Είναι δύσκολο να είσαι γονιός. Ακόμη πιο δύσκολο είναι να πρέπει να γίνεις ο γονιός του γονιού σου!
Ίσως η φράση αυτή είναι υπεραρκετή για να δώσει μια ελάχιστη σύνοψη της κινηματογραφικής ταινίας του Δημήτρη Κατσιμίρη, της πρώτης του μεγάλου μήκους, με τον τίτλο: Με αξιοπρέπεια.
Το Βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι ένας καλός λόγος για τη θέαση της ταινίας, όχι όμως ο μόνος.
Ένα σινεμά πλούσιο σε ρεαλισμό με μια λιτή φόρμα και ερμηνείες που υπηρετούν το σενάριο χωρίς ακραίους θεατρινισμούς και τηλεοπτικές ευκολίες.
Τα τρία αδέλφια κονταροχτυπιούνται για τη φροντίδα του ανήμπορου πατέρα τους που τώρα ζει με τον μεγάλο αδελφό και τη γυναίκα του. Αφορμή για τη συνεύρεση τα γενέθλια του αμίλητου πατέρα.
Εικόνες παρακμής, συναισθηματικής αναπηρίας. Η «αγία ελληνική οικογένεια» πετάει κάθε «πέπλο» κλέους και μας παρουσιάζεται απογυμνωμένη. Η αγκαλιά και η θαλπωρή που σηματοδοτεί είναι ένας ανήφορος γεμάτος κοφτερές κροκάλες.
Η ταινία του Δημήτρη Κατσιμίρη είναι μια οξυδερκής ματιά σε καταστάσεις που όλοι λίγο ως πολύ έχουμε ακούσει να κουβεντιάζουν άλλοι ή συγγενείς μας. Άλλωστε όλοι από μια «αγία ελληνική οικογένεια» προερχόμαστε!
Η τελευταία προβολή της ταινίας είναι 25 Νοεμβρίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας και μέχρι να κλείστε τα εισιτήριά σας διαβάστε την κουβέντα που κάναμε με τον σκηνοθέτη της.
Γηρατειά και αξιοπρέπεια: Πώς μπορούν να συνδυαστούν οι δύο έννοιες στην Ελλάδα σήμερα
Όπου υπάρχει παιδεία, αισθητική και σεβασμός στον πολιτισμό και τους ανθρώπους μιας χώρας, εκεί θα βρεις ίσα δικαιώματα και για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Φυσικά η Ελλάδα δεν είναι ένα τέτοιο παράδειγμα.
Οι ήρωές σου, διαπνέονται από τα στερεότυπα που μεγαλώνουν τα παιδιά στην Ελληνική οικογένεια. Παρατηρείς ότι υπάρχει μια αλλαγή στην κοινωνία ή παραμένουμε ίδιοι …;
Βηματάκια μπροστά σίγουρα έχουν γίνει. Αλλά το τοπίο δεν έχει αλλάξει σε μεγάλο ποσοστό. Η αγία ελληνική οικογένεια είναι ακόμη πανίσχυρη.
Ποιο από τα τρία παιδιά του ανήμπορου πατέρα της ταινίας σου αντιπαθείς περισσότερο και ποιο συμπονάς;
Όλοι οι ήρωες έχουν δίκιο. Αν σκύψεις από πάνω τους και τους ακούσεις, είναι σίγουρο ότι θα τους καταλάβεις. Αυτούς και τα κίνητρα τους.
Η ταινία σου μοιάζει με «θέατρο δωματίου». Πώς σχεδίασες την αισθητική της;
Ήταν σεναριακός και σκηνοθετικός στόχος να μείνουμε μέσα στους τέσσερις τοίχους και να μην υπάρξει κάποιο άλλο πλάνο εκτός σπιτιού. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μια αίσθηση ασφυξίας στο θεατή, να συμπάσχει μαζί με τους ήρωες.
Αν είχες ένα πενταπλάσιο προϋπολογισμό πώς θα γύριζες την ταινία ή να το ρωτήσω αλλιώς: τι λαχτάρησες να κάνεις στο γύρισμα αλλά δεν το κατάφερες;
Τα ίδια ακριβώς θα έκανα. Δεν ένιωσα πως υπήρξε κάτι που στερήθηκα στην προπαραγωγή και στο γύρισμα. Θα χρησιμοποιούσα όμως τον πενταπλάσιο αυτό προϋπολογισμό για την προώθηση της ταινίας.
Υπάρχει κοινό, αίθουσες, παραγωγοί για κοινωνικό κινηματογράφο στην Ελλάδα του σήμερα;
Δυστυχώς δεν είναι μεγάλο το ενδιαφέρον με ότι έχει να κάνει με το ελληνικό ανεξάρτητο σινεμά.
Ποιες είναι οι παθογένειες του ελληνικού σινεμά;
Ο κόσμος δεν εμπιστεύεται δυστυχώς τις ελληνικές ταινίες. Ειδικά στο σεναριακό κομμάτι υπάρχει μεγάλο θέμα. Ιστορίες που αφορούν μόνο το δημιουργό έχουν απομακρύνει το ευρύ κοινό από τις ελληνικές αίθουσες.
Ποια είναι η πρώτη σου ταινία που θυμάσαι σε κινηματογράφο που σε ώθησε να γίνεις σκηνοθέτης;
Το Σπιρτόκουτο ήταν μια αποκάλυψη για μένα. Είχε πολλά στοιχεία που με έκαναν να σκεφτώ σοβαρά πως μπορώ και εγώ να πω μια ιστορία.
Ποια είναι η αγαπημένη σου αίθουσα και ποιο το αγαπημένο σου θερινό στην Αθήνα;
To Άστορ και θερινό το Cine Camari στη Σαντορίνη.
Ποια είναι η ταινία που θα ήθελες να έχεις γυρίσει;
Το Trainspotting
Με ποιον σκηνοθέτη θα ήθελες να μπορούσες να συνεργαστείς;
Τον Χάνεκε.
Αν ήσουν …ταινία! Δώσε μας το βιογραφικό σου μέσα από πέντε κινηματογραφικά έργα.
Τrainspotting του Ντάνι Μπόιλ Μη Αναστρέψιμος του Νόε Δαμάζοντας τα κύματα του Τρίερ
Αγάπη του Χάνεκε
Λίλια για πάντα του Λούκας Μούντισον
Τι φοβάσαι και πώς καταπολεμάς τους φόβους σου
Έχω πολλούς φόβους, όσο μπορώ τους εντοπίζω και προσπαθώ να τους νικήσω κοιτάζοντας τους στα μάτια.
Γιάννης Καφάτος
