«Μα γιατί οι Ευρωπαίοι στηρίζουν τόσο την Ουκρανία εις βάρος της Ρωσίας;»
«Γιατί θέλουν να καταχραστούν δεσμευμένα Ρωσικά κεφάλαια προς όφελος της Ουκρανίας;»
«Γιατί φέρονται τόσο απάνθρωπα και ακραία στον Πούτιν, δεν θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος;»
«Γιατί συντηρούν μία πολεμική κινδυνολογία εναντίον της Ρωσίας;»
Σε όλα τα ερωτήματα η απάντηση είναι η ίδια. Ο πρόεδρος Τραμπ και η πολιτική του, η οποία οδηγεί με φόρα στην σταδιακή αποθεμελίωση του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Δεν ξέρω αν είναι στρατηγικός στόχος του αλλά η Ευρώπη αν δεν ισχυροποιηθεί απέναντι του και έναντι όλων, θα καταστεί και επίσημα μια μαριονέτα του διεθνούς συστήματος. Μαριονέτα που θα διοικείται στο μέλλον από «δυναμικούς», «αποτελεσματικούς» τραμπικούς ηγέτες που κανένας τους δεν θα σκέφτεται ευρωκεντρικά.
Το «δόγμα Τραμπ» δεν είναι το σύνολο κάποιων γραφικών απαρχαιωμένων και συντηρητικών ιδεολογημάτων. Είναι το νέο διεθνές «λογισμικό» το οποίο προσπαθεί ο «αφελής» κατά μερικούς Τραμπ να εισάγει σαν νέα παγκόσμια πραγματικότητα. Μια λογική η οποία θα συμπιέσει σε βαθμό ασφυκτικό την Ευρώπη από δύση και ανατολή.
Ποια Ευρώπη προσπαθεί να υποβαθμίσει ο Αμερικανός πρόεδρος;
Την Ευρώπη που οικοδομήθηκε πάνω στις αρχές του φιλελευθερισμού, που πολλοί κατακεραυνώνουν κατά καιρούς, δρώντας και μεγαλουργώντας μέσα στο φιλικό και δημοκρατικό περιβάλλον που τους παρέχει.
Η Ευρώπη που θα αφήσει «κληρονομιά» ο Τραμπ θα ομοιάζει με πολλές μικρές Ρωσίες, χωρίς απαραίτητα να είναι αυτοσκοπός του αυτό. Έχετε το στο νου σας αυτό όταν ποστάρετε λίβελους για τον Μακρόν, την Φον ντερ Λάιεν, την Μέρκελ παλαιότερα και όποιον άλλο Ευρωπαίο πολιτικό χαρακτηρίσατε ή χαρακτηρίζετε «νεοφιλελεύθερο» άκριτα.
Αυτό που φέρνει το δόγμα Τραμπ θα μας κάνει να παρακαλάμε για την επιστροφή τους σε βάθος χρόνου. Να αποζητούμε την ελευθερία να ασκούμε κριτική προς πάσα κατεύθυνση, που σήμερα απολαμβάνουμε σε βαθμό κατάχρησης.
Η «εμμονή» της Ευρώπης με την Ουκρανία δεν είναι όπως θεωρούν κάποιοι μία αντιρωσική έξαψη και μόνο. Είναι κάτι πιο βαθύ.
Είναι η κατανόηση της Ευρώπης, ότι αν «πέσει» η Ουκρανία στις ορέξεις Τραμπ-Πούτιν η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας που θα δομηθεί, θα οδηγήσει την ένωση σε διμέτωπη συμπίεση και σταδιακή αποσάθρωση των αξιών και της ολοκλήρωσης της. Ή στην καλύτερη, σε μία Ευρώπη Τραμπιστών ηγετών που ο καθένας θα βλέπει την ένωση μόνο ως ταμείο απορρόφησης κονδυλίων.
Σαν Ελλάδα, τι ακριβώς μας συμφέρει μακροπρόθεσμα;
Μπορεί στην παρούσα γεωπολιτική στιγμή, ο παράγοντας Αμερική του Τραμπ να μας ευνοεί σε συγκεκριμένα πεδία ασφάλειας, όμως κανείς δεν μπορεί να ποντάρει στον Τραμπ τίποτα για πάνω από μερικές ώρες ή μέρες. Είναι απρόβλεπτος και δεν υπακούει σε κανένα διπλωματικό κανόνα ή παράδοση.
Η Ελλάδα κατά την πάγια αντίληψη της και παρά τα τωρινά θετικά γεωπολιτικά αποτελέσματα από την σχέση της με τις ΗΠΑ αλλά και το Ισραήλ, είναι και πρέπει να είναι προσανατολισμένη στην Ευρώπη και στην ιδέα της ουσιαστικής ολοκλήρωσής της.
Αυτό το αξίωμα αποτελεί την ασφαλέστερη οδό για το μέλλον της. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν μεσοπρόθεσμη στρατηγική. Η Ευρώπη ήταν και παραμένει για την Ελλάδα η απόλυτη προτεραιότητα.
Ποια Ευρώπη;
Η ενοποιημένη και αυτάρκης.
Υπάρχει αυτή η Ευρώπη;
Την παρούσα στιγμή όχι, τα δεδομένα όμως που δρομολογούνται διεθνώς ή θα την ωριμάσουν τάχιστα ή θα την καταποντίσουν μέσα στην χρόνια ανεπάρκεια της. Την αδυναμία της να νιώσει ισάξια, αυτοτελής και ενιαία απέναντι στους άλλους διεθνείς παίκτες.
Χάρης Φιλιππάκης
