Τα όσα διαβάζουμε (αν και μονομερή) από το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα αν δεν ήταν οδυνηρά, διότι επηρέασαν την ζωή ενός ολόκληρου λαού, θα μπορούσαν να είναι κωμικά ανά περιπτώσεις. Δεν είναι όμως. Οι επιλογές του τότε, άφησαν τραύματα πάνω στο σώμα της Ελληνικής κοινωνίας.
Τραύματα που μας άλλαξαν προς το καλύτερο όπως επιμένω να λέω, αλλά και το χειρότερο. Άλλαξαν και τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό. Απλά εκείνος δεν είχε την πολυτέλεια του χρόνου. Ήταν πρωθυπουργός κατ’ επιλογήν του, μιας καθημαγμένης οικονομικά χώρας, η οποία είχε αρκετούς φιλόδοξους πολιτικούς που την κρίση χρέους την είδαν σαν ευκαιρία ανόδου στον «θρόνο».
Τα κωμικοτραγικά που περιγράφει για το πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, αφενός δείχνουν την εν μέρει ειλικρίνεια του, για τα σοβαρά λάθη που διέπραξε ως πρωθυπουργός επιλέγοντας πρόσωπα τελείως ακατάλληλα για την δεδομένη πολιτική συγκυρία και αφετέρου καταρρίπτουν κατ’ εμέ τον μύθο της περήφανης διαπραγμάτευσης. Περήφανη δεν ήταν. Αλλοπρόσαλλη και χωρίς στρατηγική στόχευση ήταν.
Ο κύριος Τσίπρας έχει χτυπηθεί από την πολιτική «μοίρα» τελευταία, όμως έχει κάνει την αυτοκριτική του τουλάχιστον όσον αφορά την επιλογή συνεργατών, κεφάλαιο ακρογωνιαίο για πρωθυπουργό όπως έχουμε ξαναπεί. Η επιλογή του στενού κύκλου είναι η σημαντικότερη δουλειά για έναν επικεφαλής κυβέρνησης.
Μην περιμένετε να πράξουν το ίδιο πολλοί από τους πρωταγωνιστές της περιόδου, καθώς δεν βρίσκουν στην στάση τους ίχνος προσωπικού λάθους και αστοχίας στον χειρισμό της δυσκολότερης πολιτικής στροφής της χώρας στην μεταπολίτευση. Στροφή που δεν προσφερόταν για θεωρητικούς πειραματισμούς στο πεδίο όπως αποδείχθηκε.
Όταν δεν μπορείς όμως να διαγνώσεις το λάθος, τότε δεν υπάρχει λάθος. Κι όταν δεν υπάρχει λάθος, δεν υπάρχει και ανάγκη κριτικής. Εκτός αν πιστεύεις βαθιά μέσα σου ότι το 2015 χάθηκε μία ιστορική ευκαιρία για την απαρχή της πτώσης του καπιταλισμού παγκοσμίως.
Πτώση που θα ξεκινούσε, από την Ελλάδα και θα συμπαρέσυρε ένα προς ένα τα δυτικά κράτη σε μία διεθνή οικονομική επανάσταση. Κι όλο αυτό το ανέκοψε η αντεπαναστατική πράξη συνθηκολόγησης του Αλέξη Τσίπρα. Αν το πιστεύεις τότε έχεις κάθε δικαίωμα να τον επικρίνεις σφοδρά, όπως κάνουν αρκετοί παλιοί σύντροφοι του και μη.
Το μόνο που ζητάω απ’ όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο είναι να φανταστούν πως θα είχαν εξελιχθεί τα γεγονότα εάν ο κ. Τσίπρας δεν άκουγε στην τότε παγκόσμια οικονομική «λογική» εκείνο το καλοκαίρι και είχε οδηγήσει την διαπραγμάτευση σε πλήρη ρήξη με τους εταίρους, οι οποίοι κρατούσαν τους «άσσους», τα χρήματα δηλαδή.
Βάλτε κάτω την λογική σας και σκεφτείτε τα πραγματικά οικονομικά επακόλουθα και με ρεαλιστικά οικονομικά δεδομένα που ανταποκρίνονται στον καπιταλισμό και όχι σε φαντασιώσεις.
Μετά απ’ αυτό απαντήστε στον εαυτό σας πρωτίστως στο…
Πώς θα ήταν η χώρα σήμερα;
Και δευτερεύοντος…
Που θα βρίσκονταν οι πρωταγωνιστές της «διαπραγματευτικής γραμμής» της ακαμψίας και της ρήξης.
Το βάζω σε εισαγωγικά καθώς μόνο διαπραγματευτική γραμμή δεν συνιστά η πλήρης ακαμψία και η αδυναμία εύρεσης εναλλακτικών (εντός δημοσιονομικού πλαισίου λιτότητας) προτάσεων όσον αφορά τα μέτρα.
Προτάσεις που οι δανειστές ειδικά στην αρχή, δεν αρνήθηκαν να συζητήσουν με την Ελληνική κυβέρνηση. Η Ελληνική κυβέρνηση δεν τις είχε πρόχειρες γιατί θεωρούσε ότι η ακαμψία της θα τους έκανε να υποχωρήσουν άτακτα.
Προσωπικά ξεχωρίζω τον παρακάτω διάλογο μεταξύ πρωθυπουργού και προέδρου της βουλής τότε: Με τον Α. Τσίπρα να ρώτα εμμέσως πλην σαφώς «Που θα βρούμε χρήματα αν έρθουμε σε πλήρη ρήξη και την Ζ. Κωνσταντοπούλου να απάντα «Θα πάμε στον ΟΗΕ», «το χρέος είναι επονείδιστο». Αφήνω στην κρίση σας την αξιολόγηση της απάντησης.
Αυτά βέβαια ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε να τα είχε σκεφτεί νωρίτερα αλλά ήταν μεθυσμένος από την έξαψη της αντίστασης απέναντι στους «δυνάστες». Συνειδητά διάλεξε τέτοιους συνεργάτες αρχικά. Αυτό είναι ξεκάθαρο πλέον.
Η παραπάνω «λύση» περί ΟΗΕ, είναι παρόμοια με το σύγχρονο… Για πείτε μας μία εναλλακτική για την εξωτερική πολιτική και η απάντηση είναι… «Υπάρχει και ο Πούτιν και η Κίνα».
Φυσικά και υπάρχουν, πες μας τον τρόπο όμως με βάση ένα ρεαλιστικό σχέδιο για σταδιακή αντικατάσταση της δύσης από αυτές τις δυνάμεις. Αν σε αυτό το σχέδιο δεν υπάρχει η παραμικρή δούναι και λαβείν συναλλαγή τότε είσαι μάγος των διεθνών σχέσεων.
Είσαι;
Όχι, απλά κοροϊδεύεις είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Το δεύτερο είναι ακόμα πιο εγκληματικό για δημόσια θέση γιατί καταδεικνύει πλήρη άγνοια τους διεθνούς γίγνεσθαι. Είναι η ίδια άγνοια κινδύνου με την οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «σχεδίασε» και εκτέλεσε την διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015.
Προσωπικά δεν είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπάτησε τον Ελληνικό λαό. Αντιθέτως, προσπάθησε να εκτελέσει την εντολή του για πιο συμφέρουσα διαπραγμάτευση με τους εταίρους. Αυτό το ξεχνάει και ο ίδιος ο κόσμος που του έδωσε την εντολή και εν συνεχεία καταδίκαζε τα συνεπακόλουθα της μέχρι τέλους διαπραγμάτευσης.
Το αν υπήρχε η αυταπάτη ότι αυτή η διαπραγμάτευση, θα πετύχαινε την δεδομένη στιγμή πηγαίνοντας απλά στα άκρα τα πράγματα χωρίς ουσιαστικές προτάσεις, είναι μία άλλη συζήτηση.
Το αν ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιέργησε την ελπίδα συστηματικά και ακραία κάποιες στιγμές χωρίς να έχει ουσιαστικό plan B αν όχι Α από την στιγμή που δεν ήθελε έξοδο από το Ευρώ πλειοψηφικά, επίσης.
Το rebranding του κυρίου Τσίπρα πιθανόν και να πετύχει, τα απόνερα του όμως έχουν ήδη πνίξει τον χώρο που ο ίδιος υπηρέτησε κάποτε. Είναι πλέον εμφανές ότι ο πρώην πρωθυπουργός, προσπαθεί να αποκοπεί πλήρως από ένα παρελθόν που τον βαραίνει αβάσταχτα πολιτικά.
Παρά τα όσα λέγονται για την αποποίηση ευθυνών που προσπαθεί να πετύχει κλπ κλπ…
Συνεχίζω να πιστεύω ότι η επιλογή της συνθηκολόγησης το 2015, μόνο εύκολη δεν ήταν μέσα του. Χρειάστηκε σθένος το οποίο και επέδειξε, ώστε να μην δει την χώρα του να βιώνει τις συνέπειες μιας άτακτης χρεοκοπίας. Εμμέσως και άθελα του, «προστάτεψε» πολλούς από αυτούς που σήμερα του στήνουν ικριώματα. Δεν θέλω να φανταστώ τι θα είχε συμβεί αν δεν σήκωνε το βάρος της υποχώρησης τότε.
Όποιος αδυνατεί να συλλάβει τον όρο «άτακτη χρεοκοπία» ας ρίξει μια ματιά στην Αργεντινή και τα ατέλειωτα βάσανά της. Να θυμίσω ότι η Αργεντινή έχει δικό της νόμισμα.
Χάρης Φιλιππάκης
