“Του Αγίου Νικολάου σήμερα. Πέραν του αγαπημένου συγγραφέα και σκηνοθέτη Νίκου Νικολαΐδη ή του Νίκου Σαργκάνη του παλαίμαχου τερματοφυλακα (δύο αγαπημένοι Νίκοι) σήμερα μεταξύ άλλων αποχωρήσαντων θα γιορταζε και ο πατέρας μου που μας άφησε πριν από έξι χρόνια περίπου. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως τον έλεγαν Νικηφόρο και όχι Νίκο όμως η γιαγιά μου, ουσιαστικά παραμένει άγνωστο το γιατί, τον γιορταζε του Αγίου Νικολάου. Η γιαγιά μου και μητέρα του συχνά τον φώναζε Νικολό. Πάντως γιορτή υπήρχε άσχετα αν όταν ήμουν μικρός έλεγαν πως δεν υπήρχε. Άσε που υπάρχει των Αγίων Πάντων αλλά ο Νικηφόρος έχει τη δική του γιορτή, τι γιορτή, γιορτες, 9 Φλεβάρη και 2 Ιούνη. Θυμάμαι μικρός υπήρχαν οι γιορτές στα σπίτια.
Κάθε του τάδε Αγίου τα σπίτια καθαρίζονταν, στολίζονταν και δεχονταν επισκέψεις κυρίως απο συγγενείς αλλά και φίλους. Τα βασικά συστατικά κερασματος και με χρονολογική σειρά ήταν, πρώτα σοκολατακι συνήθως Gioconda, Noiseta, μετά λικέρ απο τη συλλογή Eoliki που οι καλεσμένοι αυγάτιζαν σε κάθε σπίτι γιορτή με τη γιορτή και κλασσικά ουίσκι, τα βασικά φυσικά όχι κάνα malt, Johnny, White Horse, Ballantines ή Dewars και το απαραίτητο γλυκό, εργολάβοι, καριόκες και αλλά τυλιχτα ενώ αν η νοικοκοιρα του σπιτιού είχε όρεξη έφτιαχνε το δικό της γλυκό. Η δικη μου μητέρα έφτιαχνε πάντα καρυδοπιτα και αν τύχαινε, πράγμα σπάνιο, να μην μπορέσει να φτιάξει εισεπρατε τη σχετική απογοήτευση των θείων μου. Υπήρχαν και γιορτές που περιλάμβαναν και φαγητό πέρα από τους ξηρούς καρπούς και τα πατατάκια – γαριδάκια. Το “να παραγγείλουμε” δεν υπήρχε τότε στο ρεπερτόριο. Υπήρχαν τα κεφτεδάκια, τα τυροπιτάκια, οι πατάτες, τα ψητά. Φυσικά υπήρχαν συχνά και οι ανάλογοι τσακωμοι μεταξύ συγγενών, συνήθως ένας ή δύο έφταναν να χαλάσουν τη βραδιά αλλά οκ, υπήρχε αγάπη που λένε και οι Τρύπες.
Ήταν ένας τρόπος να βλέπονται οι άνθρωποι. Να διατηρούνται οι σχέσεις, να μαθαίνονται νέα της οικογένειας, να υπάρχει ανθρώπινη επαφή. Φανταστείτε οταν ήμουν μικρός δεν είχαμε ούτε σταθερό τηλέφωνο. Τότε έκανες αίτηση και περίμενες δύο με τρία χρόνια. Θυμάμαι τη μητέρα μου να τηλεφωνεί σε όλο τον κόσμο μόλις μας το έφεραν, νομίζω ήμουν 10 ετών, δηλαδή το 1982. Το τηλέφωνο τότε χρησίμευε και για να μαθαίνεις την ώρα, να ακούς τον καιρό πατώντας συγκεκριμένα τριψήφια νούμερα υπήρχε η ηχογραφημένη φωνή πολύ πριν τα GPS “στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι…”.
Στην εφηβεία μας τότε δεν χρειάζονταν τηλέφωνα ή μηνύματα (που δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα) για να κανονίσεις με τον κολλητό σου. Το “στις 19:00 Στην γωνία Αγίου Βασιλείου και Σαρανταπόρου στο Περιστέρι” ήταν δεδομένο και αν μια στις τόσες δεν ερχόταν ο άλλος απλά γυρνούσες σπίτι.
Πολύ μετά ήρθαν τα κινητά. Οι επισκέψεις αυτού του είδους έχουν πάψει εδώ και χρόνια. Ο κόσμος κανονίζει και καλεί όποιον θέλει και αν θέλει. Επίσηςγια να αποφύγει κάποιον στέλνει απλά ένα μήνυμα. Πιστεύω ότι και να μη θες να αποφύγεις τελικά εκεί καταλήγεις οταν συνηθίσεις το μήνυμα στο messenger ή στο wats up το viber κτλ. Ξυπνάς το πρωί, κοιτάς ποιοι γιορτάζουν και οι κινήσεις είναι μηδέν έως μία επίσκεψη, αν σε έχουν καλέσει, ένα με δύο τηλέφωνα και τα υπόλοιπα μηνύματα ή απλές αναρτήσεις.
Αποξένωση; Σημείο των καιρών. Μειώνονται οι οικογενειακό τσακωμοι έτσι. Οι αληθινές ανθρώπινες επαφές. Δεν θα καταλήξει αυτή η σκέψη στο αν είναι σωστό ή λάθος. Απλά συμβαίνει και επειδή λόγω ηλικίας τα έχω ζήσει και τα δύο καμιά φορά τα αναλογίζομαι. Δεν ξέρω καν αν μου λείπουν ή όχι. Ίσως και να προτιμώ την σημερινή κατάσταση άσε που παρόλη την σημερινή νοσταλγία με απωθεί η παρελθοντολογία ώς λιβάνισμα. Τρόποι υπάρχουν, διάθεση να έχεις!!!
Καλές γιορτές
