Πρεμιέρα έκανε η πολυαναμένομενη επιστροφή της Μαρίας Καβογιάννη στο σανίδι με το Τριαντάφυλλο στο στήθος.
Τη φετινή θεατρική σεζόν ο Tennessee Williams έχει και πάλι την τιμητική του στα αθηναϊκά θέατρα με 4 παραστάσεις έργων του (Λυσσασμένη Γάτα, Τριαντάφυλλο στο στήθος, Γυάλινος Κόσμοςκαι Λεωφορείο ο Πόθος). Ανάμεσα σε αυτές τις παραστάσεις η πιο πολυσυζητημένη και μάλιστα μήνες πριν ανέβει, είναι το Τριαντάφυλλο στο στήθος που σκηνοθετεί ο Γιωργής Τσουρής σε δική του απόδοση. Ο λόγος; Η θεατρική επιστροφή της Μαρίας Καβογιάννη 4 χρόνια μετά το Τρίτο Στεφάνι -και την επιτυχία του Maestro– και επιπλέον με συμπρωταγωνιστή τον Μάκη Παπαδημητρίου. Πριν καν ανέβει η παράσταση έγινε sold out για 2 μήνες (!).
Η απόδοση του Τσουρή (δελτίο τύπου)
Η παράσταση του Τσουρή επιχειρεί να αναδείξει την, παραγνωρισμένη στη χώρα μας, κωμική πλευρά του έργου. Οι ήρωες βιώνουν συγκρουσιακές καταστάσεις, οι εντάσεις και οι τρυφερές στιγμές διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ οι συγκρούσεις αποκαλύπτουν πλήρως τον χαρακτήρα των προσώπων, μαζί με την ανθρώπινη διάστασή τους.
Το ανέβασμα του έργου σε αυτή την νέα εκδοχή, ανοίγει επίσης δυναμικό διάλογο με την εποχή μας. Ο Ουίλιαμς έβαλε στο επίκεντρο –για ακόμη μία φορά– μία γυναίκα-ηρωίδα που εντάσσεται απόλυτα στους όρους και τους προβληματισμούς του καιρού της. Σε μια πραγματικότητα όπου η πατριαρχία διαποτίζει κάθε επίπεδο και ορίζει απόλυτα το τι είναι αποδεκτό ως σκέψη, ως πράξη, ακόμα και ως επιθυμία. Η Σεραφίνα τολμά να διεκδικήσει την απελευθέρωσή της από μια κοινωνία που πιέζει «από μέσα», και να αυτοπροσδιοριστεί ως ένα πλάσμα ακέραιο.
Δράμα ή κωμωδία;
Όπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας, Το τριαντάφυλλο στο στήθος είναι η μοναδική κωμωδία που έχει γράψει. Ο σκηνοθέτης έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο χαρακτηριστικό αυτό, ενώ ταυτόχρονα διάνθισε τη σκηνική του δραματουργία με ιταλικά στοιχεία, όπως σκόρπιες ιταλικές γλώσσες. Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι το έργο ως ισομοιρασμένο στο δράμα (πρώτες πράξεις) για το πένθος του συζύγου και ως κωμωδία με στοιχεία δράματος στην άλλη πράξη.
Όπως σε αρκετά έργο του Williams, η Σεραφίνα είναι μια γυναίκα που υποφέρει από την απουσία ενός άντρα που έφυγε -θυμηθείτε την Αμάντα στον Γυάλινο Κόσμο και την Μπλανς- και για εμένα η αφοσίωση της στον άντρα της ακόμα και αφότου πεθάνει είναι συγκινητική και βαθιά ρομαντική.
Στην κωμική οδό που επέλεξε ο Τσουρής αυτό το στοιχείο υποχωρεί και η υφολογική ισορροπία του έργου αμφισβητείται. Βέβαια, κατορθώνει αυτό που διατείνεται στο δελτίο τύπου, δηλαδή να αναδείξει τα κωμικά στοιχεία του έργου, που ίσως πολλοί από εμάς δεν τους δίναμε σημασία. Κρίνοντας από το κοινό που γελούσε ακατάπαυστα, η παράσταση πέτυχε τον σκοπό της, που είναι πάντα ζητούμενο.
Να θυμηθούμε σε αυτό το σημείο ότι το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα το 1956 από τον Κάρολο Κουν, ενώ το πιο πρόσφατο ανέβασμα του έργου ήταν από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη (2020).
Οι ερμηνείες
Η ανάθεση του κεντρικού ρόλου της Σεραφίνα στη Μαρία Καβογιάννη ήταν πολύ εύστοχη, καθώς η ηθοποιός πέραν από τη μεγάλη δημοτικότητά της διαθέτει ένα πολύ σημαντικό ταλέντο, να συνενώνει το δραματικό με το κωμικό. Ακόμα και στις πιο απλές ατάκες της ή σαρδάμ να έκανε, το κοινό την ευχαριστιόταν. Ναι, είναι η ηθοποιός που μπορεί να έγινε καλτ ως Ασπασία/Κορίνα, να μπήκε στο Netflix και ταυτόχρονα να παίζει μεγάλα έργα όπως το Προς Ελευσίνα του Μάτεσι και το Τριαντάφυλλο στο στήθος.
Γύρω της συσπειρώνεται ένας θίασος από γυναικείους χαρακτήρες, τους οποίους ο Tennessee Williams ήξερε να γράφει τόσο καλά. Πολύ ταιριαστή ήταν η σκηνική της σχέση με την Ζώγια Σεβαστιανού που υποδύεται την Ασσούντα. Τους υπόλοιπους ρόλους ερμηνεύουν η Βάλια Παπακωνσταντίνου, η Τόνια Μαράκη, η Ορνέλα Λούτη, η Λυδία Γιαννουσάκη και η Κατερίνα Μεφσούτ.
Τον δευτεραγωνιστικό ρόλο του Αλβάρο υποδύεται ο Μάκης Παπαδημητρίου, που παίζει ίσως με τις ερμηνευτικές του ευκολίες του, σε αντίθεση με τις προηγούμενες παραστάσεις στις οποίες έπαιζε. Ξεχωρίσαμε τον νεαρό Στρατή Χατζησταματίου στον ρόλο του Τζακ, του νεαρού ναυτικού που σχετίζεται με τη Ρόζα. Η σκηνή της γνωριμίας του με την Σεραφίνα, ήταν από τις πιο ανεπιτήδευτα κωμικές της παράστασης. Πολύ κωμική και η παρουσία του Φοίβου Ριμένα ως Πάτερ, ο οποίος έδωσε και τη δραματική διάσταση του έργου, στη δεύτερη επίσκεψή του στο σπίτι της Σεραφίνα.
Συμπερασματικά
Οι εναλλαγές των σκηνών με τη μουσική και τα σύντομα χορευτικά δρώμενα, έδιναν την αίσθηση παλιότερων δεκαετιών στο θέατρο. Ίσως ήταν μια δραματουργική επιλογή για να περιγραφεί ο χορός των αποφοίτων στον οποίο θα πήγαινε η Ρόζα ή ένα σχόλιο πως η ζωή συνεχίζεται, αλλά επειδή η γραμμή της παράστασης ήταν κωμική αντί για δραματική, δεν έδινε κάτι επιπλέον στην πρόσληψη της παράστασης.
Στα ατού της παράστασης είναι και η ανακαίνιση του Πτι Παλαί και η επαναλειτουργία του ως θέατρο αντί για κινηματογράφο. Τα Ιλίσια αποκτούν μια νέα θεατρική φωλιά, που σίγουρα θα αποτελέσει μια ευχάριστη έξοδο για χιλιάδες θεατές.
Η παράσταση Τριαντάφυλλο στο στήθος του Γιωργή Τσουρή, μπορεί να μην είναι το σημαντικότερο θεατρικό γεγονός της χρονιάς, έχει πολύ ωραίο περιτύλιγμα και πετυχημένη διανομή, αλλά κάτω από αυτό δεν είδα την ουσία του έργου. Η αγάπη του κοινού όμως είναι ένας σημαντικός δείκτης, και η εν λόγω παράσταση θα παίξει σε γεμάτα θέατρα για όλη τη σεζόν, ίσως και την επόμενη.
Ταυτότητα της παράστασης:
Απόδοση – Σκηνοθεσία: Γιωργής Τσουρής
Σκηνικά-Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Μουσική: Σταύρος Λάντσιας
Κίνηση: Σεσίλ Μικρούτσικου
Βοηθός σκηνοθέτη: Φοίβος Ριμένας
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Λυδία Γιαννουσάκη
Βοηθός ενδυματολόγου: Εύα Κουρέλια
Βοηθός Σκηνογράφου: Βασιλική Ζωχιού
Δραματουργική ομάδα: Φοίβος Ριμένας, Βάλια Παπακωνσταντίνου, Λυδία Γιαννουσάκη
Διανομή: Μαρία Καβογιάννη, Μάκης Παπαδημητρίου, Ζώγια Σεβαστιανού, Φοίβος Ριμένας, Βάλια Παπακωνσταντίνου, Ορνέλα Λούτη, Τόνια Μαράκη, Στρατής Χατζησταματίου, Λυδία Γιαννουσάκη / Κατερίνα Μεφσούτ
