με τον Εμίρ Κουστουρίτσα τιμήθηκε δυο φορές με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών παραμένει επί της ουσίας άγνωστος ακόμα και για μεγάλο αριθμό σινεφίλ.
Ο Σοέι Ιμαμούρα ξεκίνησε ως βοηθός του Οζου, αλλά γρήγορα αυτονομήθηκε υπογράφοντας τολμηρές θεματικά και πρωτοπόρες αισθητικά ταινίες, τις οποίες διακρίνει η ωμή ρεαλιστική παρατήρηση των κοινωνικών ηθών της μεταπολεμικής Ιαπωνίας. Γεννήθηκε στο Τόκιο στις 15 Σεπτεμβρίου 1926. Ως αντίδραση στο μιλιταριστικό κλίμα των νεανικών του χρόνων γράφτηκε στη Γεωργική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χοκάιντο, αλλά την εγκατέλειψε στο δεύτερο έτος, για να ακολουθήσει επί έξι χρόνια φιλολογικές και ιστορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Ουασέντα. Εκεί έγινε ενεργό μέλος του θεατρικού τμήματος, όπου έγραψε, σκηνοθέτησε ή έπαιξε σε διάφορα έργα, ενώ είχε φίλους και συμμαθητές τους Σόισι Οζάουα, Καζούο Κιταμούρα και Τακέσι Κάτο, μετέπειτα διάσημους ηθοποιούς και συχνά πρωταγωνιστές των ταινιών του.
Το 1951 ο Ιμαμούρα προσλαμβάνεται ως βοηθός σκηνοθέτη στην εταιρεία παραγωγής Σοσίκου, όπου δούλεψε κυρίως με τον Οζου ενώ στη συνέχεια προσελήφθη από την εταιρεία Νικάτσου, η οποία το 1958 του πρότεινε να σκηνοθετήσει την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους γύρω από τη ζωή ενός περιπλανώμενου θιάσου του Καμπούκι στην επαρχία: ο κλεμμένος πόθος έχει κάποια βιωματικά στοιχεία, γιατί την περίοδο που ήταν φοιτητής έδωσε συχνά παραστάσεις στην επαρχία για να εξασφαλίσει στέγη και τροφή. Ακολούθησε μια παραγγελία (Μπροστά στο σταθμό Νίσι-Γκίνζα) που επέτρεψε να γυρίσει την πρώτη προσωπική του ταινία («Ανεκπλήρωτος πόθος»), ένα ιαπωνικό φιλμ-νουάρ στη νιχιλιστική γραμμή του Kiss me deadly του Ρόμπερτ Ολντριτς, την οποία ακολούθησε σ’ ένα ολότελα διαφορετικό ύφος «O δεύτερος αδελφός» (1959), μια σχεδόν νεο-ρεαλιστική ταινία με επιρροές επίσης από το σοβιετικό ρεαλισμό (Μαρκ Ντονσκόι).
Ενοχλημένος που η ταινία αυτή πήρε ένα επίσημο κρατικό βραβείο, ο Ιμαμούρα έκανε τα Γουρούνια και θωρηκτά (1960), την πρώτη του τυπικά «ιμαμουρική» ταινία, η οποία εντάσσεται στο κίνημα της ιαπωνικής νουβέλ-βαγκ. Ακολούθησε «H γυναίκα έντομο ή Εντομολογικά χρονικά της Ιαπωνίας» (1963), μια μορφικά σύνθετη ταινία, με αφηγηματικές ελλείψεις και σφήνες ιστορικών επικαίρων που μας πληροφορούν επιγραμματικά για τις ιστορικές εξελίξεις της Ιαπωνίας από το 1918 μέχρι τις αρχές του ’60. Στη ρεκτρορσπεκτίβα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης θα δούμε και τις πιο γνωστές δημιουργίες του, όπως είναι «O πορνογράφος» (1966), «H μπαλάντα του Ναραγιάμα» (1983) «Μαύρη Βροχή» (1988), και «Το χέλι» (1996).
ΠΗΓΗ https://www.rizospastis.gr/story.do?id=1429989
