Κεντρικός ήρωας του νέου μυθιστορήματος του Λάσλο Κράσναχορκαϊ είναι ο 91χρονος Γιόζι Κάντα, ο οποίος μάταια έκανε τα πάντα για να εξαφανιστεί από τα μάτια του κόσμου. Οι οπαδοί του, όμως, καταφέρνουν να τον εντοπίσουν σ’ ένα χωριό της Ουγγαρίας. Ο Κάντα, συνταξιούχος ηλεκτρολόγος, έχει στο αίμα του το ινκόγκνιτο, η οικογένειά του κρατάει μυστική την καταγωγή της εδώ και αιώνες και, προς το παρόν, ούτε κι ο ίδιος θέλει να μαθευτεί ευρέως ότι, σαν απόγονος του Τζένγκις Χαν και του Μπέλα Δ΄, θα μπορούσε να διεκδικήσει τον ουγγρικό θρόνο ως Ιωσήφ Α΄ του οίκου των Άρπαντ. Δεν θέλει ωστόσο να αναμειχθεί στην πολιτική: δηλώνει ότι δεν θέλει να ταΐσει άλλο τη φωτιά, αλλά να ξεχωρίσει την ήρα από το σιτάρι. Τι λένε όμως γι’ αυτό οι ενθουσιώδεις μαθητές του, στους οποίους συγκαταλέγονται αιθεροβάμονες βασιλόφρονες αλλά και επίδοξοι τρομοκράτες; Και γενικά: μπορεί κανείς να προλάβει ποτέ το μοιραίο; Στο νέο του σατιρικό μυθιστόρημα, ο Κράσναχορκαϊ –μετά τη Νέα Υόρκη, τη Δαλματία και τη Θουριγγία– επιστρέφει σε μια καρναβαλική Ουγγαρία. Όλοι είναι βυθισμένοι στο τέλμα: ο γερο-βασιλιάς με το εξοχικό του σπιτάκι αλλά και οι φιλοξενούμενοί του που εμφανίζονται από το πουθενά, ανάμεσά τους και ένας περιπλανώμενος μουσικός ονόματι Λάσλο Κράσναχορκαϊ. Και πού να βρίσκεται στο μεταξύ το Φραντζολάκι, το σκυλί-φύλακας του Γιόζι; Θα χαθεί στην ομίχλη; Ή θα παραμείνει μαζί μας για πάντα;
Η δήλωση του συγγραφέα που έκανε μετά την ανακοίνωση ότι του απονέμεται το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (πηγή Εκδόσεις Πόλις/Facebook)
Μια δήλωση του László Krasznahorkai για τους αναγνώστες του:
I am deeply glad that I have received the Nobel Prize — above all because this award proves that literature exists in itself, beyond various non-literary expectations, and that it is still being read. And for those who read it, it offers a certain hope that beauty, nobility, and the sublime still exist for their own sake. It may offer hope even to those in whom life itself only barely flickers.
Trust — even if there seems to be no reason to.
***
Είμαι βαθιά χαρούμενος που τιμήθηκα με το Νόμπελ Λογοτεχνίας – κυρίως επειδή αυτή η διάκριση αποδεικνύει ότι η λογοτεχνία υπάρχει αφ’ εαυτής, πέρα από διάφορες μη λογοτεχνικές προσδοκίες, και ότι εξακολουθεί να διαβάζεται. Και για εκείνους που τη διαβάζουν, προσφέρει μια ελπίδα ότι η ομορφιά, η ευγένεια και το υπέρτατο μεγαλείο εξακολουθούν να υπάρχουν χωρίς να υπηρετούν κανέναν σκοπό. Ίσως να προσφέρει ελπίδα ακόμη και σε όσους η ίδια η ζωή μόλις και μετά βίας τρεμοσβήνει.
Εμπιστοσύνη – ακόμα κι αν δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας λόγος για αυτήν.
***
Ο Λάσλο Κράσναχορκαϊ γεννήθηκε το 1954 στην πόλη Gyula της Ουγγαρίας. Σπούδασε νομικά και φιλολογία στα Πανεπιστήμια του Σέγκεντ και της Βουδαπέστης. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ούγγρους συγγραφείς, ο οποίος υπηρετεί πιστά μια λογοτεχνία φιλόδοξη και απαιτητική. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία (ανάμεσά τους το βραβείο Kossuth, που αποτελεί τη σημαντικότερη διάκριση της Ουγγαρίας, και το γερμανικό βραβείο Bestenliste-Prize). Το 2015 τιμήθηκε με το The Man Booker International Prize και το 2025 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Δύο βιβλία του Λάσλο Κράσναχορκαϊ (Το τανγκό του Σατανά και Η μελαγχολία της αντίστασης) έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο από τον φίλο του σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ, για τον οποίο εκείνος έχει γράψει και πρωτότυπα σενάρια.
Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του:
• Πόλεμος και πόλεμος
• Η μελαγχολία της αντίστασης
• Το τανγκό του Σατανά
• H Σέιομπο πέρασε από εκεί κάτω
• Η επιστροφή του Βαρόνου Βένκχαϊμ
• Χερστ 07769: Η ιστορία Μπαχ του Φλόριαν Χερστ
εξώφυλλο: © József Pintér
