Παρατηρούσα το πλήθος που μαζευόταν μπροστά στην εξέδρα της Τεχνόπολης. Μαύρα. Όλα μαύρα από πάνω ως κάτω. Κι όμως η διάθεση του κόσμου ήταν πολύχρωμη. Γεμάτη ενέργεια που κορυφώθηκε όταν οι δύο καλλιτέχνες ανέβηκαν στη σκηνή.
Άκουγα, χόρευα, έβλεπα τα πρόσωπα των καλλιτεχνών αλλά και την έκφραση λατρείας από τους λίγο πάνω από τους χίλιους ανθρώπους που μαζευτήκαμε το βράδυ της Κυριακής 29 Ιουνίου και ένιωθα σαν να κολυμπάω σε μια θάλασσα από χρώμα.
Νομίζω ότι για να πω δυο ουσιατικά λόγια για τη συναυλία αυτή, ειδικά, πρέπει να βγάλω από πάνω μου την εμπειρία άλλων συναυλιών – που παρακολουθώ ανελλιπώς από τις αρχές της δεκαετίας του 90 και να αφεθώ στο συναίσθημα που πήρα τόσο από τους καλλιτέχνες αλλά και τον κόσμο γύρω μου.
Προφανώς η καλή διοργάνωση, τα ωραία φώτα ο ήχος οκ, όλα τα τεχνικά μια χαρά και φυσικά παίζουν το ρόλο τους. Όμως αυτό που είχε τελικά σημασία για τον κόσμο που βρεθήκαμε στην Τεχνόπολη ήταν η επικοινωνία και η αγάπη που πηγαινοερχόταν με ταχύτητα φωτός και δύναμη από τη σκηνή στην αρένα και ανάποδα.
Ο Mazoha έπαιξε παλιά και καινούργια τραγούδια από τον δίσκο του ΛΑΪΚΟΝΙΚ που μόλις κυκλοφόρησε με στιβαρό ύφος και μια ανεμελιά παρασέρνοντας μας στο μουσικό του σύμπαν με δύναμη και ορμή. Η αμφισβήτηση που προκύπτει μέσα από την αισθητική και τους στίχους των τραγουδιών του είναι βέβαιο ότι έχει βρει το κοινό του που τον γουστάρει και «συνομιλεί» μαζί του.
Η ροζ κιθάρα του που κακοποίησε στο τέλος, όπως είχε προαναγγείλει και έσπασε σε κομμάτια κατέληξε σε ένα παλικάρακι που νομίζω έζησε μια μοναδική βραδιά. Φωτογράφισα μόνο την κοπέλα – με την άδειά της – που άρπαξε το τρακλιστ της βραδιάς.
Ο Eddie Dark απογείωσε τους θαυμαστές του αλλά και όλη την αρένα σαν ένα ξωτικό που κατέβηκε στην Τεχνόπολη και μοίραζε αγάπη, αμφισβήτηση και έκανε τους πάντες να χορεύουν.
Ένας περφόρμερ που δεν έτρεχε απλώς πάνω κάτω αλλά χόρευε με μια αισθητική που στο δικό μου κεφάλι θύμιζε τόσα πολλά – αλλά είπαμε θέλω να δω και να πω για τη βραδιά με τα μάτια και το συναίσθημα των διπλανών μου που είναι σχεδόν σίγουρο ότι δε διαθέτουμε κοινές αναφορές στην τέχνη – χωρίς αυτό να είναι υποτιμητικό για κανένα φυσικά. Απλώς είμαστε πολύ μακριά ηλικιακά (καρφώθηκα αλλά οκ δεν πειράζει).
«Πετούσε» πάνω στη σκηνή. Αυτό νομίζω φτάνει. Αλλά επειδή δεν κρατιέμαι δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω σ’ αυτό που έβλεπα αναρχικές «συναντήσεις» γερμανικού εξπρεσιονισμού, Φασμπιντερικού σύμπαντος και μιούζικαλ.
Η γεύση που έδωσε από την επερχόμενη του δουλειά που αφήνει, κατά δήλωση του, λίγο πίσω την techno και δοκιμάζεται σε άλλους δρόμους ήταν μάλλον τέλεια και στα δικά μου αυτιά αλλά και στο υπόλοιπο κοινό που τον επευφημούσε.
Αφήνω τους δικούς μου προσωπικούς συνειρμούς για το θέαμα που απόλαυση και επανέρχομαι στην αρένα που ήταν πρωτόγνωρα γεμάτη από άτομα που δε χρειάζεται να ταξινομήσει κανείς.
Η Τεχνόπολη ήταν ένα safe space για κάθε πλάσμα που χόρευε και απολάμβανε και τους δύο καλλιτέχνες που έκαναν ένα λάιβ τη μέρα που ο ΛΕΞ είχε τους πενήντα χιλιάδες ανθρώπους στο ΟΑΚΑ. Κι αυτό θέλει τόλμη.
Η τόλμη και η αμφισβήτηση αλώστε είναι, πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένας κοινός παρονομαστής που συνδέει Mazoha και Eddie Dark, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά.
Oι μουσικές τους δημιουργούν «κοινότητες», αυτό που χρειάζεται μια κοινωνία κατακερματισμένη-χαμένη σε μοναχικά άτομα – που έτσι είναι πιο ευάλωτα!
Με άλλα λόγια μην χάσετε όπου δείτε να κάνουν live είτε μαζί είτε κατά μόνας τους πολύ σημαντικούς δημιουργούς μιας σκηνής που οφείλει να βρει πρόσβαση σε ακόμη μεγαλύτερα κοινά.
…
Άλλωστε όσο πιο πολύ τσιγκλάς πιο πολλούς μόνο κάτι καλό μπορεί να προκύψει!
Γιάννης Καφάτος
