Η Freida McFadden είναι γιατρός που ειδικεύεται στις εγκεφαλικές βλάβες και έχει γράψει πολλά ψυχολογικά θρίλερ και ιατρικά χιουμοριστικά μυθιστορήματα που έχουν γίνει best sellers.
Το «Ποτέ μη λες ψέματα» μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Διόπτρα.
Το εξώφυλλο του με σαγήνευσε (σχεδιασμός: Ελένη Κυριακίδου), αφού μια κασέτα σε ένα κασετόφωνο, σαν αυτό που είχα για να ηχογραφώ τραγούδια από το ραδιόφωνο ευχόμενος να μην μπει κανείς στο δωμάτιο και να μη μιλήσει ο παραγωγός ήταν πολύ καλό αγκίστρι για να «τσιμπήσω».
Σε μια Κυριακή και ολίγη Δευτέρα πρωί το βιβλίο με πήρε μαζί του σε μια ιστορία που οι ανατροπές, η δράση, κλπ ναι είναι τέλεια αλλά εκείνο που το ξεχώρισε και μου χάρισε πραγματική απόλαυση είναι ο τρόπος που η συγγραφέας περιγράφει πρόσωπα, χτίζει χαρακτήρες αλλά και ένα σπίτι που είναι κάτι περισσότερο από «κάτι» και αποκτά στοιχεία χαρακτήρα μέσα στο βιβλίο.
Είχα καιρό να διαβάσω ένα θρίλερ και μάλιστα ψυχολογικό και στο βιβλίο της ΜcFeddan καταευχαριστήθηκα τόσο την αγωνία και την κλιμάκωση των συναισθημάτων που μου προκαλούσε όσο η ιστορία εξελισσόταν. Φυσικά η μετάφραση της Κίκας Κραμβουσάνου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αναγνωστική απόλαυση!
Η ιστορία, αν ήταν ταινία, θα ξεκινούσε όπως κάθε θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του με ένα εγκλωβισμένο ζευγάρι – φουλ ερωτευμένο – στα χιόνια σε ένα σπίτι θεόρατο μιας ψυχιάτρου που εδώ και χρόνια έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης. Χιονίζει, το σπίτι είναι απόκεντρο, πολύ μακριά από το επόμενο. Φυσικά δεν πιάνουν τα κινητά.
Τι μπορεί να συμβεί σε ένα σπίτι, άδειο, όταν είσαι με τον άνθρωπό σου, περιμένετε το παιδί σας και έξω χιονίζει και δεν έχετε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Ή μήπως δεν είναι και τόσο άδειο όσο δείχνει;
Μην πάει ο νους σου στο κακό. Ή μάλλον άσε το μυαλό σου ανοιχτό σε κάθε τι που μπορεί να εμφανίζεται όσο προχωράει η ανάγνωση.
Πάντα υπάρχει το παρελθόν που η εξαφανισμένη συγγραφέας, οι ασθενείς και οι δικοί της άνθρωποι είχαν και τους βάραινε. Όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή σε πολλές και πολλούς. Εύχομαι όχι με το βάρος των ηρώων του «Ποτέ μη λες ψέματα». Γιατί το ψέμα είναι ένα βάρος που πλακώνει και μερικές φορές συνθλίβει (στο βιβλίο αναφέρομαι…).
Η συγγραφέας «παίζει» με το μυαλό των ηρώων της αλλά και του αναγνώστη. Τους ήρωές της τους βασανίζει και όταν εκπληρώσουν το ρόλο τους στο παζλ του τρόμου που αριστοτεχνικά στήνει τους εξαφανίζει. Με τους αναγνώστες της είναι πιο φιλική και ως ένας από αυτούς δηλώνω ότι με καθήλωσε.
Δεν έχει σημασία να σου πω ποιος έκανε κάτι σε ποιον ή ποια έκανε κάτι σε ποια γιατί σε τέτοια βιβλίασημασία έχει ο καθένας να μπει στο σπιράλ του τρόμου που στήνει κάθε συγγραφέας του είδους και να αποφασίσει αν θα το πάει μέχρι τέλους. Στην περίπτωση της Freida McFeddan αυτό το σπιράλ θανάτου και τρόμου ήταν ένα απολαυστικό λούνα παρκ του μυαλού!
Σκέψου τι ψέματα έχεις πει, και ξεκίνα να διαβάσεις το «Ποτέ μη λες ψέματα»! Μπορεί και να μετανιώσεις (γι’ αυτά που έχεις πει)! Πάντως σίγουρα θα περάσεις, αναγνωστικώς, τέλεια!
Γιάννης Καφάτος
