Το 2024 συνέχισε σε ένα μοτίβο των τελευταίων ετών όσον αφορά τις κυκλοφορίες. Με αρκετές μέτριες στο σύνολο αλλά και κάποιες πολύ καλές επιστροφές από ονόματα του παρελθόντος
και κυκλοφορίες πρωτοεμφανιζόμενων. Παρακάτω θα βρείτε είκοσι από αυτές που διάλεξε ο γράφων.
1)The The – Ensoulment (Ear Music)
Ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη της χρονιάς ο συγκεκριμένος δίσκος.
Με τους The The μετά από είκοσι τέσσερα χρόνια απουσίας να
μας παραδίδουν έναν από τους πιο άρτιους δίσκους της πορείας
τους από όλες τις απόψεις.
2)The Callas – Ανατολή (Inner Ear)
Από τις πιο εμπνευσμένες δουλειές του αγαπημένου συγκροτήματος
τόσο συνθετικά όσο και στιχουργικά. Η στροφή τους στον Ελληνικό
στίχο τα τελευταία χρόνια τους πηγαίνει πολύ. Επίσης μιλάμε για
τον πιο καθαρά πολιτικό δίσκο τους έως σήμερα.
3)St. Vincent – All Born Screaming (Total Pleasure)
Θα έλεγα πως ο έβδομος δίσκος της St. Vincent αποτελεί την καλύτερη
δουλειά της έως σήμερα. Ωραίες συνθέσεις με σωστή ισορροπία σε rock
και pop στοιχεία και φυσικά την δική της ξεχωριστή περσόνα που δίνει
το κάτι παραπάνω στο τελικό αποτέλεσμα.
4)Still Corners – Dream Talk (Wrecking Light)
Επιστροφή για τους Still Corners τρία χρόνια μετά το “The Last Exit”.
Όπου για άλλη μια φορά αποδεικνύουν γιατί είναι ένα από τα καλύτερα
ονόματα στο χώρο της dream pop την τελευταία δεκαετία. Γλυκές μελωδίες
και η φωνή της Murray συγκροτούν ένα ταξιδιάρικο σύνολο.
5)Sprints – Letter to Self (City Slang)
Κατά την γνώμη το κορυφαίο ντεμπούτο άλμπουμ της χρονιάς που φεύγει.
Δυνατό garage με στοιχεία από punk και την φωνή της Karla Chubb να
απογειώνει το σύνολο. Με τέτοιο ξεκίνημα σίγουρα περιμένουμε αρκετά
πράγματα από τους Ιρλανδούς στο μέλλον.
6)Γιώργος Καρράς – Τα υλικά της χαράς (Submersion Records)
Κυκλοφόρησε στα τέλη της χρονιάς αλλά ο δεύτερος προσωπικός δίσκος
του Καρρά αποτελεί μια πολύ καλή δουλειά. Πιο ηλεκτρισμένος σε σχέση
με τον προηγούμενο και με την μελοποιημένη ποίηση του Ανέστη Ευαγγέλου
πραγματικά αποτελεί μια ιδιαίτερη δουλειά.
7)Jessica Pratt – Here in the Pitch (Mexican Summer)
Η Αμερικανίδα τραγουδοποιός στην τέταρτη δουλειά της μας δίνει τον
πιο ολοκληρωμένο δίσκο της σαν σύνολο. Πρωτότυπες συνθέσεις με τα
rock και acoustic ηχοχρώματα ωραία σπαρμένα και με τις ερμηνείες
να αφήνουν μια γλυκόπικρη αίσθηση στην ακρόαση.
8)Jack White – No Name (Third Man Records)
Δίσκος επιστροφή για τον White ηχητικά στο garage και με ιδιότυπο
τρόπο κυκλοφορίας μέσα από τα δισκάδικα της Third Man. Κάτι ίσως
που του στέρησε την εμπορική επιτυχία αλλά είναι σίγουρα μια από
τις καλύτερες δουλειές του τα τελευταία χρόνια.
9)Planet of Zeus – Afterlife (Ihaveadrum Records)
Οι Planet έχουν ξεφύγει χρόνια τώρα από τον χαρακτηρισμό του stoner
συγκροτήματος παίζοντας mainstream rock με την καλή έννοια του όρου
και έχοντας πιστό κόσμο να τους ακολουθεί. Κάτι που επιβεβαιώνουν και
στο “Afterlife” σε ένα πολύ δυνατό σύνολο.
10)Amyl and the Sniffers – Cartoon Darkness (B2B Records)
Είναι τρελοί αυτοί οι Αυστραλοί θα μπορούσε να είναι η κύρια περιγραφή
για την Amyl και την παρέα της. Το “Cartoon Darkness” μπορεί να είναι
ο πιο εμπορικός ηχητικά δίσκος τους έως τώρα αλλά τους εδραιώνει σαν
ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα του καιρού μας.
11)Sheer Mag – Playing Favorites (Third Man Records)
Στον τρίτο δίσκο τους οι Sheer Mag συνεχίζουν με τις αναφορές στα 70s
ιδιώματα δίνοντας μας ένα κράμα από hard rock και power pop σε σύγχρονη
εκδοχή και έναν δίσκο που μοιάζει ηλεκτρισμένο jukebox. Ο ήχος αυτός
σίγουρα λείπει από την σημερινή μουσική σκηνή.
12)Fontaines D.C. – Romance (XL Recordings)
Τέταρτος δίσκος για τους Ιρλανδούς εδώ κάνουν μια στροφή στον alternative
και πιο εμπορικό ήχο. Πλέον σίγουρα δεν εντυπωσιάζουν όπως στο ξεκίνημα
τους αλλά δεν παύει το “Romance” να είναι μια πολύ καλή δουλειά που τους
εδραιώνει πλέον και σαν όνομα στο μουσικό στερέωμα.
13) 1000mods – Cheat Death (Ouga Booga And The Mighty Oug)
Στο “Cheat Death” οι 1000mods συνεχίζουν μέσα στις stoner, psychedelic
μουσικές φόρμες τους να μας χαρίζουν όμορφα κομμάτια. Πιο μελωδικό κατά
σημεία σε σχέση με την προηγούμενη δουλειά τους και με ώριμες συνθέσεις
αποτελεί ένα ωραίο μουσικό σύνολο.
14) Lila Ehjä – Clivota (Croux Records)
Η Γαλλίδα Lila σε ένα one girl project μας παρουσίασε την πρώτη της
δουλειά με τον ήχο να κινείται σε cold wave και experimental φόρμες.
Ωραία σαν πρώτη δουλειά με ενδιαφέρουσες συνθέσεις που μας δίνει μια
πρώτη αφορμή για να την παρακολουθήσουμε στο μέλλον.
15) Kendrick Lamar – GNX (PGLang/Interscope)
Ένας από τους κορυφαίους rapper της τελευταίας δεκαετίας συνεχίζει να
παράγει πολύ αξιόλογους δίσκους. Στο “GNX” έχουμε μικρότερες σε διάρκεια
συνθέσεις και μια στροφή σε πιο West Coast ήχο πράγμα που τον κάνει και
πιο προσιτό σε μεγαλύτερα κοινά προς ακρόαση.
16) Frenzee – What’s Wrong With Me (Poison City Records)
Τα τρία αδέρφια με μουσική καταγωγή από την οικογένεια Ξυλούρη μας
χάρισαν τον καλύτερο hardcore punk δίσκο της εγχώριας σκηνής φέτος.
Γρήγορες ταχύτητες, σκληρές κιθάρες και η φωνή της Απολλωνίας δίνουν
ένα φοβερό αποτέλεσμα για πολλές ακροάσεις στο repeat.
17) Nadine Shah – Filthy Underneath (EMI Records)
Ο πέμπτος δίσκος της Shah είναι επηρεασμένος από προσωπικά της βιώματα
όπως ο θάνατος της μητέρας της. Οπότε διακρίνουμε μια πιο εσωτερική και
λυρική διάθεση καθώς τις γνώριμες φόρμες μεταξύ indie/folk ήχων όπως και
κάποιες αναφορές σκοτεινής pop σε ένα ενδιαφέρον σύνολο.
18) Mercury Rev – Born Horses (Bella Union)
Από τα συγκροτήματα που πάντα αναμένουμε με ενδιαφέρον τις νέες τους
κυκλοφορίες οι Mercury Rev. Μας χάρισαν έναν από τους πιο μελωδικούς
δίσκους τους έως σήμερα με συνθέσεις που φλερτάρουν ανά σημεία με την
jazz. Και μια γλυκιά μελαγχολία στην ακρόαση.
19) Bipolia – There, I Said It (Veego Records)
Η Bipolia στον πρώτο της ολοκληρωμένο δίσκο μας χάρισε ένα σύνολο από
indie rock κομμάτια με αναφορές από electronica έως post-punk. Έχοντας
στιχουργικές αναφορές σε ζητήματα της καθημερινότητας αλλά και διάθεση
πότε έντονη πότε μελαγχολική αποτελεί ένα ενδιαφέρον ντεμπούτο.
20) Amethyst – Throw Down The Gauntlet (No Remorse Records)
Οι Ελβετοί Amethyst παίζουν κλασσικό Heavy Metal. Ο δίσκος ακούγεται
σαν να έχει βγει από την εποχή που το ιδίωμα ήταν στις δόξες του και
χωρίς καμία τάση αντιγραφής. Σίγουρα από τις καλύτερες κυκλοφορίες
για το Metal συνολικά την χρονιά που έφυγε.
Πάνος Γιαννόπουλος
