«Μα πώς πήγες να δεις θέατρο ενώ περίμενες να κλείσει το κανάλι»; Μου το είπαν αυτό ένας-δύο συνομιλητές. (κάθως την είδα την παραμονή του λουκέτου της ενημερωτικού Attica Tv)
Μα, μια θεατρική παράσταση μπορεί να είναι ιαματική και για την ώρα που διαρκεί να «αδειάσει» το κεφάλι του θεατή από κάθε τι άλλο και να το γεμίσει με συναίσθημα, εικόνες και σκέψεις που τελικά τον κάνει να δει τα πράγματα αλλιώς. Σε όποια ψυχολογική κατάσταση και να είναι.
Έτσι βρέθηκα στο Θέατρο Nous, που πάντα φιλοξενεί δουλειές που κερδίζουν το κοινό για να παρακολουθήσω την παράσταση που σκηνοθετεί ο Ένκε Φεζολλάρι.
Το 2019 κυκλοφόρησε στα ελληνικά το βιβλίο του Γιετόν Νεζίραϊ (Εκδόσεις Ευρασία), το 2025 είδα την παράσταση για μια συγκλονιστική ιστορία, της ανεξαρτησίας του Κοσόβου που έγινε το 2008.
Μια πολιτική σάτιρα ή ένα πολιτικό θρίλερ επενδυμένο με την γκροτέσκα ύλη που υπάρχει σε κάθε εξουσία; Η Πτήση Κόσοβο του Φεζολλάρι είναι μια θεατρική στιγμή που καταφέρνει να μεταφέρει στον θεατή την τρέλα της εξουσίας, το «εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε-γέλασε» με έναν άμεσο και διεισδυτικό τρόπο αναδεικνύοντας την κωμική πλευρά μιας τραγικής ιστορίας.
Θεατρικό έργο μέσα στο θέατρο. Ο συγγραφέας στους συντελεστές του εθνικού θεάτρου του Κοσόβου και στον ρόλο του εκπροσώπου της εξουσίας καταφέρνει να καθρεφτίσει όχι έναν λαό αλλά μια νοοτροπία που τελικά δεν έχει γλώσσα και πατρίδα.
H μετάφραση της Ελεάνας Ζιάκου, βασικός παράγοντας για τη ροή της παράστασης και της δυνατότητας που μας έδωσε να εισπράξουμε τον παραλογισμό μιας εξουσίας που μόνο να εκμεταλλεύται ξέρει!
Ο Ένκε Φεζολλάρι, ο σκηνοθέτης της παράστασης παίζει τον σκηνοθέτη που διψάει για την αναγνώριση, είναι μπαγαπόντης αλλά ονειροπόλος, ξέρει τις αδυναμίες του και προσπαθεί φυσικά να τις κρύψει, εκμεταλλεύεται την καλλιτεχνική δίψα των ηθοποιών για να αναδειχθεί.
Η Άντα Γιαννουκάκη, προσπαθεί να λάμψει σε έναν καλλιτεχνικό κόσμο που πρώτα βλέπει τη γυναικεία της υπόσταση και αναζητά το ματαιωμένο της όνειρο ώστε να ξεφύγει και να αναδειχθεί.
Ο Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος, ο ηθοποιός που πίνει περισσότερο από όσο υποδύεται αναμετριέται με τις απαιτήσεις του σκηνοθέτη που τον μηδενίζουν και τελικά παίρνει το αίμα του πίσω μετα από μερικά, ακόμη, ποτηράκια αλκοόλ.
Ο Κυριάκος Κοσμίδης ενσαρκώνει την εξουσία και μπαίνει στο πετσί της. Αυστηρή, μοχθηρή, πανούργα, ανήθικη. Την αποδίδει με ξεχωριστό τρόπο τόσο φυσικά και τόσο άμεσα.
Φοράει και εκείνα τα πράσινα κροκό παπούτσια που με τρέλαναν – συνολικά το ενδυματολογικό και σκηνικό σύμπαν του Γιώργου Λυντζέρη σαν άλλος «ηθοποιός» παίζει το ρόλο του στο συνολικό αποτέλεσμα.
Και τέλος έχουμε τον ρόλο του Τζέιμς που υποδύεται μοναδικά ο Απόστολος Μαλεμπιτζής. Ακόμη ένας ματαιωμένος χαρακτήρας που αναζητά κι αυτός τον τρόπο να αναδειχτεί. Η διαφορά του είναι ότι αυτός ως θεατρικός χαρακτήρας βιώνει το δράμα της απόρριψης από τον πατέρα του και αυτό είναι που του υποδαυλίζει τα θέλω και τα ονειρά του. Άλλωστε και ο «πατέρας» μια άλλη έκφανση της «εξουσίας» σηματοδοτεί.Ο συγγραφέας του έργου επιφυλάσσει πολλές σημαντικές στιγμές για τον χαρακτήρα του Τζέιμς αλλά επειδή υπάρχουν ακόμη τρεις παραστάσεις που θα πρότεινα να μη χάσετε λέω να μην τα αποκαλύψω όλα.
Όλοι οι ηθοποιοί της παράστασης παίζουν με μέτρο, ένταση και μια φυσικότητα τους ρόλους που ενσαρκώνουν. Μια από τις μεγάλες αρετές της παράστασης είναι ότι ο κοινός παρονομαστής που διατρέχει τους χαρακτήρες που έχει αριστοτεχνικά στήσει ο συγγραφέας Γιετόν Νεζίραϊ, λειτούργησε, σε εμένα τουλάχιστον, σαν να έβλεπα το ίδιο πρόσωπο να «φοράει» τις διαφορετικές του ταυτότητες αλλά πάντα να αναζητά εκείνη την ευκαιρία που θα του έδινε τα φτερά να ξεφύγει από την κατάσταση την οποία ήταν υποχρεωμένος να υφίσταται. Κι αυτό φυσικά το χρωστάμε και στον σκηνοθέτη της παράστασης, Ένκε Φεζολλάρι!
Η παράσταση «Πτήση Κόσοβο» αξίζει πολλά μπράβο και θερμό χειροκρότημα γιατί με μέτρο, ρυθμό και αυθεντικές ερμηνείες αναδεικνύει την ανάγκη του πολιτικού θεάτρου σε μια εποχή που τίποτα δεν είναι σταθερό. Όταν τα «δεδομένα» γίνονται ζητούμενα, η θέληση του εκάστοτε «ηγέτη» μπορεί εύκολα να γίνει αγχόνη που περιορίζει το «οξυγόνο» στους πολίτες, στους δημιουργούς και αφήνει τα ένστικτα να επικρατούν.
Σάββατο 31 Μαΐου, Κυριακή 1η και Δευτέρα 2 Ιουνίου προλαβαίνετε να μπείτε στην πτήση για το πολιτικό θέατρο και τη σάτιρα στα καλύτερά τους!
Θέατρο Nous Creative Space στην οδό Τροίας – Πληροφορίες στο λινκ
