Με ένα πολύ ιδιαίτερο ψυχολογικό θρίλερ επιστρέφει στη λογοτεχνία ο Πάνος Δημάκης. Το «Ποσειδών» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα είναι ένα μωσαϊκό από τις πολλές ιστορίες εσωτερικής πάλης των ηρώων του μυθιστορήματος που τελικά φτιάχνουν μια καθηλωτική μεγάλη ιστορία που μας συμπαρασύρει.
Σου έχει τύχει να εγκλωβιστείς με αγνώστους ανθρώπους και να πρέπει να παραμείνεις ψύχραιμος και ήρεμος; Φοβάσαι τους σεισμούς; Φοβάσαι τους κλειστούς χώρους; Φοβάσαι …γενικώς;
Ο Πάνος Δημάκης έχει φτιάξει ένα πολύ ενδιαφέρον ψυχολογικό σύμπαν μέσα από τις ιστορίες των ηρώων του που για να εξαγνιστούν τελικά πρέπει να επέλθει μια συνολική συντριβή που και αυτή ο συγγραφέας την έχει πλάσει. Ένας σχεδόν μέγα-σεισμός που μέχρι τσουνάμι προκαλεί στην Ιθάκη που εξελίσσεται η πλοκή του έργου είναι ο καταλύτης αλλά και το αίτιο για το προσωπικό ταξίδι των ηρώων στα βάθη της ψυχής τους.
Οι περιγραφές του σεισμού και του τσουνάμι βρίσκονται σε έναν «διάλογο» με τη φρίκη που δημιουργούν στους ήρωές του και κρατάνε τον αναγνώστη σε μια πολύ ιδιαίτερη αγωνία. Τι εννοώ όταν λέω «ιδιαίτερη»: Πραγματικά αισθάνθηκα την αγριάδα της προσμονής ενός μετασεισμού, την απομόνωση και την φρίκη των ηρώων του και όλες εκείνες τις ψυχικές εντάσεις που προκαλεί ένας εξωτερικός χαλασμός που τελικά προκαλεί και μεγάλες εσωτερικές …μετακινήσεις.
Βλέπεις οι τεκτονικές πλάκες που μετακινούνται και προκαλούν τους σεισμούς, άσχετα αν οι αρχαίοι μας προπαππούδες πίστευαν ότι αυτό είναι έργο του Ποσειδώνα, μοιάζουν τις εσωτερικές μετακινήσεις που συνειδητά ή ασυνείδητα έρχονται στο κεφάλι μας και στην ψυχή μας και νομίζουμε ότι γκρεμίζεται το σύμπαν εντός κι εκτός μας. Εμείς όμως οφείλουμε να ζήσουμε, να επιζήσουμε και να «επικρατήσουμε».
Το ίδιο και οι ήρωες του βιβλίου.
Στο βιβλίο αναγκαστικά υπάρχει το θεολογικό στοιχείο αφού οι βασικοί ήρωες είναι εγκλωβισμένοι σε ένα μοναστήρι – που το μισό έχει πέσει στην πλαγιά μετά τον σεισμό. Εκεί προσωπικά «κλώτσησα» γιατί δεν με αφορά αυτού του είδους η προσέγγιση της ζωής. Όμως οφείλω να αναγνωρίσω ότι πολύ έντεχνα ο συγγραφέας δεν το κάνει κορυφαίο συστατικό της εσωτερικής πάλης που βιώνουν οι ήρωές του.
Το μέτρο, αυτό που λέμε «τόσο-όσο» είναι βασικό συστατικό του περιεχομένου του βιβλίου που προσφέρει μια πολύ ιδιαίτερη απόλαυση στον αναγνώστη. Μακριά από επιτηδευμένες φράσεις, διαλόγους και κανόνες «δημιουργικής γραφής» ο Πάνος Δημάκης μας έχει παραδώσει μια πηγαία αφήγηση με ρυθμό, ένταση και μια κάθαρση που την έχουμε ανάγκη όσο προχωράει η εξέλιξη της ιστορίας του.
Γιάννης Καφάτος
Υ.Γ.1: Έτυχε ένα μέρος του βιβλίου να το διαβάσω κάτω από έναν βράχο στη Βουλιαγμένη, σε ένα από τα τελευταία μπάνια της σεζόν και ειλικρινά είπα… δεν πας λίγο πιο ‘κει, δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται…
Υ.Γ.2: Στο βιβλίο περνάνε, με υπέροχο τρόπο, πιθανές απαντήσεις σε ερωτήσεις που μπορεί να φέρουν κάποιον παίκτη ή κάποια παίκτρια αντιμέτωπους με το «Γεράκι»!!!
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Το Ιόνιο πέλαγος σείστηκε απ’ άκρη σ’ άκρη. Τα θαμμένα κεραμίδια της γης αγκαλιάστηκαν. Το ένα βυθίστηκε μες στα μπράτσα του άλλου. Μια πανάρχαια, πρωτόγονη αγάπη τα ωθούσε. Οι πέτρες έβγαλαν δόντια και δάγκωσαν τις διπλανές τους. Τα νύχια τους μάκρυναν αρπαχτικά και χώθηκαν βαθιά μέσα στις σάρκες. Έντεκα δευτερόλεπτα φιλήθηκαν οι πέτρες· δύο εραστές που είχαν καιρό να ιδωθούν και ρίχτηκαν με πάθος ο ένας στον άλλον. Μα ντρέπονταν μην τους δουν. Δεν ήθελαν κανέναν μάρτυρα σε αυτό το σφιχταγκάλιασμα κι έτσι κρύφτηκαν κάτω από το πάπλωμα της θάλασσας. Κάτω από τον βυθό συγκρούστηκαν οι πόθοι της αέναης κίνησης.
Ένα ταξίδι αυτογνωσίας προς την προσωπική Ιθάκη μας. Ένα αγωνιώδες φιλοσοφικό θρίλερ για τα ερωτήματα που απασχολούν τον κάθε άνθρωπο εδώ και χιλιετίες. Μια ιστορία αγάπης σε έναν κόσμο που γκρεμίζεται.
Το βιβλίο Ποσειδών είναι ένα μυθιστόρημα που μιλάει για το θείο και το ανθρώπινο. Ρίχνει φως στο πώς αντιλαμβανόμαστε το θεϊκό στοιχείο σε καταστάσεις κρίσης αλλά και ηρεμίας, στο πώς προσδιοριζόμαστε απέναντι στους ανθρώπους, αλλά και όσον αφορά τον εαυτό μας. Είναι ένα ταξίδι προς τη δική μας Ιθάκη, προς την αυτογνωσία. Έρωτας, ενσυναίσθηση, συμπόνια και συγχώρεση σε έναν κόσμο που καταρρέει.
