Το βιβλίο του Αλέξανδρου Κάσση «Φύγαμε» (Εκδόσεις Γαβριηλίδη) είναι μια ελεγεία στη φυγή!
Μια ηρωίδα που αποδρά από την καλοκουρδισμένη καθημερινότητα όπου ζει ως κομπάρσος και αποφασίσει να γίνει πρωταγωνίστρια στο προσωπικό της road movie.
O Κάσσης τοποθετεί τη δράση της ιστορίας του στη Θεσσαλονίκη, την «ερωτική πόλη»-κλισέ που όλοι (όσοι ζούμε στην Αθήνα) θα θέλαμε να ζήσουμε τη «χίπικη» μας περίοδο.
Η ηρωίδα του, η Μελίνα ενώ δουλεύει στην «ασφάλεια» του τραπεζικού συστήματος ως σπουδαγμένη στη Βαρκελώνη αρχιτεκτόνισσα κρατά μέσα της αρκετές σπίθες «ζωής» αναμμένες μακριά από τα αδιάκριτα μάτια του αποστειρωμένου περιβάλλοντος που ζει.
Στην πρώτη ευκαιρία αποφασίσει να δοκιμάσει στην πράξη αυτά που σκέφτεται όταν κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη.
Τολμάει να αφήσει να την καθοδηγήσει ο αυθορμητισμός της στιγμής, τα κεντρίσματα του περιβάλλοντος και να ζήσει μια ελευθερία που η καθημερινότητα (και με δική της ευθύνη) δένει πισθάγκωνα χωρίς καμία αντίσταση.
Ο Κάσσης με το «Φύγαμε» εκφράζει μια γενιά που θέλει να σταματήσει να είναι παραδομένη στα «πρέπει» και τον κομφορμισμό. Χωρίς να είναι ένα βιβλίο «how to be…» πετυχαίνει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα ελευθερίας που όλοι χρειαζόμαστε αλλά δεν τολμάμε να δοκιμάσουμε.
Οι μυθιστορηματικοί ήρωες του βιβλίου χωρίς να είναι οι κλασικοί τύποι που ίσως κάποιος ξέρει, είναι σίγουρα ένα μωσαϊκό μιας γενιάς ανθρώπων που ασφυκτιούν και θέλουν να ξεφύγουν. Κάποιοι είναι πολύ στιβαροί κάποιοι στα όρια της καρικατούρας. Δεν νομίζω όμως ότι αυτό αποτελεί αδυναμία του συγγραφέα. Μάλλον μοιάζει με μια φωτογραφία στιγμής που όπως σε κάθε φωτογραφία ο καθένας βλέπει και σχηματίζει τις εικόνες που κουβαλάει στο δικό του κεφάλι – πέραν του στόχου που ενδεχομένως είχε ο φωτογράφος.
Ακόμη και στις πιο ακραίες περιπτώσεις τα πρόσωπα στο βιβλίο είναι κομμάτια του χαρακτήρα της βασικής ηρωίδας που της φέρνουν φάτσα φόρα πράγματα και καταστάσεις που «μπορεί», ή «θα μπορούσε» αλλά …
Όταν αυτό το «αλλά» πάει περίπατο η Μελίνα απελευθερώνεται.
Η φυγή από τον ίδιο μας τον εαυτό είναι μεγαλύτερη κι από την «Μεγάλη απόδραση των έντεκα» (παλιά κινηματογραφική ταινία).
Στις αρετές του συγγραφέα είναι ο ρυθμός. Ένα κρεσέντο εικόνων και συναισθημάτων που καταλήγει σε ένα απολύτως μη ηρωικό και αναπάντεχο φινάλε.
I can’t escape myself έγραψαν οι The Sound και έφτιαξαν τον ύμνο μιας γενιάς.
Το «Φύγαμε» του Αλέξανδρου Κάσση είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρώτη λογοτεχνική παρουσία του ως συγγραφέα. Περιμένω με ενδιαφέρον να δω και την συνέχειά του!
Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2015, αλλά ήρθε στα χέρια μου πριν από λίγες εβδομάδες. Ποτέ δεν είναι αργά να ανακαλύψεις ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα!
