Είναι καιρός που έφτασε στα χέρια μου το βιβλίο «Σάκος του μποξ» που υπογράφει η Αλήτις Τσαλαχούρη και κυκλοφορεί από τις πάντα γεμάτες εκπλήξεις Εκδόσεις Οδός Πανός. Τις πρώτες μέρες το ξεφύλλιζα χωρίς να το διαβάζω. Μετά διάβαζα για την ποιήτρια και είδα τα βίντεό της στο youtube. Σήμερα ήρθε η ώρα να μπω σ’ αυτόν τον κόσμο που έχει δημιουργήσει η ποιήτρια και που μου είναι οικείος αλλά και τόσο ξένος.
Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν μπορείς να τα κλείσεις. Σαν ένα καρτούν, ή ήρωας του τζουμάντζι ανοίγεις τις σελίδες του και κόσμοι ολόκληροι πετάγονται από μέσα και κονταροχτυπιούνται με την πραγματικότητα που ζεις γύρω σου. Δεν υπάρχουν νικητές και χαμένοι φυσικά σ’ αυτή την αναμέτρηση.
Ο λόγος της είναι σαν να σε βρήκαν πεθαμένο σε μια γωνιά και σου έκαναν ανάνηψη ή σαν να περπατάς χαζεύοντας στην πόλη και μια αρμαθιά αερικά σε κοπανάνε μέχρι εξαντλήσεως, ώστε να φτάσουμε στην αρχή αυτής πρότασης που μόλις τέλειωσε.
Η Αλητις Τσαλαχούρη στο «Σάκο του μποξ» μεταφέρει εικόνες και συναισθήματα ματαιωμένων ανθρώπων – θυμάτων.
Η τεχνοτροπία της, συνεχείς φράσεις χωρισμένες μόνο με παύλες σε ένα ενιαίο κείμενο, χωρίς άλλα σημεία στίξης μετατρέπει τις σκέψεις της σε μια καταιγίδα λέξεων, εννοιών, νοημάτων και εικόνων.
Οι ήρωές της είναι άνθρωποι σε ένα συναισθηματικό σπιράλ ανάγκης, είναι η πόλη – το άστυ – και κάθε κείμενο – με όποια «ετικέτα» το προσφωνήσεις διατρέχεται και διαπνέεται από έναν φρενήρη ρυθμό. Σαν αυτούς τους ρυθμούς της καθημερινότητας που μας ισοπεδώνουν.
Κάθε κείμενο είναι ένα εκκωφαντικό τραγούδι. Το ακούω όσο το διαβάζω. Οι ήχοι της πόλης μπλέκουν με εκείνα τα σαμπγούφερ που κάνουν το στήθος μου να δονείται όταν πηγαίνω σε συναυλίες και το κορμί μου ανατριχιάζει. Διαβάζω τις λέξεις, τις φράσεις που σαν χείμαρρος με παρασέρνουν και «ακούω» τη μουσική που θέλω μέσα στο κεφάλι μου.
Η ποίηση της κυρίας Τσαλαχούρη είναι ένας σπαραγμός και μια κραυγή. Απ΄αυτές που τα αγρίμια κάνουν για να μαζέψουν την αγέλη τους και να συμπορευτούν σ’ έναν άγριο κόσμο που χαράζουν άλλοι – επικίνδυνο. Λέξεις που μόνες τους είναι ασήμαντες, τις συνθέτει έτσι ώστε να αποτελούν τη δική της κραυγή σε έναν κόσμο που κυρίως μιλάει και σπανιότερα ακούει – τους άλλους.
Κάθε αριστερή σελίδα έχει σκίτσα που συνοδεύουν τα κείμενα της δεξιάς σελίδας, κι έτσι μέσα από αυτό το ταίριασμα ο αναγνώστης έχει κάπου να ακουμπήσει το βλέμμα του όσο το μυαλό του μπαίνει στο παιχνίδι της ποιήτριας αφήνεται στην απόλαυση αυτής της ιδιαίτερης σχέσης.
Είμαι πρωτίστως και μάλλον μόνο αναγνώστης γι’ αυτό και χαίρομαι να μοιράζομαι τα συναισθήματα που μου προκαλεί η ανάγνωση αναγνωσμάτων που «παίζουν» μαζί μου, με σέβονται και με ταξιδεύουν. Και μόνο υπ’ αυτή την έννοια γράφω για ό,τι διαβάζω, εφόσον μου αρέσει η σχέση που αναπτύσω με κάθε μου ανάγνωσμα.
Ο «Σάκος του μποξ» της Αλήτις Τσαλαχούρη είναι μια πρόκληση για κάθε αναγνώστη που αναζητά τον εαυτό του σε ένα σύμπαν που αλλάζει και έχει πάψει να είναι φιλικό.
Γιάννης Καφάτος
