Η νέα παραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου αφορά ένα θεατρικό εργαστήρι σε φυλακή, θεματική που είχαμε δει και στην επιτυχημένη παράσταση «Μια άλλη Θήβα».
Το prison drama του Γάλλου συγγραφέα Alexis Michalik, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση του Αντώνη Γαλέου και σκηνοθεσία του Παντελή Δεντάκη στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.
O Γάλλο-Βρετανός καλλιτέχνης του θεάτρου έχει ήδη στο ενεργητικό του σημαντικά βραβεία και πολυάριθμες καλλιτεχνικές διακρίσεις. Το Θέατρο του Νέου Κόσμου συνεχίζει την 20ετή και πλέον παράδοση που έχει στο να συστήνει στο ελληνικό κοινό σύγχρονες ευρωπαϊκές δραματουργίες. Ο Παντελής Δεντάκης σκηνοθέτησε το σύγχρονο αυτό έργο με έναν ρεαλισμό -ελάχιστα κουνημένο- έχοντας έναν θίασο ταλαντούχων ηθοποιών (Αλ. Αϊδίνη, Κ. Ασπιώτης, Ν. Δροσόπουλος, Α. Νίνου, Γ. Συμεωνίδης).
Υπόθεση:
Ο Ρισάρ (Κωνσταντίνος Ασπιώτης), ένας πρώην καταξιωμένος σκηνοθέτης, δέχεται την πρόταση μιας νεαρής κοινωνικής λειτουργού (Αμαλία Νίνου), να οργανώσει ένα θεατρικό εργαστήρι στις φυλακές, όπου εκείνη εργάζεται. Μαζί με την πολύτιμη βοήθεια της συνεργάτιδάς του ηθοποιού και πρώην γυναίκας του Ζαν (Αλεξάνδρα Αϊδίνη), και με την συνοδεία της Αλίς, ο Ρισάρ, επισκέπτεται τις φυλακές, αλλά εκεί τον περιμένει μία έκπληξη. Μόνο δύο κρατούμενοι εμφανίζονται και συμμετέχουν: ο βαρυποινίτης Ανζ (Γιώργος Συμεωνίδης) και ο νεαρός Κεβίν (Νικόλας Δροσόπουλος). Ο Ανζ, συμμετέχει – εντελώς απρόθυμα – και βρίσκεται εκεί μόνο για χάρη του φίλου του Κεβίν, ο οποίος – αντιθέτως – δείχνει εξ αρχής τον ενθουσιασμό του για το εργαστήρι αυτό. Ενώ αρχικά η συνθήκη μοιάζει πρωτόγνωρη και κατά κάποιο τρόπο άβολη για όλους, σταδιακά παίρνουν μέρος σε ένα παιχνίδι ρόλων και παρασύρουν τον θεατή σε ένα ταξίδι με αναπάντεχες κρυμμένες αλήθειες και ιστορίες ζωής, που συνδέονται μεταξύ τους απρόσμενα, εμπλέκοντας πρόσωπα, το παρόν με το παρελθόν, το εδώ με το αλλού. Φαινομενικά είναι ένα απλό θεατρικό εργαστήρι…
Παράσταση
Ο Παντελής Δεντάκης έστησε μια παράσταση που βασίζεται στην αφηγηματικότητα και «κλείνει το μάτι» στο θεατρικό παιχνίδι, με εύκολα αναγνωρίσιμα αυτοαναφορικά στοιχεία. Το σκηνικό της παράστασης είναι ρεαλιστικό και δηλωτικό του δραματικού χώρου της φυλακής (Ηλένια Δουλαδίρη). Η εναλλαγή των σκηνών δηλώνεται με λεζάντες neon, για να καταλάβει ο θεατής τις αναδρομές στο παρελθόν και την εναλλαγή του δραματικού χώρου.
Η αφήγηση του κειμένου μπορεί να μην είναι γραμμική, ωστόσο η σκηνοθεσία της παράστασης φαίνεται μονοκόμματη από την αρχή ως το τέλος της παράστασης, παρά τις κορυφώσεις των μονολόγων των ηρώων. Από ένα σημείο και μετά, η εναλλαγή των φωτισμών, οι εντάσεις ανάμεσα στους ηθοποιούς και οι εναλλαγές του σκηνικού φαινόντουσαν προδιαγεγραμμένες στερώντας από την σκηνοθεσία το στοιχείο της έκπληξης.
Η διανομή
Τους κεντρικούς ρόλους των δύο κατάδικων, του Ανζ και του Κέβιν, συναντούμε τον Γιώργο Συμεωνίδη και τον Νικόλα Δροσόπουλο αντίστοιχα. Οι δύο χαρακτήρες εμφανίζονται στην αρχή ως δύο τυπικοί κατάδικοι που ξεκινούν δειλά-δειλά μια δημιουργική δραστηριότητα στη φυλακή. Σταδιακά, το «παιχνίδι» τους βοηθά να ανοιχτούν και να διηγηθούν τα πιο δραματικά γεγονότα της ζωής τους και να λυτρωθούν μέσω της αφήγησής τους.
Ξεχωρίζει για την γνησιότητα και την αμεσότητα που φέρει σκηνικά ο Νικόλας Δροσόπουλος, στον ρόλο του Κέβιν. Ο ηθοποιός καταφέρνει να αναπαραστήσει τον νεαρό κατάδικο με το επιβαρυμένο παρελθόν και τα οικογενειακά τραύματα που φέρει. Οι σκηνές του όπου συμμετέχει στο θεατρικό εργαστήρι του Ρισάρ (Ασπιώτης) προσδίδουν το απαραίτητο comic relief, που αποτελεί χαρακτηριστικό της εν λόγω δραματουργίας.
Για τη σκηνική χημεία των Αιδίνη-Ασπιώτη είχαμε ξαναμιλήσει πριν μερικά χρόνια στην παράσταση Λευκές Νύχτες. Οι δύο ηθοποιοί έχουν συμπράξει σκηνικά αρκετές φορές, και κατάφεραν εδώ να δώσουν το παρελθόν των ηρώων τους ακόμα και σε σημεία που δεν τους διευκολύνει το κείμενο. Τέλος, η Αμαλία Νίνου υποδύεται την νεαρή κοινωνική λειτουργό με ελαφράδα και ζέση.
Ως προς τη δομή του χαρακτήρα της, θεωρώ πως ο συγγραφέας του έργου αναλώθηκε περισσότερο στη σχέση του ήρωα με τον Ανζ, παρά με την πραγματική διάσταση μιας κοινωνική λειτουργού, των ηθικών και κοινωνιολογικών ζητημάτων που προκύπτουν και φυσικά τις διαδικασίες που απαιτεί το πρωτόκολλο. Η δραματουργία και εν προκειμένω η παράσταση αποτελεί ουσιαστικά ένα δυνατό και συμπαγές story telling, χωρίς να φέρνει κάτι νέο στο τραπέζι ή χωρίς να αλληλεπιδρά με την κοινωνική πραγματικότητα της Γαλλίας του 2020.
Η παράσταση Intra Muros είναι καθαρή αισθητικά και ευτυχεί υποκριτικά από τους έμπειρους ηθοποιούς της, αλλά παρά τη συγκινητική πλοκή, δεν καταφέρνει να συναρπάσει ή να ξαφνιάσει τον θεατή.
Ταυτότητα της παράστασης:
- Κείμενο Alexis Michalik
- Μετάφραση Αντώνης Γαλέος
- Σκηνοθεσία Παντελής Δεντάκης
- Μουσική Σταύρος Γασπαράτος
- Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος Ηλένια Δουλαδίρη
- Σχεδιασμός φωτισμών – Βίντεο Αποστόλης Κουτσιανικούλης
- Φωτογραφίες Ελίνα Γιουνανλή
- Βοηθός σκηνοθέτη Κατερίνα Λούβαρη Φασόη
- Παίζουν Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Νικόλας Δροσόπουλος, Αμαλία Νίνου, Γιώργος Συμεωνίδης
