Όταν ανάβουν τα φώτα στη σκηνή και βλέπεις τον κύριο Οντέτ να πεταρίζει τα βλέφαρά του νιώθεις πώς και πόσο υποφέρει. Μετά αρχίζει η κίνηση του σώματος. Και έρχεται και ο λόγος. Και έμεινα καθηλωμένος την ερμηνευτική δεινότητα του Απόστολου Μαλεμπιτζή που είναι το κεντρικό πρόσωπο στο σούρεαλ έργου του Βασίλη Βουτετάκη «Λίμνη των Κύκνων», με τη Βασιλεία Φουρλή να ολοκληρώνει αυτό το τρίο μιας συντριπτικής ιστορίας.
Ο ήρωας είναι ματαιωμένος, παραιτημένος. Έτσι παρουσιάζεται σ’ αυτό το ιδιότυπο «ιατρείο» που κατέφυγε ώστε αλλάζοντας ταυτότητα να αλλάξει ζωή.
Το έχουμε ξαναπεί ότι οι «ταυτότητες» μας/ των ηρώων, της ζωής μας τελικά, είναι αγαπημένο θέμα των θεατρικών συγγραφέων και στην συγκεκριμένη παράσταση ο Βασίλης Βουτετάκης έχει φτιάξει μια μαύρη, οριακά μακάβρια, κωμωδία που χωρίς φτιασιδώματα ή άλλες παραβολές ή θεατρικές μεταφορές, ο ήρωας λέει ευθύς εξαρχής ότι θέλει να γίνει κάποιος άλλος.
Είναι όμως αυτό δυνατό; Είναι δυνατόν να αλλάξεις και να γίνεις είτε αυτό που επιθυμούσες μια ζωή αλλά το καταπίεζες, είτε κάτι άλλο που σου προέκυψε στο δρόμο χωρίς να έχεις ένα κόστος;
Είναι δυνατόν να γίνεις κάποιος άλλος / καποι@ άλλ@ χωρίς να πληρώσεις το τίμημα;
Ο κύριος Οντέτ, διάλεξε αυτό το ψευδώνυμο για να βρεθεί σ’ αυτή την κλινική γιατί από μικρός ήθελε να γίνει χορευτής. Αντ’ αυτού κατέληξε ένας λογιστής σε μια βαρετή δουλειά, με βαρετούς συναδέλφους και μια κακοποιητική αφεντικίνα.
Η Βασιλεία Φουρλή που είναι νοσοκόμα που υποδέχεται τον κύριο Οντέτ προσπαθεί να του κάνει την αναμονή στο ιατρείο όσο πιο δύσκολη γίνεται με εμφανή όμως τα στοιχεία μας σεξουαλικής πείνας με επίκεντρο τον ίδιο. Παρθένος γαρ, μονίμως γκαντέμης δεν καταλαβαίνει τι κρύβεται πίσω από την ιατρική ποδιά και πώς η νοσοκόμα θα αποκαλυφθεί στη συνέχεια ότι… (σιγά μην σας το χαλάσω!!!)
Η ερμηνεία της πάντως είναι μέσα στο κλίμα αυτής της glam αγριότητας που υφίσταται ο κύριος Οντέτ.
Ο Βασίλης Βουτετάκης που παίζει το ρόλο του «γιατρού», σκηνοθετεί και έχει γράψει το έργο έχει καταφέρει να ισορροπήσει στην τριπλή αυτή του ιδιότητα προς όφελος του θεατή.
Το γεμάτο θέατρο και οι αντιδράσεις του κοινού δείχνουν ότι η πλατεία προσλαμβάνει το μήνυμα του ματαιωμένου ήρωα που τελικά στην προσπάθεια του να αλλάξει τη ζωή του, να βρει το δικό του ελντοράντο αφανίζεται. Έχει στήσει μια παράσταση με ρυθμό και μια ατμόσφαιρα που ακόμη και το πιο σουρεαλιστικό που συμβαίνει φαντάζει «λογικό» στην παρούσα συνθήκη!
Τα κωμικά στοιχεία είναι μια καλή «συγκάλυψη» (ξέρω η λέξη τελευταίως είναι πολιτικώς φορτισμένη – αλλά στο παρόν κείμενο αγνοείστε το) της βίας και της τραγωδίας που βιώνει ο ήρωας του έργου. Υπάρχουν κάποια κενά στην πλοκή αλλά η σκηνοθετική διδασκαλία δεν αφήνει τον θεατή παραπονεμένο ή με απορίες. Τελικά μερικές φορές η εκφορά είναι πιο σημαντική από τον ίδιο τον «λόγο».
Πόσοι άραγε από το κοινό ταυτιστήκαμε με τον πόνο του και την συνειδητοποίηση του τεράστιου κόστους που έχουν τόσο οι επιλογές όσο και οι παραλείψεις μας;
Όπως ξεκίνησα να λέω σ’ αυτές τις σκέψεις για την παράσταση, ο Απόστολος Μαλεμπιτζής είναι μιας ερμηνευτική μηχανή που σωματοποιεί με μοναδικό τρόπο και μέτρο τις πτυχές του χαρακτήρα που υποδύεται και μας χαρίζει έναν ήρωα που μας περιέχει. Παίζει με με όλο του το είναι χωρίς καμία υπερβολή, αβίαστα και τόσο φυσικά που είναι αναντριχιαστική η ταύτιση μας μαζί του. Είναι ένας από εμάς, σε όποιο βαθμό έχουμε βιώσει ματαίωση, απώλεια, βία, μοναξιά, απελπισία.
Η παράσταση παίζεται κάθε Πέμπτη στο Θέατρο Nous. Μην τη χάσετε!
Γιάννης Καφάτος
