Ο Αλέξανδρος Ιακώβου και ο Κώστας Λεμονίδης δεν συναντήθηκαν τώρα μουσικά. Εδώ και χρόνια κινούνται μέσα στον ίδιο δημιουργικό κόσμο, με προσωπικές δουλειές, live, συνεργασίες και μια κοινή ανάγκη να βλέπουν τη μουσική σαν ζωντανή επικοινωνία και όχι σαν μια μοναχική διαδικασία. Οι Staκάτω γεννήθηκαν ακριβώς μέσα από αυτή την ανάγκη.
Το όνομά τους είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα στον μουσικό όρο staccato και στις στιγμές που όλοι βρισκόμαστε «στα κάτω» μας… Εκεί όπου η μουσική πολλές φορές λειτουργεί σαν μικρή επανεκκίνηση.
Με οδηγό την ηλεκτρική κιθάρα και το βιολί, δημιουργούν έναν ήχο που κινείται ελεύθερα ανάμεσα στην ένταση και την ευαισθησία, ενώ οι συνεργασίες αποτελούν βασικό κομμάτι της ταυτότητάς τους. Δεν τους ενδιαφέρει να χτίσουν ένα κλειστό σχήμα, αλλά μια ανοιχτή δημιουργική παρέα που συνεχώς εξελίσσεται.
Το πρώτο τους τραγούδι ως Staκάτω έχει τίτλο «Πάμε Ξανά» και βρίσκει δίπλα τους την Μιρέλα Πάχου, αλλά και σπουδαίους συνεργάτες όπως τον Σταύρο Λάντσια, τον Μιχάλη Καπηλίδη και τον Δημήτρη Μουτάφη. Είναι ένα κομμάτι που μιλά για τη δύναμη να συνεχίζεις, να σηκώνεσαι και να ξεκινάς από την αρχή χωρίς φόβο. Με φωτεινή ενέργεια, δυναμισμό και μια αίσθηση αισιοδοξίας που βγαίνει αβίαστα, το τραγούδι λειτουργεί σαν η ιδανική πρώτη γνωριμία με τον κόσμο τους.
Με αφορμή αυτή τη νέα μουσική αρχή, οι Staκάτω μιλούν στο View Tag για τη δημιουργία, τη σημασία της συλλογικότητας, τις μουσικές συναντήσεις και όλα εκείνα που τους κάνουν ακόμη να λένε «πάμε ξανά».
- Οι Staκάτω μοιάζουν να γεννήθηκαν περισσότερο σαν ανάγκη παρά σαν “project”. Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που σας έκανε να καταλάβετε ότι αυτό το σχήμα έχει δική του ταυτότητα και δεν είναι απλώς μια ακόμη συνεργασία;
Ισχύει απόλυτα αυτό, προέκυψε πολύ φυσικά. Δεν καθίσαμε ποτέ σε ένα τραπέζι να σχεδιάσουμε ένα “project”. Η συνειδητοποίηση ήρθε ουσιαστικά όταν τελειώσαμε την προηγούμενη δουλειά μας, το άλμπουμ «Ταίριασμα». Όταν έκλεισε εκείνος ο κύκλος των ηχογραφήσεων, νιώσαμε μια ησυχία που δεν μας άρεσε καθόλου. Είχαμε νοιώσει ότι βρήκαμε έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας ανάμεσα στην ηλεκτρική κιθάρα και το βιολί. Ο ήχος άρχισε να αποκτά τον δικό του χαρακτήρα και να μας οδηγεί από μόνος του. Εκεί καταλάβαμε ότι αυτό που είχαμε στα χέρια μας ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό session ή από την ανάγκη δύο ανθρώπων να παίξουν μαζί. Χωρίς καν να το καταλάβουμε, είχε ήδη αρχίσει να χτίζεται κάτι πιο μόνιμο, ένας νέος δημιουργικός πυρήνας με τη δική του ταυτότητα.
- Έχοντας ήδη μεγάλες προσωπικές διαδρομές, τι είναι αυτό που σας ανανεώνει δημιουργικά μέσα από τους Staκάτω;
Αυτό που μας ανανεώνει είναι η αίσθηση της ελευθερίας. Όταν έχεις γράψει πολλά χιλιόμετρα, είναι πολύ εύκολο να εγκλωβιστείς στον δικό σου, προσωπικό τρόπο σκέψης και στις συνήθειές σου. Στους Staκάτω νιώθουμε σαν να ξεκινάμε πάλι από την αρχή. Υπάρχει συνέχεια μια δημιουργική έκπληξη ανάμεσά μας, γιατί ο ένας σπρώχνει τον άλλον σε περιοχές που δεν θα εξερευνούσαμε ποτέ μόνοι μας. Είναι ένα πραγματικό «ξεκλείδωμα» που κρατάει τη διαδικασία ζωντανή και μας θυμίζει τον λόγο που αγαπήσαμε τη μουσική από την πρώτη στιγμή.
- Μέσα στη διαδικασία δημιουργίας αυτού του νέου πυρήνα, ανακαλύψατε κάτι καινούριο ο ένας για τον άλλον ως καλλιτέχνες;
Συνέχεια ανακαλύπτουμε πράγματα! Το πιο βασικό ίσως είναι το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η εμπιστοσύνη και ο χώρος που αφήνεις στον άλλον. Είναι σπουδαίο να νιώθεις ότι μπορείς να αφήσεις μια ιδέα στο τραπέζι μισοτελειωμένη και ο άλλος να την πάρει, να την εξελίξει ή να της δώσει μια εντελώς άλλη κατεύθυνση. Το πιο ωραίο όμως είναι η συνειδητοποίηση πως, παρόλο που ξεκινάμε από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες, τελικά αντιλαμβανόμαστε το συναίσθημα στη μουσική με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
- Οι συνεργασίες φαίνεται πως είναι βασικό στοιχείο της φιλοσοφίας σας. Τι πρέπει να έχει ένας καλλιτέχνης για να «κουμπώσει» δημιουργικά με τους Staκάτω;
Το βασικότερο είναι να αφήνει το «εγώ» του έξω από την πόρτα του στούντιο και να έρχεται χωρίς άμυνες ή την ανάγκη να αποδείξει κάτι. Για να «κουμπώσεις» μαζί μας, δεν αρκεί μόνο η τεχνική, ούτε μας νοιάζει το «περιτύλιγμα» και οι ταμπέλες. Μας ενδιαφέρει καθαρά ο άνθρωπος και η ενέργεια που βγάζει μέσα στη μουσική. Οι πιο ωραίες συνεργασίες γεννιούνται όταν υπάρχει αλήθεια, αυθορμητισμός και πραγματική διάθεση να μοιραστείς τη στιγμή με την παρέα.
- Κάνετε τη αρχή με το «Πάμε Ξανά» και τη Μιρέλα Πάχου. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιλέξετε το συγκεκριμένο κομμάτι ως το πρώτο σας δείγμα και να ξεκινήσετε με την Μιρέλα;
Το συγκεκριμένο τραγούδι είχε εξαρχής μέσα του την αίσθηση της νέας αρχής. Ήταν για εμάς η πιο σωστή «πρώτη λέξη» για να συστηθούν οι Staκάτω, γιατί αποτυπώνει ακριβώς την ενέργεια που έχουμε αυτή την περίοδο. Η Μιρέλα βγάζει ένα πηγαίο φως και μια αμεσότητα που έδεσε κατευθείαν με την ψυχολογία του τραγουδιού. Θέλαμε ακριβώς αυτή την αύρα… Έναν άνθρωπο που όταν σου τραγουδάει «πάμε ξανά», να τον πιστεύεις, να σου μεταφέρει αυτή την ελπίδα με αλήθεια και να σε κάνει να χαμογελάς.
- Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης ή κάποιο σχήμα, ελληνικό ή ξένο, που θα λέγατε ότι σας εμπνέει είτε μουσικά είτε ως προς τη φιλοσοφία της συνεργασίας;
Αν πρέπει να ξεχωρίσουμε κάποιους που μας έχουν επηρεάσει βαθιά, θα λέγαμε σίγουρα τον Διονύση Σαββόπουλο και τον Πάνο με τον Χάρη Κατσιμίχα. Και δεν μιλάμε μόνο για το καθαρά μουσικό κομμάτι και τα σπουδαία τραγούδια τους, αλλά κυρίως για τη νοοτροπία τους. Ήταν πάντα απίστευτα ανοιχτοί στις συνεργασίες. Έφτιαχναν παρέες, έδιναν απλόχερα χώρο σε άλλους καλλιτέχνες και δεν κρατούσαν τη δημιουργία κλεισμένη στον εαυτό τους. Αυτή ακριβώς η λογική της «ανοιχτής αγκαλιάς», το να μοιράζεσαι τη μουσική σου χωρίς εγωισμούς και να φτιάχνεις έναν ζωντανό πυρήνα μαζί με άλλους, είναι αυτό που μας εμπνέει.
- Πιστεύετε ότι σήμερα λείπει από τη μουσική η αίσθηση της παρέας και της συλλογικότητας;
Λείπει σε μεγάλο βαθμό. Ζούμε σε μια εποχή που όλα γίνονται πολύ ατομικά. Η τεχνολογία πλέον σου επιτρέπει να φτιάξεις τα πάντα μόνος σου στο σπίτι, με ένα laptop. Αυτό προφανώς είναι θαυμάσιο πρακτικά, αλλά συναισθηματικά σε απομονώνει. Η μουσική όμως, από τη φύση της, είναι συνάντηση. Είναι η οπτική επαφή μέσα στο στούντιο, τα βλέμματα που ανταλλάσσεις, το κλείσιμο του ματιού την ώρα του live, ακόμα και ένα λάθος που θα γίνει στην πρόβα και τελικά θα το κρατήσεις στο κομμάτι γιατί βγάζει μια αλήθεια. Γι’ αυτό ακριβώς έχουμε τόση ανάγκη να λειτουργούμε ως παρέα και να δημιουργούμε μαζί με άλλους ανθρώπους. Θέλουμε την ανταλλαγή, όχι την απομόνωση.
- Και τελικά… τι σημαίνει για εσάς το «πάμε ξανά» μέσα σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν να «καίγονται» γρήγορα – οι ρυθμοί, οι άνθρωποι, ακόμη και τα συναισθήματα; Είναι μια πράξη επιμονής, μια ανάγκη επανεκκίνησης ή ένας τρόπος να μη συμφιλιώνεστε με τη φθορά;
Ίσως είναι λίγο απ’ όλα αυτά. Σίγουρα όμως είναι μια άρνηση να συμφιλιωθούμε με τη φθορά. Ζούμε σε μια εποχή που όλα τρέχουν τόσο γρήγορα και ξεχνιούνται την επόμενη μέρα, που το πιο εύκολο είναι να πεις «δεν βαριέσαι» και να αφεθείς. Το δικό μας «πάμε ξανά» είναι μια μικρή πράξη αντίστασης απέναντι σε όλη αυτή την κούραση και την παραίτηση. Είναι η ανάγκη να συνεχίζεις να δημιουργείς, να συγκινείσαι και να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους, ακόμη κι όταν όλα γύρω σου σου λένε να τα παρατήσεις. Τελικά, είναι ίσως ένας τρόπος να θυμίζουμε και στους ίδιους μας τους εαυτούς ότι, όσο έχουμε την επιθυμία να παίξουμε μουσική και να εκφραστούμε, τίποτα δεν τελειώνει πραγματικά.
«Πάμε Ξανά»
