Ο Χριστιανισμός έχει καθιερωθεί να ονομάζεται θρησκεία της Αγάπης. Γι’ αγάπη μίλησε ο Χριστός, γι’ αγάπη μίλησαν οι Απόστολοι και γι’ αγάπη μιλούν στο Κυριακάτικο κήρυγμα μετά την λειτουργία οι ιερείς. Συχνά πυκνά όμως τα κατά τ’ άλλα λόγια της Αγάπης ερμηνεύονται δογματικά και μόνο μίσος και χολή βγάζουν όταν εκφέρονται απ’ τα μισαλλόδοξα χείλη του ιερατείου. Παρ’ όλα αυτά εμείς, είτε είμαστε θρήσκοι είτε όχι πρέπει να κλείνουμε τα αφτιά μας και να στρεφόμαστε στα κείμενα. Στο ίδιο το Ευαγγέλιο. Στο κείμενο αυτό που θα τολμούσα να πω πως έχει απασχολήσει περισσότερο τους άθεους διανοητές και στοχαστές των τελευταίων αιώνων παρά τους ίδιους τους πιστούς. Πώς εξηγείται αυτό; Μα φυσικά γιατί μέσα εκεί κρύβονται αλήθειες για τον ανθρώπινο ψυχισμό κι επαναστατικές ιδέες που δύσκολα η βεβαιότητα ενός πιστού μπορεί ν’ αντέξει.
Μελετώντας κανείς προσεκτικά το Ευαγγέλιο όμως θα παρατηρήσει αρκετές αντιφάσεις. Αντιφάσεις με τις οποίες μπορεί να διαφωνεί κανείς ή και να συμφωνεί, αυτό όμως δεν αναιρεί πως πρόκειται για αντιφάσεις. Παρακάτω λοιπόν αναφέρω μερικές που εντόπισα εγώ μελετώντας το Κατά Ματθαίον. Το κείμενο παρατίθεται στο πρωτότυπο για να μη θεωρηθεί πως για την αντίφαση ευθύνεται κάποιος «κακός» μεταφραστής.
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ (σελ. 55)
“Πρωΐας δὲ ἐπαναγὼν εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε· καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ’ αὐτὴν καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ.” […]
Στο πρώτο απόσπασμα ερχόμαστε σε σύγκρουση με την θεωρία περί Θρησκείας της Αγάπης. Εδώ ο Χριστός όντας πεινασμένος πλησιάζει μια συκιά στην οποία όμως δε βρίσκει κάποιο σύκο. Έτσι ο «Θεάνθρωπος» νικιέται από το δεύτερο συνθετικό της λέξης και καταριέται τη συκιά να μη ξανακαρπίσει και να μαραθεί. Αν σκεφτούμε πως ο λόγος του Χριστού σχεδόν πάντα είναι αλληγορικός τι συμπέρασμα βγάζουμε λοιπόν; Πώς αν χρειαστούμε την βοήθεια κάποιου κι αυτός δε μας την δώσει, είτε γιατί δε δύναται είτε γιατί δε θέλει, εμείς τον καταριόμαστε;
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ (σελ. 69)
‘’Ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Τί κόπους παρέχετε τῇ γυναικί; Ἔργον γὰρ καλὸν εἰργάσατο εἰς ἐμέ. Τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε.’’ […]
Εδώ ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού, που ήρθε στη γη για να θυσιαστεί για τους ανθρώπους βάζει τον εαυτό του πάνω από τους φτωχούς λέγοντας πως αυτοί πάντα θα υπάρχουν όμως Αυτός όχι, μια και σε λίγο θα αναληφθεί στους ουρανούς άρα έχει προτεραιότητα…
Κάπου εδώ μνημόνευσα τον Νίτσε που έλεγε πως δε μπορεί να πιστέψει σε έναν θεό που θέλει συνεχώς να τον υμνούν.
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ (σελ. 61)
“καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ὑμῶν ἐπὶ τῆς γῆς· εἷς γάρ ἐστιν ὁ Πατήρ ὑμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.” […]
Να μην αποκαλούμε κανέναν πατέρα μας πέρα απ’ τον Θεό μας λέει εδώ ο Χριστός. Τότε γιατί μερικές σελίδες πίσω μας προτρέπει να τιμάμε την μητέρα μας και τον πατέρα μας; Δε θα ‘πρεπε να τους ονομάσει αλλιώς;
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ (σελ. 61)
‘’καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ ναῷ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν τῷ κατοικοῦντι αὐτόν· καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ οὐρανῷ ὀμνύει ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ θεοῦ καὶ ἐν τῷ καθημένῳ ἐπάνω αὐτοῦ.’’ […]
Σε αυτό το τελευταίο απόσπασμα ο Χριστός μας λέει πως όποιος ορκίζεται στον ναό στην ουσία ορκίζεται σε εκείνον που κατοικεί σε αυτόν και όποιος στον ουρανό στο θρόνο του Θεού και στον ίδιο τον Θεό που κάθεται πάνω του. 49 σελίδες πιο πίσω όμως μας λέει πως δε πρέπει να ορκιζόμαστε ούτε στο θρόνο του Θεού ούτε πουθενά. «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὀμόσαι ὅλως· μήτε ἐν τῷ οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστὶ τοῦ θεοῦ». Έτσι δημιουργείτε σύγχυση στον πιστό για το αν και που πρέπει να ορκίζεται.
Αυτές οι αντιφάσεις είναι μόνο μερικές που μπορεί να εντοπίσει κανείς μελετώντας το Ευαγγέλιο. Στο παρόν άρθρο δεν εξετάζω ποια εκδοχή με βρίσκει σύμφωνο, απλώς έκρινα πως αξίζει να σημειωθούν αυτές οι αντιφατικές ιδέες, να γίνουν η αφορμή για μια πιο διεξοδική συζήτηση γύρω απ’ τον Χριστιανισμό και ν’ αναρωτηθούμε ποιες εν τέλει είναι οι αξίες που πρεσβεύει.
Ηρακλής Μίγδος
Ο Ηρακλής Μίγδος είναι φοιτητής Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων καθώς και Δημοσιογραφίας. Παράλληλα ασχολείται ενεργά με την αρθρογραφία
