Η διαχείριση των πρόσφατων σκανδάλων, του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά και της περίπτωσης του κ. Λαζαρίδη σε άλλο επίπεδο, πιο νευραλγικό, εκθέτουν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό σε πεδία που ήθελε και θέλει να έχει υπεροχή έναντι των αντιπάλων του.
Τα λεγόμενα της κ. Κοβέσι στους Δελφούς μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο το «ρήγμα» καθώς ήταν εξαιρετικά ουσιώδης και περιεκτική σε όσα είπε. Με απλά λόγια περιέγραψε το πελατειακό σύστημα της χώρας, χωρίς περιστροφές και λειάνσεις, γεγονός που είναι προς τιμήν της. Να αναγνωρίσουμε βέβαια ότι δεν αποτελεί μέρος του Ελληνικού συστήματος οπότε δεν της ήταν και τόσο επώδυνο. Αυτό είναι και το καλό του εξωτερικού «παρατηρητή».
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης και οι όψιμοι θιασώτες των Ευρωπαϊκών διαδικασιών, τις οποίες θυμούνται και «θαυμάζουν», όταν αυτές στρέφονται κατά της κυβέρνησης μόνο. Από «δυνάστες» και καταπιεστές, μετατρέπονται εν μία νυκτί σε αδέκαστους «θεραπευτές» των ασθενειών μας.
Είναι οι ίδιοι που κατά το παρελθόν δεν αναγνώριζαν καν τον όρο «πελατειακές σχέσεις». Τον χαρακτήριζαν προπαγάνδα των δανειστών.
Αντίστοιχα και όσοι αλά καρτ είναι «μένουμε Ευρώπη». Ο δημόσιος λόγος στην Ελλάδα είναι κυριολεκτικά κουρελόχαρτο.
Η υπόθεση Λαζαρίδη τώρα, κατ’ εμέ κόβει κάθετα μία εξαιρετικά ζωτική «φλέβα», στην οποία η κυβερνητική ροή στήριζε και στηρίζει πολλά. Την αριστεία. Καταρρίπτει το αφήγημα του πρωθυπουργού ότι δίπλα του είναι οι καλύτεροι των καλυτέρων σε κάθε πεδίο και ότι δεν βασίζεται σε νεποτισμούς, αλλά σε σοβαρές αξιολογήσεις βιογραφικών.
Τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και ούτω καθ’ εξής, ο εκλογικός πυρήνας που στηρίζει Μητσοτάκη αποκλειστικά και όχι ΝΔ, μπορεί να τα παρακάμψει κάπως, καθώς είναι χρόνια νοσήματα του κράτους μας. Την καταπάτηση της «αξιολόγησης» και της «αριστείας» όμως όχι.
Αυτή η γενιά, η πλειοψηφία της δηλαδή, έχει σπουδές, έχει εν μέρει παιδεία, έχει εξειδίκευση και δεν μπορεί, μάλλον, να ανεχτεί να βλέπει σε δημόσια πόστα ευθύνης πολιτικούς που προήχθησαν μη αξιοκρατικά. Η παρουσία και ο δημόσιος λόγος του κ. Λαζαρίδη έχουν εκθέσει σοβαρά τον πρωθυπουργό και το προφίλ που χτίζει από το 2015.
Φέρει προσωπική ευθύνη ο κ. Μητσοτάκης καθώς τον στήριξε μέχρι τέλους. Μέχρι το ύστατο σημείο γελοιοποίησης.
Η εικόνα της κ. Κοβέσι στους Δελφούς σε αντιπαραβολή με αυτή του κ. Λαζαρίδη, είναι ένα κοντράστ που θα στοιχίσει στην κυβέρνηση και στον ίδιο τον πρωθυπουργό. Δεν ξέρω πόσο, αλλά θα στοιχίσει.
Είναι πλέον ξεκάθαρο πως η ηγεμονία της ΝΔ, η οποία βασίζεται εν πολλοίς στο προφίλ του κ. Μητσοτάκη και 4-5 ακόμα προσώπων της κυβέρνησης, έχει εκτροχιάσει σε βαθμό ανεξέλεγκτο όλα τα «παραδοσιακά» μεσαία και κατώτερα, αλλά και κάποια ανώτερα, παιδιά της ιεραρχίας του «σωλήνα». Την λεγόμενη «ψυχή της παράταξης». Τους αντίστοιχους πρασινοφρουρούς της Πασοκικής αυτοκρατορίας άλλοτε.
Ένας άξιος λόγου πρόεδρος ξέρει καλά ότι όλοι αυτοί, είναι ναι μεν αναγκαίο κακό αλλά οφείλει να τους περιορίζει τις προσβάσεις. Ένας πρόεδρος του συρμού, υιοθετεί τις συμπεριφορές τους και επικροτεί τις μεθόδους τους. Έχει δύο επιλογές ο πρωθυπουργός. Να δούμε τι θα επιλέξει, αν δεν έχει επιλέξει ήδη.
Νομίζω ότι η κ. Κοβέσι του «έδειξε» τον δρόμο από τον οποίο είχε παραστρατήσει σημαντικά. Ή θα τον ακολουθήσει ή θα έχει πρόβλημα με την βάση και τον πυρήνα που του δίνει τις νίκες και όχι τα οπαδικά συνθήματα.
Το ίσως αισιόδοξο είναι πως η κομματική-οπαδική ιδιότητα συγκινεί όλο και λιγότερο κόσμο πλέον. Αυτό εν μέρει είναι καλό, καθώς υποστελεχώνει τις τάξεις των «κομματικών φρουρών» που λυμαίνονται το κράτος, ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους.
Πολλοί από τους βουλευτές του σταυρού, έχουν ακριβώς την ίδια νοοτροπία.
Χάρης Φιλιππάκης
