«Εγώ
Είμαι το κέντρο του κόσμου
Είμαι ουρανός
Είμαι ουρανός κι ο βυθός μου
Είμαι το τέλος του κόσμου…»
Αυτή είναι η πρώτη στροφή του τραγουδιού που ερμηνεύει α καπέλα η Τάνια Τσανακλίδου μερικά δευτερόλεπτα πριν κλείσουν τα φώτα, αφήσει τη σκηνή και επιστρέψει με τους συνεργάτες της για εισπράξουν τον θαυμασμό, τα χειροκροτήματα και τα «μπράβο» του κοινού (το φινάλε του τραγουδιού στο τέλος του άρθρου).
«Βραδιάζει … Μια ροκ σταρ εξομολογείται» είναι η παράσταση σε κείμενα του Αντώνη Μποσκοΐτη, σε σκηνοθεσία Χάρη Φλέουρα που κάθε Πέμπτη έως Σάββατο γεμίζει το «Μικρό Χορν» με τον κόσμο που θέλει να μπει σε εκείνον τον μαγικό κόσμο μιας γυναίκας που είχε κάποτε τον κόσμο στα πόδια της.
Μια ροκ σταρ στη χρυσή εποχή των 60’s που ανέβηκε πολύ ψηλά και κύλησε σε έναν βούρκο καταχρήσεων, εξαρτήσεων και προσωπικής εξαθλίωσης.
Η κυρία Τσανακλίδου παίζει με εκείνη την ιδιαίτερη ευαισθησία που τη διακρίνει, χρόνια τώρα, αλλά και την ορμή της έπαρσης, της ξιπασιάς που διαθέτει η ηρωίδα που ενσαρκώνει. Η ζωή που έχει περάσει από πάνω της την έχει ατσαλώσει αλλά στην ηλικία της πια, η ηρωίδα, μπορεί να «παίξει» έναν ακόμη ρόλο απέναντι σε έναν ιδιόρρυθμο δημοσιογράφο που τη σέβεται αλλά δεν τη φοβάται: Μπορεί να παίξει την αλήθεια. Μπορεί να είναι αληθινή γιατί δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν πλην του εαυτού της.
Η Πάτι Σίγκαλ, ο ρόλος που εμπνεύστηκε ο Αντώνης Μποσκοΐτης είναι κάτι παραπάνω από τις συνεντεύξεις που έκανε με την Μάριαν Φέϊθφουλ.
Είναι η γυναίκα που τιμωρήθηκε επειδή είχε την «έπαρση» να ξεπεράσει τους άντρες της εποχής της. Είναι η γυναίκα που στάθηκε όρθια μετά το κατρακύλισμά της και βρήκε στον εαυτό της το ψυχικό απόθεμα να συνεχίσει. Και η Τάνια Τσανακλίδου είναι ένα πλάσμα που έχει μπει σ’ αυτόν τον ρόλο και μας τον παραδίδει με μια φινέτσα, αγριάδα, ορμή, νωχέλεια, δύναμη και σκίρτημα αμφιβολίας την ίδια ώρα που είναι πια σίγουρη για τη ζωή και τις επιλογές της.
Ακολουθώντας ή αδιαφορώντας για τις σκληρές ερωτήσεις του δημοσιογράφου, που τον υποδύεται ο ίδιος ο δημοσιογράφος/συγγραφέας του έργου, Αντώνης Μποσκοΐτης, η Τάνια Τσανακλίδου μπαίνει σε ένα σπιράλ του τρόμου – της ψυχολογίας της Πάτι – και βγαίνει ατσαλάκωτη, αλώβητη. Η Πάτι Σίγκαλ έχει συμφιλιωθεί με κάθε πτυχή του εαυτού της και εμείς οι θεατές γινόμαστε μάρτυρες αυτής της σπαρακτικής διαδικασίας.
Ένα πολύ ιδιαίτερο pas de deux, μια χορογραφία για δύο ερμηνεύουν Τάνια Τσανακλίδου και Αντώνης Μποσκοΐτης στη σκηνή του Μικρού Χορν που χάρη στην σκηνοθετική φροντίδα του Χάρη Φλέουρα διατηρούν έναν ρυθμό που βάζει τους θεατές σε έναν κόσμο που συνήθως βλέπει από πολύ μακριά και κάτω από τους παραμορφωτικούς προβολής της σκηνής.
Αντιθέτως οι φωτισμοί στην παράσταση, που εμπνεύστηκε ο Περικλής Μαθιέλης συμβάλλουν στην απογύμνωση της ηρωίδας και στη συνεχή μεταμόρφωση της.
Ένας πολύ μικρός αλλά ουσιαστικός ρόλος της παράστασης είναι αυτός του μπάτλερ της σταρ. Ο «Ντάρλινγκ» ερμηνεύεται από τον Σάββα Πετρίδη με μια μετρημένη μαεστρία. Είναι απαραίτητος για την σταρ χωρίς να της κοπανάει στη μούρη – πώς θα μπορούσε άλλωστε. Έτσι το ίδιο απαραίτητος για την ισορροπία της παράστασης είναι Σάββας Πετρίδης χωρίς υπερβολές αλλά με την ανεμελιά της σιγουριάς του. Νομίζω και ελπίζω στο μέλλον να τον δούμε και σε πιο μεγάλους και απαιτητικούς ρόλους γιατί σίγουρα έχει να προσφέρει κάτι στον θεατή του.
Το τραγούδι του Άρη Δαβαράκη που όπως ανέφερα στην αρχή του κειμένου, κλείνει την παράσταση περιέχει μοναδικά την ηρωίδα που εμπνεύστηκε ο Αντώνης Μποσκοΐτης και η μουσική που έγραψε ο Γιώργης Χριστοδούλου είναι, ακόμη δύο «χαρακτήρες» που με την άυλη ύπαρξή τους συμβάλλουν κι αυτοί στην μοναδική ατμόσφαιρα της παράστασης!
«…
Βραδιάζει
Πώς αλλιώς
Αφού είμ’ εγώ
Που σβήνω αυτό το φως
Το τρομέρό
Εγώ
Που είμαι το κέντρο του κόσμου
Που είμαι το φως
Που είμαι αδερφός και εχρθός μου
Είμαι το τέλος του κόσμου»
(Άρης Δαβαράκης)
Γιάννης Καφάτος
Πληροφορίες / Εισιτήρια για την παράσταση στο Θέατρο Μικρό Χορν, στο λινκ
