Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια η επιλογή δίσκων που να ξεχωρίζουν όντως στο σύνολο των κυκλοφοριών γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Και παρότι υπάρχει μεγάλη αφθονία σε κυκλοφορίες πλέον η πλειοψηφία κινείται στο μέτριο επίπεδο που προσφέρει κάτι καλό αλλά στα γνωστά στάνταρ. Ή στο αδιάφορο έως κακό με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται κάποιος να επιλέξει δίσκους που μένουν.
Λόγω των παραπάνω η φετινή λίστα περιέχει δεκαπέντε αντί είκοσι δίσκων τις προηγούμενες χρονιές. Για να μπουν λίγοι αλλά αυτοί που όντως θεώρησε ο γράφων ότι ξεχωρίζουν. Φυσικά τα κριτήρια της εισαγωγής μπορούν να ερμηνευτούν και ως απλή παραξενιά αφού και εμείς μεγαλώσαμε. Το αφήνω σε εσάς που θα κρίνεται. Μακάρι να έχουμε καλή χρονιά μουσικά σε όλα τα επίπεδα.
1) The Darkness – Dreams on Toast (Cooking Vinyl)
Ωραία η επιστροφή των Βρετανών hard rockers που σε έναν δίσκο
μισής ώρας καταφέρνουν να χωρέσουν ένα μουσικό party. Συνθέσεις
που κινούνται μεταξύ hard/glam rock και θα κάνουν σίγουρα ακόμα
και κόσμο που δεν είναι λάτρης του είδους να περάσει καλά.
2) Black Lips – Season of the Peach (Fire Records)
Στον ενδέκατο δίσκο τους και καλύτερο των τελευταίων ετών οι
Black Lips απέδειξαν ότι μπορούν ακόμα να γράφουν κομμάτια που
συγκινούν και μένουν στην μνήμη των ακροατών. Ωραίες συνθέσεις
που διατρέχουν όλο το φάσμα της rock κρατώντας την garage αισθητική.
3) Tight Collars – Gilotina (Ανεξάρτητη κυκλοφορία)
Οι Tight Collars παρουσίασαν μέσα στην χρονιά που έφυγε την
πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους. Φρέσκος ήχος που κινείται
στα πρότυπα του σύγχρονου alternative/hard rock και θυμίζει
κάτι από Royal Blood. Μακάρι να συνεχίσουν έτσι και στο μέλλον.
4) Thomas Raggi – Masquerade (Sony Music)
Δίσκος έκπληξη που κυκλοφόρησε στο τέλος της χρονιάς από τον
κιθαρίστα των Maneskin. Ακόμα και αν δεν είστε φαν της μουσικής
του συγκροτήματος πρέπει να ακούσετε αυτό τον δίσκο. Σύγχρονο
hard rock με μια πλειάδα guest και τον Tom Morello στην παραγωγή.
Αυτά για να σας ιντριγκάρω, τα υπόλοιπα στην ακρόαση.
5) The Waterboys – Life, Death and Dennis Hopper (Sun Records)
Με έναν εξαιρετικό θεματικό δίσκο οι Waterboys μέσα σε είκοσι
πέντε κομμάτια διατρέχουν την ζωή του Dennis Hopper. Με πρωτότυπο
μουσικό υλικό καθώς και αρχειακό φτιάχνουν έναν από τους καλύτερους
δίσκους τους. Δεν το συζητώ ότι αν είστε φαν του Hopper πρέπει να
τον ακούσετε σίγουρα.
6) Little Simz – Lotus (AWAL)
Η Little Simz αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις
στο χώρο του παγκόσμιου hip-hop τα τελευταία χρόνια. Στον τελευταίο
δίσκο της επιβεβαιώνει τις δυνατότητες της σε ένα σύνολο που κινείται
μεταξύ jazz, electronica μέχρι και funk. Χωρίς να χάνει την ταυτότητα
της και με μια άψογη παραγωγή που οδηγεί σε ένα σύνολο που ξεφεύγει
από τα όρια του hip-hop.
7) Squid – Cowards (Warp Records)
Στον τρίτο δίσκο τους οι Βρετανοί βρίσκουν ξανά τα αρχικά πατήματα που
είχαν χαθεί λίγο στο “O Monolith” με βάση το post-punk και λιγότερο τα
ηλεκτρονικά στοιχεία. Με το αποτέλεσμα να είναι πολύ ενδιαφέρον. Πιστεύω
ότι αν διατηρίσουν τον χαρακτήρα αυτό θα έχουν ανάλογη συνέχεια.
8) Ρεύμα 102 – Δάκρυα από τσιμέντο (Άσυλο Ονείρων Records)
Στον δεύτερο δίσκο τους οι Ρεύμα 102 επιβεβαιώνουν ότι είναι ένα από
τα πιο ενδιαφέροντα συγκροτήματα της εγχώριας σκηνής των τελευταίων
ετών. Δυναμικό synthpunk με φορτισμένη αισθητική και στίχους αστικού
περιεχομένου που πιστεύω πρέπει να ακουστούν από όσους αγαπούν το ιδίωμα.
9) Rationalistas – Προσάναμμα (Ανεξάρτητη κυκλοφορία)
Οι Rationalistas δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ένα από τα
παλαιότερα εν ενεργεία ονόματα στο εγχώριο hip-hop. Χαρακτηριστικό στους
δυο τελευταίους δίσκους τους η πιο ώριμη συνθετικά σκέψη με τον πολιτική
αναφορά να παραμένει βάση. Σε συνδυασμό με την πολύ καλή παραγωγή έχουμε
έναν από τους καλύτερους δίσκους του ήχου αυτού.
10) Motorbike – Kick It Over (Feel It Records)
Οι Motorbike από το Ohio κυκλοφόρησαν έναν από τους πιο δυνατούς δίσκους
την χρονιά που έφυγε. Με τον ήχο να κινείται από punk, garage μέχρι και
power pop και το αποτέλεσμα σαν καλό κουρδισμένη μηχανή είμαι σίγουρος ότι
θα κερδίσει τους πάντες. Ακούγεται στο repeat ξανά και ξανά.
11) Sprints – All That Is Over (City Slang)
Οι Sprints στον δεύτερο δίσκο τους εδραίωσαν την θέση τους σαν ένα από τα
νέα ανερχόμενα ονόματα της rock. Με πολύ καλές συνθέσεις, λιγότερο θόρυβο
αλλά περισσότερη ωριμότητα έβγαλαν ένα δίσκο που θα ακούγεται καιρό. Ελπίζω
να καρτήσουν αυτή την σταθερή τροχιά και στο μέλλον.
12) Hekátē: Μαύρη τρύπα (Mascara Rocks)
Στον δεύτερο δίσκο οι Hekátē άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Με μια πολύ καλή
συνθετική ισορροπία μεταξύ post-punk/darkwave και τα κομμάτια μοιρασμένα σε
ελληνικό και αγγλικό στίχο. Έδειξαν πως οι δυνατότητες τους είναι μεγάλες και
σίγουρα περιμένουμε τα επόμενα βήματα τους.
13) Coroner – Dissonance Theory (Century Media Records)
Οι Ελβετοί metallers επέστρεψαν μετά από πολλά χρόνια με ένα δίσκο που άξιζε
και με το παραπάνω την αναμονή. Συνθέσεις που κινούνται ανάμεσα σε thrash/prog
metal αλλά και όχι μόνο. Σε έναν δίσκο που μοιάζει πιο φρέσκος στο άκουσμα από
πολλές σύγχρονες κυκλοφορίες του ιδιώματος.
14) Femi Kuti – Journey Through Life (Partisan Records)
Ο μεγάλος τραγουδιστής της Afrobeat και ακτιβιστής στον ενδέκατο δίσκο του
συνεχίζει να μας χαρίζει απλόχερα όμορφες μουσικές. Συνθέσεις που φέρον τον
κοινωνικό χαρακτήρα με ξεσηκωτικούς ρυθμούς παράλληλα όμως που φέρνουν μαζί
τους μια Καλοκαιρινή αύρα που ζεσταίνει την καρδιά.
15) The BuzzDealers – Radiant Frequencies (Ανεξάρτητη κυκλοφορία)
Οι BuzzDealers μπορεί να άργησαν μερικά χρόνια αλλά έβγαλαν έναν πολύ
ενδιαφέρον δεύτερο δίσκο. Ωραίο alternative rock με στοιχεία garage αλλά και
pop σε συνθέσεις που μένουν στο αυτί. Ελπίζουμε σε νέα τους πιο σύντομα την
επόμενη φορά καθώς φαίνεται πως έχουν όμορφες ανησυχίες.
Πάνος Γιαννόπουλος
