Σε έναν δασώδη λόφο στα περίχωρα της Ζυρίχης κατοικεί ο πρώην ομοσπονδιακός βουλευτής Δρ Στοτς, περιστοιχισμένος από τα πορτρέτα μιας νεαρής γυναίκας. Η Μέλοντι ήταν κάποτε μνηστή του, περίπου σαράντα χρόνια πίσω, αλλά λίγο πριν τον γάμο τους εξαφανίστηκε. Διηγείται την ιστορία της ζωής του στον νεαρό Τομ Έλμερ, τον οποίο έχει ορίσει διαχειριστή της κληρονομιάς του. Με τον καιρό, ο Τομ αρχίζει να αναρωτιέται αν ο εργοδότης του είναι πραγματικά αυτός που θέλει να δείχνει ότι είναι και αν οι αφηγήσεις του είναι αληθινές ή βγαλμένες από το μυαλό του. Ο Τομ και η ανιψιά τού Στοτς, Λάουρα, ξεκινούν έρευνες που φτάνουν μέχρι και την Ελλάδα. Μέσα από μια πυκνή αφήγηση, ο Μάρτιν Ζούτερ στήνει ένα συναρπαστικό σύγχρονο μυστήριο. Φαινομενικά, για έναν άντρα που χάνει τη μεγάλη του αγάπη και περνάει το υπόλοιπο της ζωής του αναζητώντας την. Σε βαθύτερο επίπεδο, το μυθιστόρημα πραγματεύεται τις έννοιες της αλήθειας, της μνήμης αλλά και των κινήτρων πίσω από την αφήγηση μιας ιστορίας. Ο συγγραφέας προσφέρει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να αμφισβητήσει όλες τις εκδοχές για το τι τελικά συνέβη. Το τέλος δεν χαρίζεται ούτε μια στιγμή.
Απόσπασμα:
Η Λάουρα πήρε το φλιτζάνι, διαπίστωσε ότι το τσάι ήταν ακόμα πολύ καυτό και το άφησε πάλι στο τραπέζι. «Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι η Μέλοντι είχε γι’ αυτόν τη μεγαλύτερη σημασία στη ζωή του. Η οικονομία, η πολιτική, ο στρατός, τα πολιτιστικά, οι τέχνες – όλα προσχηματικά μόνο. Πιστεύω επίσης ότι το δεύτερο Εγώ του –ο καλλιτέχνης, ο ποιητής, ο επικριτής της κοινωνίας, ο επαναστάτης, ο αμφισβητίας, ο είρωνας– είναι προσποιητό και μόνο. Ο θείος Πέτερ είναι κατά βάθος μόνο ένα πράγμα: ένας άνθρωπος που αγάπησε πολύ. Ένας δυστυχισμένος που αγάπησε πολύ».
Δεν άντεχα τη συμπόνια των καλοπροαίρετων. Το καταλαβαίνεις; Δεν ήταν αληθινή. Δεν μπορούσαν να δείχνουν συμπόνια για κάτι που ξεπερνούσε τόσο πολύ τη φαντασία τους, όπως επέβαλε η τραγωδία μου να κάνουν. Αυτή η υποκριτική συμπόνια ήταν ακόμη πιο αβάσταχτη από την ελάχιστα συγκαλυμμένη χαιρεκακία.
Διατήρησα για καιρό την ελπίδα που μου έδωσε η Λι Ουάνγκ στη Σιγκαπούρη: Η Μέλοντι ζει. Και μια μέρα, όταν η υπόθεση θα έχει λήξει και θα έχει ξεχαστεί, όσο και να διαρκέσει ακόμα, θα κάνει πάλι την εμφάνισή της. Τόσο ξαφνικά, όπως εξαφανίστηκε. Ο χρόνος δεν με βοήθησε να ξεχάσω. Πότε πότε ταξίδευα στο Μαρακές. Όχι για να βρίσκομαι πιο κοντά της, όχι: Σε μένα ήθελα να είμαι πιο κοντά. Σε μένα, όπως ήμουν την εποχή εκείνη που πίστευα ακόμα ακράδαντα ότι θα την έβρισκα.
Το απόγευμα ο Τομ το πέρασε απασχολημένος με τις χρονιές του δρα Στοτς των αρχών της δεκαετίας του ’70. Επανειλημμένα έπιανε τον εαυτό του να μην είναι απόλυτα συγκεντρωμένος στη δουλειά του. Διάβαζε τα έγγραφα, αλλά δεν τα κατανοούσε. Ήταν δυνατό να είχε δίκιο ο συγγραφέας; Ότι η ζωή του δρα Στοτς ήταν μεν επιτυχημένη, αλλά όχι ενδιαφέρουσα; Ότι με την ιστορία της Μέλοντι ήθελε απλά να την κάνει πιο ενδιαφέρουσα; Τη ζωή του, και μαζί μ’ αυτή να καταστήσει πιο ενδιαφέροντα και τον ίδιο του τον εαυτό;
Η Λάουρα πήρε το φλιτζάνι, διαπίστωσε ότι το τσάι ήταν ακόμα πολύ καυτό και το άφησε πάλι στο τραπέζι. «Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι η Μέλοντι είχε γι’ αυτόν τη μεγαλύτερη σημασία στη ζωή του. Η οικονομία, η πολιτική, ο στρατός, τα πολιτιστικά, οι τέχνες – όλα προσχηματικά μόνο. Πιστεύω επίσης ότι το δεύτερο Εγώ του –ο καλλιτέχνης, ο ποιητής, ο επικριτής της κοινωνίας, ο επαναστάτης, ο αμφισβητίας, ο είρωνας– είναι προσποιητό και μόνο. Ο θείος Πέτερ είναι κατά βάθος μόνο ένα πράγμα: ένας άνθρωπος που αγάπησε πολύ. Ένας δυστυχισμένος που αγάπησε πολύ».
Ο Μάρτιν Ζούτερ πάντα θα μας εκπλήσσει. Κάθε καινούργιο βιβλίο του είναι μια πρόκληση και μια περιπέτεια.
Les Echos
Γοητεία, ειρωνεία και αδιαμφισβήτητη κομψότητα χαρακτηρίζει τα μυθιστορήματα του Ζούτερ, ο οποίος είναι ένας από τους καλύτερους συγγραφείς της εποχής μας.
Le Nouvel Observateur
Ο Μάρτιν Ζούτερ απευθύνεται με τα βιβλία του σε ένα μεγάλο κοινό. Γράφει συναρπαστικά, με πολύ δομημένο τρόπο και ταυτόχρονα κινηματογραφικό. Αιχμαλωτίζει τους αναγνώστες του με τις λιτές και παράλληλα καλά δουλεμένες αφηγήσεις του.
Der Spiegel
Η όραση του Ζούτερ είναι φρέσκια και δαιμονική, η ακοή του αλάνθαστη, η λογοτεχνία του χαρισματική.
Die Wochenzeitung
Ο Martin Suter (Μάρτιν Ζούτερ) γεννήθηκε το 1948 στη Ζυρίχη. Επί χρόνια απασχολούνταν στον χώρο της διαφήμισης, αλλά το 1991 αποφάσισε να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη συγγραφή. Σήμερα εργάζεται ως συγγραφέας, αρθρογράφος και σεναριογράφος. Έχει εκδώσει δεκατέσσερα μυθιστορήματα, τα οποία έχουν μεταφραστεί διεθνώς. Θεωρείται από τους δημοφιλέστερους γερμανόφωνους συγγραφείς και έχει λάβει λογοτεχνικές διακρίσεις κερδίζοντας την αναγνώριση του αναγνωστικού κοινού σε όλο τον κόσμο. Ζει στην Ισπανία και τη Γουατεμάλα.
