20/11/2017

Χρυσοί και πλατινένιοι δίσκοι ή Η κατάντια της μουσικής (βιομηχανίας)


Χρυσοί και πλατινένιοι δίσκοι 

Η μόνιμη επωδός των τελευταίων χρόνων είναι ίδια κι απαράλλακτη.

Δεν πουλάει τίποτα!

Η εικόνα για το μέλλον της δισκογραφίας στην Ελλάδα δεν είναι αισιόδοξη. 

Δεν είναι τίποτα όπως παλιά ειδικά στα 70’s και στα 80’s και οι δισκογραφικές εταιρείες, όσες έχουν μείνει, καθημερινά αναζητούν λύσεις. 

Στην κατηγορία των λεγόμενων μπέστ σέλλερ cd είναι κανόνας πλέον τα πολύ λίγα τα ονόματα που μπορούν να κάνουν πρωταθλητισμό σε σχέση με το σύνολο της δισκογραφικής παραγωγής. 
Διάφοροι σκαρφίζονται κόλπα. 
Άλλοι κατηγορούν το ίντερνετ και άλλοι τα βάζουν με τους παράνομους διακινητές cd. Μερικοί έμαθαν πλέον και παίζουν το παιχνίδι με τις επανακυκλοφορίες που κάποιες στιγμές φαίνεται ότι πάει να σώσει την κατάσταση. Η αλήθεια είναι βέβαια μία και μοναδική. Τα πράγματα δυσκόλεψαν και τα χρυσά αλλά και τα πλατινένια άλμπουμ όλο και λιγοστεύουν! 
Η κατάσταση είναι απογοητευτική. 
Η κατρακύλα είναι απίστευτη και συγκρινόμενη με αντίστοιχα νούμερα του πρόσφατου παρελθόντος προκαλεί κυρίως θλίψη. 
Κατάσταση μη αναστρέψιμη;
Κανείς δεν είναι σε θέση να απαντήσει με σαφήνεια στο ερώτημα τι μέλει γενέσθαι στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού και κατ’ επέκταση σε ότι ονομάζεται δισκογραφική κίνηση εν Ελλάδι.
Καθημερινά κυκλοφορούν οι πλέον απίστευτοι δίσκοι. Ο νεοέλληνας έχει πάρει φόρα και θέλει να αποδείξει ότι εκτός απο μοντέλο, ηθοποιός, ρεπόρτερ, αναλυτής και συγγραφέας κρύβει και τη φλέβα του τραγουδιστή μέσα του.
Η κατάσταση μοιάζει να είναι ανεξέλεγκτη. Απο τη μια οι μαύροι με τα λεγόμενα πειρατικά cd. Απο την άλλη οι αδικαιολόγητα υψηλές τιμές πώλησης των νόμιμων cd στα δισκάδικα. Σε λίγο ο χρυσός και ο πλατινένιος δίσκος θα θυμίζει μαγική εικόνα ενώ η κατάκτηση του απο κάποιον έλληνα δημιουργό θα μοιάζει με απραγματοποίητο στόχο ή  με μακρινό όνειρο. 
Ο αγώνας γέρνει εις βάρος του τραγουδιού και μάλλον ούτε με γκόλ στις καθυστερήσεις δεν έρχεται η σωτηρία.
Για τη κατάντια των πωλήσεων σαφώς και ευθύνεται η κακή ποιότητα. Όχι των cd αλλά των ηρώων που κοσμούν τα εξώφυλλα και το εσωτερικό τους. 
Βασικό σύνθημα της δισκογραφίας είναι η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική. Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος τολμώντας να πεί οτι δεν σκοτώνει μόνο η πειρατεία τη μουσική αλλά η μουσική σκοτώνει τη πειρατεία. Η καλή μουσική σκοτώνει τη πειρατεία. 
Τα πράγματα είναι απογοητευτικά κι αν οι εταιρείες δεν αλλάξουν τρόπο σκέψης και πλεύσης το μέλλον είναι δυσοίωνο.
Δεν πουλάει πλέον τίποτα. Σε λίγο θα κάνουμε πάρτυ για χίλιους δίσκους.
Η μεγάλη πτώση. 
Το απόλυτο δράμα. 
Βάλτε όποιο τίτλο σας αρέσει… 
Το θέμα είναι που ήταν και που βρίσκεται πλέον ο δίσκος στη χώρα μας. 
Η αγορά του cd στην Ελλάδα δεν έχει τους χρυσούς και τους πλατινένιους δίσκους όπως συνέβαινε παλαιότερα. 
Δεν πουλάει τίποτα ή τέλος πάντως πουλάνε μόνο ελάχιστοι καλλιτέχνες σε σχέση με το σύνολο. 
Αδιέξοδο; 
Θυμάμαι εδώ τα λόγια του συγχωρεμένου Γρηγόρη Μπιθικώτση που έλεγε χαρακτηριστικά: «Και στον ελέφαντα αν πέσουν πολλά τσιμπούρια, στο τέλος θα τον φάνε». Το φταίξιμο ανήκει τόσο στις δισκογραφικές εταιρείες όσο και στους ίδιους τους τραγουδιστές. 
Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι μέχρι το 1990 απαιτούνταν 50 χιλιάδες για να χαρακτηριστεί ένα άλμπουμ χρυσό και 100 χιλιάδες για να γίνει πλατινένιο. 
Οι αντίστοιχες τιμές στα άλμπουμ ξένου ρεπερτορίου έπαιζαν στα νούμερα 25 και 50! 
Μέχρι το 1999 τα αντίστοιχα νούμερα ήταν στις 30 και στις 60 χιλιάδες αντίστοιχα. 
Το cd single ανεξάρτητα από το αν είναι ελληνικού ή ξένου ρεπερτορίου είχε την εξής διαφοροποίηση. 
Στις 10 χιλιάδες γινόταν χρυσό και στις 20 χιλιάδες θεωρείτο πλατινένιο.
Το cd διεθνούς ρεπερτορίου ήθελε 15 χιλιάδες αντίτυπα για να γίνει χρυσό και 30 χιλιάδες αντίστοιχα για να γίνει πλατινένιο. 
Έως το 2003 κατέβηκε κι άλλο ο πήχης. Έτσι το χρυσό είχε φτάσει στις 25 χιλιάδες ενώ το πλατινένιο κυμαινόταν στις 50 χιλιάδες αντίστοιχα!
Σημειώστε εδώ ότι ο χρυσός και η πλατίνα στα άλμπουμ διεθνούς ρεπερτορίου απονέμονταν στις 10 και 20 χιλιάδες αντίτυπα αντίστοιχα.
Από το 2003 και μετά οι πωλήσεις που απαιτούνται ώστε ένα άλμπουμ να χαρακτηριστεί χρυσό ήταν 20 χιλιάδες κομμάτια. Όσο για το πλατινένιο χρειάζονταν τα διπλάσια ήτοι 40 χιλιάδες αντίτυπα. 
Από το καλοκαίρι του 2006 η κατάσταση δείχνει να είναι μη αναστρέψιμη και 100% ενδεικτική της αδυναμίας κίνησης της αγοράς. Το χρυσό απονέμεται πλέον με την συμπλήρωση μόλις 15 χιλιάδων πωλήσεων ενώ το πλατινένιο απαιτεί 30 χιλιάδες αντίτυπα.
Όσο για τα cd με διεθνείς κυκλοφορίες το παιχνίδι πλέον παίζεται ακολουθώντας δύο μόνο παραμέτρους. Στις 7,5 χιλιάδες κομμάτια έρχεται το χρυσό και στις 15 χιλιάδες το πλατινένιο…
Σημειώστε ότι η Madonna κατέχει ένα ιστορικό ρεκόρ στα μέρη μας. Έχει το πρώτο cd στην ιστορία του διεθνούς ρεπερτορίου που έγινε πλατινένιο ξεπερνώντας με άνεση τις σαράντα χιλιάδες αντίτυπα και μετρώντας δύο πλατίνες.
Οι διακρίσεις αυτές που αποτελούν μόνιμο άγχος του κάθε καλλιτέχνη αλλά και των δισκογραφικών εταιρειών καθώς δείχνουν συνήθως τον δρόμο για τη κορυφή φαίνεται πως οριοθετούν μια νέα φτωχή πραγματικότητα για την Ελλάδα.
Οι κατακτήσεις αυτές που όταν γίνονται πραγματικότητα οδηγούν βάσει συμβολαίων σε μπόνους και σε δώρα από πλευράς εταιρείας προς τον καλλιτέχνη τείνουν ολοένα και περισσότερο να εξελιχτούν σε είδος πολυτελείας
Να τονίσω εδώ ότι μέχρι και την περασμένη δεκαετία χρυσοί και πλατινένιοι δίσκοι πλέον απαιτούσαν πωλήσεις που αφορούσαν σε συσκευασίες ανεξαρτήτως περιεχομένου. 

Αυτό δηλαδή που μετράει πλέον είναι η συσκευασία και όχι το αν ένας καλλιτέχνης προσφέρει στο άλμπουμ του dvd ή πάνω από ένα cd. 

Ενημερωτικά σας λέω ότι το παιχνίδι έχει αλλάξει σαφέστατα προς το χειρότερο και ουδείς πλέον γνωρίζει που θα κάτσει τελικά η μπίλια…

Δεν αναφέρομαι καθόλου στο θέμα των cd που διανέμονται μέσω εφημερίδων και περιοδικών ή μέσω περιπτέρων. Αυτό θα το δούμε μια άλλη φορά…

Βασίλης Λούκας
 
Περίληψη
 
Tags
ΧΡΥΣΟΙ ΔΙΣΚΟΙ, ΠΛΑΤΙΝΕΝΙΟΙ ΔΙΣΚΟΙ, CD, ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ,
(Visited 724 times, 2 visits today)
Στον αστερισμό του καφενείου - Διδακτικές Ιστορίες #18
BERT JANCH & JOHNNY MARR  - IT DON’T BOTHER ME, το τραγούδι της Κυριακής (Video)

Περισσότερα


mm
About Βασίλης Λούκας 72 Articles

Πτυχίο Νομικής, Αγγλικά, Γαλλικά, συντάκτης – αρχισυντάκτης (ΕΝΑ, Τηλέραμα, Exclusive, Επίκαιρα κ.α.), διευθυντής προγράμματος –
υπεύθυνος ξένου ρεπερτορίου – παραγωγός – παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών (Sky, Flash, ΕΡΑ,Seven X), d.j, celebrities p.r, ανταποκριτής περιοδικών (Music & Media, Billboard), παρουσίαση – παραγωγή – σκηνοθετική επιμέλεια τηλεοπτικών εκπομπών (Starclub, ΕΡΤ, Αντ1, Κανάλι 5, Seven), συγγραφέας (Eightila, H Χρυσή Πλατίνα)

Contact: Website

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*