08/04/2020

Δαιμόνιος Βάκχος των Αγγελική Ράδου και Αντώνη Αντωνιάδη – Bιβλιοπαρουσίαση 

Δαιμόνιος Βάκχος των Αγγελική Ράδου και Αντώνη Αντωνιάδη

Ο ‘’ΔΑΙΜΟΝΙΟΣ ΒΑΚΧΟΣ’’ είναι ένα αστυνομικό θρίλερ που το πεδίο δράσης του εξελίσσεται στην σημερινή Θράκη. Ενσωματώνει άριστα την εξαιρετικά  υποβλητική ατμόσφαιρα της περιοχής και συνομιλεί με το μύθο και το αρχαίο δράμα ( κυρίως με τις Βάκχες του Ευριπίδη).

 
Ξεκινώντας πιστεύω πως πρέπει να γίνει σαφής αναφορά,  σχετικά με   ένα στοιχείο αρχικό και μάλιστα το πιο ιδιαίτερο και εμφανές του βιβλίου. Να αποσαφηνιστεί δηλαδή το ερώτημα το σχετικό με τη διπλή (από δύο συγγραφείς) υπόσταση του έργου. Κατά την άποψη μου λοιπόν ο υποψήφιος αναγνώστης δεν πρέπει να προβληματιστεί καθόλου, από το πραγματικά, πολύ δύσκολο αυτό εγχείρημα. 

Ο Αντώνης Αντωνιάδης ( με πρότερο και ικανό συγγραφικό έργο ) και η ( πρωτοεμφανιζόμενη με το μυθιστόρημα αυτό ) Αγγελική Ράδου εκτελούν  τη διεργασία αυτή με αρμονία . Αντίθετά θα έλεγα πως έτσι ξεκινά ως πυλώνας το βασικό προτέρημα αυτού του βιβλίου το γεγονός δηλαδή πως στηρίζεται όχι σε ένα , άλλα σε πολλαπλούς μάλλον δυισμούς .

Ξεκινάει σαν ένα σκληρό αστυνομικό ανάγνωσμα και καταλήγει σε ένα σκληρό θρίλερ όπου μεταξύ άλλων , οι ζωές του υπαστυνόμου Φάνη Βασιλείου και της νεαρής δημοσιογράφου Αθηνάς Σγουρού  ( των βασικών δηλαδή ηρώων ) θα σαρωθούν απόλυτα και με τρόπους ολότελα σοκαριστικούς  . Διαβάζοντας  έχεις την εντύπωση πως στην ‘’επόμενη στροφή’’ το κείμενο θα παρεκτραπεί σε κάτι μεταφυσικό η υπερβατικό , από την άποψη του φόβου ότι θα χαθεί ο δρόμος του αφηγήματος . Όμως κάτι τέτοιο  δεν συμβαίνει γιατί έχει προφανώς προβλεφθεί και ενσωματωθεί εντέχνως στη γραφή ως τέχνασμα . 
 
Σφετεριστές των  αρχαιοελληνικών δοξασιών περί θεών και θρησκείας   που δρουν μυστικά , απεργάζονται εξωφρενικά   ‘’έργα’’ , σημεία και τέρατα . Οργανώνοντας ομάδες σύγχρονων μαινάδων τις κατευθύνουν  φυσικά για   αλλότριους ( από την προμετωπίδα τους )  σκοπούς , πολύ σκοτεινούς και τελικά  πολύ προσωπικούς .  Αυτή είναι η μαύρη και αβυσσαλέα όψη του νομίσματος . Υπάρχει η άλλη του όψη; Κάποια αχτίδα φωτός μέσα στο στρόβλο της  βίας της παραπλάνησης της  δεισιδαιμονίας , όπου παλεύουν οι πρωταγωνιστές , κάτι  για να απαλύνει και  να γλυκάνει αυτό το δράμα; Υπάρχει κάποιος  από μηχανής θεός,  ο ίδιος ο Διόνυσος μπορεί να είναι ο εξάρχων του νοητού  θιάσου (τα θεατρικά δρώμενα έτσι κι αλλιώς του ανήκουν ) , είναι σε θέση η διάθεση να απαντήσει  , σε όσα συμβαίνουν εξ ονόματος του . Αυτό οι δύο συγγραφείς δεν θα μας  το πούνε όμως , ποτέ,  ούτε καν θα το υπαινιχτούν ουσιαστικά . Και όμως μοιάζει να είναι το αίνιγμα του βιβλίου. Που ο αναγνώστης ( ίσως αιφνιδιασμένος αρχικά ) και τελικά ανεπηρέαστος θα ψάξει μετά την ανάγνωση , αφού η γραφή μοιάζει να το χειρίζεται ως ‘’αγωγό εκτόνωσης’’  από την βαριά ιστορία που μας αφηγείται .
( Πάνω σ’ αυτόν τον συλλογισμό θυμήθηκε τη θεωρία των παράλληλων  πραγματικοτήτων . 
Δεν είναι καθόλου μεταφυσική , τόνισε μέσα της , είναι ολότελα αληθινή . σελ 105 του βιβλίου ) .
 
Η πλοκή κυλάει εξυπηρετώντας την αστυνομική αφήγηση , με ένα έγκλημα πρωτοφανές όχι μόνο για την αστυνομία της Ξάνθης (που αναλαμβάνει την υπόθεση ) αλλά πρωτόφαντο για τα ελληνικά χρονικά . Έτσι η θρακική ελληνική Γή διαποτίζει από την αρχή την ατμόσφαιρα του ‘’δαιμόνιου Βάκχου ‘’ . Ακολουθούν και άλλοι φόνοι και μαζί με τις έρευνες αναδεικνύονται παθογένειες και κοινωνικά στερεότυπα κάποια εκ των οποίων αργότερα θα καταβαραθρωθούν . 
( Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει . Ο ουρανός ήταν καθαρός και τα πρώτα άστρα δάκρυζαν το θολό φως τους στο σκουρογάλανο στερέωμα . Ταυτόχρονα οι πυκνές κορυφές των αειθαλών δέντρων , τα μακρόστενα γεμάτα φύλλα κλαδιά και πέρα απ αυτά οι συμπαγείς πλαγιές των βουνών δημιουργούσαν μια τρομακτική ατμόσφαιρα , σαν σκηνικό βγαλμένο από παλιά ταινία τρόμου . σελ 298 του βιβλίου  ) 
Η Ελληνική λογοτεχνία έχει τον θησαυρό  της μυθολογίας της αρχαίας παράδοσης και δραματουργίας από όπου θα μπορούσε  να αντλήσει  ανεξάντλητα πραγματικά , ιδέες ατμόσφαιρα και θεματολογία , να εμπνευστεί και να εμπνεύσει . Παρά όλα αυτά τα δεδομένα ένα μυθιστόρημα σαν το συγκεκριμένο ( που καταφέρνει άξια , έστω κάποια από αυτά τα στοιχεία ) είναι μάλλον σπάνιο . Σε συνδυασμό με το ότι βρίσκεται στην γραμμή των σύγχρονων ιστοριών της αστυνομικής , αλλά και της λογοτεχνίας τρόμου , νομίζω ότι το καθιστά μια καλή επιλογή.
 
Αντρέας Χατζηνικολάου*
 
<< ΔΑΙΜΟΝΙΟΣ ΒΑΚΧΟΣ >> , ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΡΑΔΟΥ – ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ , εκδ. POLARIS , 2015 , σελ. 321 
 
*  Ο Αντρέας Χατζηνικολάου Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Είναι συγγραφέας. Έχει πίστη στην αγνότητα του Αττικού ουρανού και είναι λάτρης του πάλαι ποτέ Αθηναϊκού ρομαντισμού. Γράφει και για κάποια από τα βιβλία που διάβασε, του άρεσαν και θέλει να μιλάει σε σχέση με αυτά.
 
(Συνολικές Επισκέψεις 383, 1 επισκέψεις σήμερα)
Ιησούς, ο προτεινόμενος
T-shirt Stories: Πιστοί και άπιστοι έχουμε τον ...Γολγοθά μας

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*