Τα τελευταία χρόνια οι θεατρικοί μονόλογοι δίνουν δυναμικό παρών στην αθηναϊκή σκηνή. Μετά την εκρηκτική εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία μονολόγων, όπως η «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή, η «Γυναίκα από την Πάτρα» με την Ελένη Κοκκίδου και η «Κατερίνα» με τη Λένα Παπαληγούρα, ο θεατρικός μονόλογος έχει θεωρηθεί από αρκετούς παραγωγούς – λανθασμένα προφανώς – ως η εύκολη λύση για μία περιορισμένη παραγωγή, που αν πετύχει μπορεί να αποφέρει σημαντικά έσοδα.

Φυσικά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ένας μονόλογος παραμένει πάντα ένα μεγάλο θεατρικό ρίσκο τόσο για τον ηθοποιό πάνω στη σκηνή, όσο και για τους συντελεστές του κάτω από αυτή. Πολύ εύκολα μπορεί να γίνει μία αφόρητα βαρετή παράσταση, αλλά την ίδια στιγμή – εάν όλα συντονιστούν σωστά σε καλλιτεχνικό επίπεδο – μπορεί να μας χαρίσει μία συναρπαστική και ιδιαίτερα άμεση σκηνική εμπειρία. Σε αυτό το τελευταίο ελπίζουν άλλωστε και οι 39 ηθοποιοί (αν μετρήσαμε σωστά), που τη στιγμή αυτή που γράφονται αυτές οι γραμμές μονολογούν στα θέατρα της Αθήνας.