Οι Άγγλοι London Grammar είναι από τους καλλιτέχνες που μ’ενοχλούν όχι τόσο για τη μουσική τους (που σε γενικές γραμμές είναι επιπέδου Dido- για λευκές Αγγλίδες νοικοκυρές και ανθρώπους που δεν πολυακούν τη μουσική) αλλά κυρίως για την προβολή που τους δίνουν τα ελληνικά media λες και κάνουν κάτι τρομερό, ενώ απλά προβάλουν μόνο την αρκετά βαθειά φωνή της (λευκής και γι’αυτό υπερπροβεβλημένης – όχι για ρατσιστικούς λόγους, απλά λόγω του κοινού που απυθύνονται) τραγουδίστριας τους.

Αλλά το Rooting For You από το επερχόμενο δεύτερο album, οφείλω να πω πως εκμεταλεύεται με μαγικό τρόπο αυτή την φωνή και τα υπέρ τους σαν μπάντα, μέσα στη συνολική μετριότητα του.

Δύο λεπτά a cappella φωνή, άλλα δύο μ’ένα καλό κλασσικά κινηματογραφικό υπόβραθρο, ένα αρκετά συμπαθητικό pop soul τραγούδιμ ψευδο αισθησιακό κλίμα και …λογικά ένα μεγάλο Nr. 1 και ίσως το πιο ώριμο τους τραγούδι, μέχρι στιγμής. Επιπέδου Adele και όχι παραπάνω. Ότι κι αν σημαίνει αυτό.