Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΧΕΡΙ” του OTTO PREMINGER σε DIGITAL RESTORATION από τις 19/9 στους κινηματογράφους σε διανομή New Star
To “Trainspotting” της δεκαετίας του ’50.
Ο Frank Sinatra στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του.
Με τη μοναδική μουσική του Elmer Bernstein (Ακούστε τη στο τέλος του άρθρου)
“Η σκηνή στην οποία ο Σινάτρα τσακίζεται και ουρλιάζει από πόνο και παραλήρημα είναι από τις πιο συγκλονιστικές που έχω δει ποτέ στην οθόνη.” Marjory Adams- Boston Globe
“Το “The Man With the Golden Arm” δεν φείδεται των συναισθημάτων του κοινού, και εκεί βρίσκεται η δύναμή του — σκοπεύει να σοκάρει το καταφέρνει.”- Τimes UK
“Είναι η πρώτη αμερικανική ταινία που με τόλμη και ειλικρίνεια αναφέρθηκε άκρως ρεαλιστικά στα ναρκωτικά
και στην εξάρτηση, χάρη στη δύναμη του ευρωπαϊκής καταγωγής Πρέμινγκερ.” –Αλέξης Δερμεντζόγλου
Υποψήφιο για 3 Όσκαρ:
‘Α Αντρικού ρόλου – Frank Sinatra
Art Direction
Καλύτερης Μουσικής – Elmer Bernstein
Βραβείο Σκηνοθεσίας του Κύκλου Κριτικών Νέας Υόρκης
Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Nelson Algren.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΧΕΡΙ (1955)
The Man with the Golden Arm
Σκηνοθεσία: Otto Preminger
Σενάριο: Walter Newman, Lewis Meltzer, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Nelson Algren
Φωτογραφία: Sam Leavitt
Μουσική: Elmer Bernstein
Πρωταγωνιστούν: Frank Sinatra, Eleanor Parker, Kim Novak, Arnold Stang, Darren McGavin, Robert Strauss
Χώρα/Έτος: USA, 1955
Διάρκεια: 119’
ΣΥΝΟΨΗ
Ο Φράνκι Μασίν είναι ικανός ντίλερ του πόκερ, μουσικός και εξαρτημένος από τα ναρκωτικά. Βγαίνοντας από την φυλακή, προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή ως μουσικός, αλλά οι δύο άλλες του ιδιότητες δεν του αφήνουν περιθώρια.
Συγκλονιστική «νυχτερινή» κοινωνική περιπέτεια της δεκαετίας του ’50 με ρεαλισμό και ατμοσφαιρική σκηνοθεσία από τον Otto Preminger που είναι εκπληκτικά εύστοχη πάνω στην καταστροφή της ζωής από τον εθισμό (στα ναρκωτικά, στο ποτό, στα χαρτιά και αλλού) παρουσιάζοντας με ανθρωπιά έναν άνθρωπο που ονειρεύεται να ξεφύγει και να ζήσει μια φυσιολογική ζωή.
Αυτή η αναπαράσταση της αδυναμίας του ανθρώπου και η αμεσότητα της αγωνιστικής της διάστασής της, δίνουν μια δύναμη και μια επικαιρότητα που συνεχίζει να γράφει επί της οθόνης.
Ο Πρέμινγκερ ήταν ένας άνθρωπος μπροστά από την εποχή του. Αυτή ήταν κυριολεκτικά η πρώτη ταινία που υπογράμμισε τους κινδύνους της χρήσης ναρκωτικών, και το κάνει χωρίς φόβο, δείχνει απλώς τις ρεαλιστικές συνέπειες
των σκληρών ναρκωτικών. Ο Sinatra είναι εξαιρετικός πρωταγωνιστής, εξαιρετικά κουλ και κομψός μέχρι που δεν είναι πια, και αυτό γίνεται μια μαχαιριά στην καρδιά του κοινού.
Trailer
Παλιός, κορυφαίος Ότο Πρέμινγκερ
Του Αλέξη Δερμέντζόγλου
ΠΗΓΗ: https://www.documentonews.gr/article/palios-koryfaios-oto-premingker/
Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ ΣΤΟΝ “ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΧΕΡΙ”
Ο «Ανθρωπος με το χρυσό χέρι», επιτομή του κοινωνικού μελοδράματος, έρχεται σε επαφή με το νουάρ. Ο Πρέμινγκερ ήταν από τους πρώτους που τίναξαν στον αέρα τον κώδικα Χέιζ και κατ’ επέκταση περιφρόνησαν τον μακαρθισμό. Στον «Ανθρωπο με το χρυσό χέρι» κατασκευάζει μέσα σε μια πολυκατοικία τον μικρόκοσμο της αμερικανικής κοινωνίας του ’50. Χωρίς όνειρα, με έλλειψη συναισθήματος, ναρκωτικά και αναπηρία (σήμανση ευνουχισμού). Ελπίδες χωρίς αύριο και αύριο με προσμονές. Ολοι ψάχνουν μια βοήθεια, ένα στήριγμα, ένα δεκανίκι. Οι περισσότεροι αποτυγχάνουν, ενώ αυτοί που τα ανακαλύπτουν είναι τυχεροί και πολύ λίγοι. Απαισιόδοξη αισιοδοξία (!), τι ακριβώς είναι αυτή η ομιχλώδης κατάσταση, η αναμονή μέσα στη δυστοπία; Ισως η ζωή, μας λέει ο μοναδικός Οτο, η ζωή και τίποτ’ άλλο. Ένα μεγαλειώδες έργο, ένα αυτοκρατορικό στιλ και ένας αξέχαστος δημιουργός συνθέτουν την εικόνα ενός μοναδικού καλλιτέχνη.
Η μουσική είναι του Ελμερ Μπερνστάιν (προτάθηκε για Όσκαρ), η έξοχη φωτογραφία του Σαμ Λίβιτ και τα μοναδικής αξίας ζενερίκ του Σολ Μπας, ενώ εντυπωσιάζει η καλλιτεχνική διεύθυνση, που επίσης προτάθηκε για Όσκαρ.
Είναι η πρώτη αμερικανική ταινία που με τόλμη και ειλικρίνεια αναφέρθηκε άκρως ρεαλιστικά στα ναρκωτικά και στην εξάρτηση, χάρη στη δύναμη του ευρωπαϊκής καταγωγής Πρέμινγκερ. Ένας εθισμένος στα ναρκωτικά άντρας, πρώην μουσικός, αποφυλακίζεται, αντιμετωπίζει πρόβλημα με την ανάπηρη γυναίκα του και έχει τη συμπαράσταση μιας γειτόνισσας. Υπάρχει κι ένα καλά κρυμμένο μυστικό.
Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ ΣΤΟΝ “ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΧΕΡΙ”
Κείμενο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
[email protected]
Πολλά χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή τους επαναπροβάλονται τα υποδειγματικά,
αριστουργηματικά μελοδράματα του Όττο Πρέμινγκερ «Ανατομία ενός εγκλήματος»,
«Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι». Να ερευνήσουμε πως και γιατί αυτός ο κορυφαίος
δημιουργός διαθέτει ακόμα τέτοια επιδραστικότητα.«Θύελλα στην Ουάσιγκτον» (1962),
«Ο άγνωστος του πύργου του Λονδίνου» (1965), «Δώσ΄ μου τα χείλη σου» (1962), «Το 13 ο
γράμμα» (1961) «Κηλίδες στο πεζοδρόμιο» (1950), «Ο γκρεμός» (1950), «΄Αγγελοι στο
βούρκο» (1945), «Λάουρα» (1944), είναι μερικά από τα επιτεύγματά του.
Και ευρωπαϊκή «ανατομία»
Η επιδραστικότητά του στους σύγχρονους σκηνοθέτες είναι φανερή. Το σύγχρονο σινεμά,
έχει τόσο μεγάλη ανάγκη από ανανέωση και πρωτοτυπία, ώστε οπισθοχωρεί στο ριμέικ
αλλά δεν παράγει γνήσια επιγονικά προϊόντα και κλασικών δημιουργών. Κάποιοι
σκηνοθέτες επιχειρούν να απλωθούν στο παλιό αγκαλιάζοντας το νέο αλλά δεν
εμφανίστηκε ακόμα κάτι πολύ δυνατό. Μόνον οι Γάλλοι δείχνουν ικανοί να προσφέρουν
αυτό το διαφορετικό, εμπνευσμένο από την γνησιότητα του παρελθόντος. Ας προσέξουμε
την ομοιότητα κάποιων τίτλων. Κατά την «Ανατομία ενός εγκλήματος» υπάρχει το Όσκαρ
διεθνούς ταινίας με τη «Ανατομία μιας πτώσης», που διεξάγεται κι αυτή σε κλειστούς
θεατρογενείς χώρους και είναι και δικαστικό μελόδραμα. Θα ήταν άδικο να την
χαρακτηρίσω ομοίωμα του κορυφαίου φιλμ του Πρέμινγκερ, αλλά οι ανατροπές στην
υπόθεση είναι παρόμοιες.
Ας πούμε η οπτική δύναμη της «Λάουρα» οι μαγνητισμοί, η σπουδαία φωτογραφία, μας
επιτρέπουν να διαγνώσουμε το στοιχείο της νεκροφιλίας. «Ο γκρεμός», πέρα από ένα
ανατρεπτικό σενάριο, διαθέτει και ένα τρικ καθαρού αποκρυφισμού. Το «Δώσ΄ μου τα
χείλη σου» θέτει τις βάσεις του μετέπειτα σύγχρονου ψυχοπαθολογικού θρίλερ. Κατά τα
άλλα, κάθε πλάνο του αποτελεί και μια πρόγνωση, μια ψηφίδα του, που αν την
προσθέσουμε θα μας προσφέρει ένα πορτρέτο.
Η οπτική δύναμη
Ο « Άνθρωπος με το χρυσό χέρι», επιτομή του κοινωνικού μελοδράματος, έρχεται σε
επαφή με το νουάρ. Ο Πρέμινγκερ ήταν από τους πρώτους που τίναξαν στον αέρα τον
κώδικα Χέιζ και κατ΄ επέκταση περιφρόνησαν τον μακαρθισμό. Στον «’Ανθρωπο με το
χρυσό χέρι» «κατασκευάζει», μέσα σε μια πολυκατοικία, τον μικρόκοσμο της αμερικάνικης
κοινωνίας του ΄50. Χωρίς όνειρα, έλλειψη συναισθήματος, ναρκωτικά και αναπηρία
(σήμανση ευνουχισμού). Ελπίδες χωρίς αύριο και αύριο με προσμονές. ΄Ολοι ψάχνουν μια
βοήθεια, ένα στήριγμα, ένα δεκανίκι. Οι περισσότεροι αποτυχαίνουν, τυχεροί αυτοί που τα
ανακαλύπτουν και είναι πολύ λίγοι. Απαισιόδοξη αισιοδοξία(!), τι ακριβώς είναι αυτή η
ομιχλώδης κατάσταση, η αναμονή μέσα στην δυστοπία; ΄Ισως η ζωή, μας λέει ο μοναδικός
΄Οττο, η ζωή και τίποτα άλλο. Ένα μεγαλειώδες έργο, ένα αυτοκρατορικό στυλ και ένας
αξέχαστος δημιουργός, συνθέτουν την εικόνα ενός μοναδικού καλλιτέχνη.
Η μουσική είναι του Έλμερ Μπέρνστάιν (πρόταση για Όσκαρ), η έξοχη φωτογραφία
του Σαμ Λίβιτ και τα μοναδικής αξίας ζενερίκ του Σολ Μπας, ενώ εντυπωσιάζει η
καλλιτεχνική διεύθυνση που προτάθηκε για Όσκαρ.
Είναι η πρώτη αμερικανική ταινία που με τόλμη και ειλικρίνεια αναφέρθηκε άκρως
ρεαλιστικά στα ναρκωτικά και την εξάρτησή τους, χάρις στη δύναμη του ευρωπαϊκής
καταγωγής του Πρέμινγκερ.
Ένας εθισμένος στα ναρκωτικά άνδρας, πρώην μουσικός , αποφυλακίζεται,
αντιμετωπίζει το πρόβλημα με την ανάπηρη γυναίκα του και έχει τη συμπαράσταση
μιας γειτόνισσας. Υπάρχει και ένα καλά κρυμμένο μυστικό.
Το μεγάλο “μαστούρωμα”
Πού να πρωτομείνω σ’ αυτό το εκ παρεκκλίσεων νουάρ; Στις βελόνες που τρυπάνε
τα χέρια του Σινάτρα, στην εκπληκτική τζαζ μουσική που μετατρέπει την ταινία σε
μουσικότροπα ή στο παραισθητικό στιλ που είναι γυρισμένη, παραπέμποντας
αισθητικά σ’ ένα μαστούρωμα; Υπέροχη κολλώδης φωτογραφία καλλιτεχνικά
ζενερίκ επιτρέπουν στον Πρέμινγκερ για μια ακόμη φορά να περάσει σ’ ένα (κρυφό)
νεκροφιλικό σχόλιο.
Σ’ αυτό το βασίλειο των ζωντανών νεκρών και των εκπεσόντων αγγέλων, τι μετράει
παραπάνω; Η παραίσθηση, η σκηνοθεσία του βλέμματος ή οι άψογοι ρόλοι σ’ ένα
θέατρο εξαρτήσεων και εξαπατήσεων; Ο Πρέμινγκερ αναρωτιέται τι ακριβώς
συμβαίνει. Είναι μια επίδειξη μέγιστης υποκριτικής τέχνης, ένας χώρος που
αρνούμαστε να διερευνήσουμε ή μήπως το άβατο ενός λεηλατημένου τοπίου
σχέσεων;
Κι ακόμα, τι σημαίνει η ακινησία; Ποιο ψυχαναλυτικό σύνδρομο εδρεύει εδώ; Τι θα
έλεγε ο Μπουνιουέλ για τον Άνθρωπο με το χρυσό χέρι;
Και ξαφνικά το θαύμα, ο μέγας ρόλος, δηλαδή η αποκάλυψη του ομφάλιου λώρου. Ο
άνδρας πετάει, απογειώνεται. Το φιλμ έχει τη δομή και την ατμόσφαιρα του νουάρ,
διαθέτει και ένα ισχυρό μυστικό, αλλά, πάνω απ’ όλα, ο Πρέμινγκερ σκηνοθετεί
απόκοσμα, οριοθετώντας τη μαγική υπερβολή ως τα όριά της, το ανέφικτο ως το
προσδοκώμενο, το απίθανο ως εφικτό, την (πολλαπλή) εξάρτηση ως το αναγκαίο για
να αλλάξει η ματιά στον κόσμο.
Εκεί που είναι μπλεγμένος ο άνδρας, μέσα από την υπόδυση της αναπηρίας της
άλλης, η εμφάνιση της μπρεσονικού τύπου Θείας Χάριτος (Κιμ Νόβακ) τον λυτρώνει
οριστικά… ή άραγε μελλοντικά θα τον στείλει σε μια άλλη εξάρτηση; Έξοχος
στοχασμός, αμφίσημος και εξωφιλμικός.
