Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν την παράσταση Κέικ του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη στο Θέατρο Εμπορικόν.
Δέκα χρόνια πριν, το 2015, το Κέικ είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη. Έκτοτε το έργο έχει παρουσιαστεί ξανά από άλλους θιάσους σε Κύπρο και ελληνικές πόλεις. Στη νέα ανάγνωση του έργου, ο Θανάσης Ζερίτης φέρνει τη δραματουργία στο σήμερα, ενώ προσδίδει στην παράσταση η ζωντανή μουσική του Σπύρου Γραμμένου. Το έργο συνίσταται για θεατές άνω των 14 ετών λόγω υβριστικής γλώσσας (σ.σ. αν και δεν είναι τόσο έντονη, αν επιθυμείτε να πάτε με το έφηβο παιδί σας).
Υπόθεση:
Η Σάσα, μια «ημι-διάσημη» συγγραφέας αισθηματικών μυθιστορημάτων, χτυπά αγανακτισμένη το κουδούνι του διαχειριστή για να διαμαρτυρηθεί: η κατάσταση με τα σκουπίδια μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας, εξαιτίας της ασυνείδητης συμπεριφοράς ενός ενοίκου που τα πετάει όπως βρει, έχει φτάσει στο απροχώρητο. Μολονότι αποδείξεις δεν έχει, η ίδια είναι σίγουρη για τον υπαίτιο (τον αλλοδαπό που μένει στον πρώτο) και ζητά να του γίνει σύσταση.
Ο διαχειριστής συγκαλεί μια μίνι συνέλευση, στην οποία συμμετέχουν τόσο ο αλλοδαπός όσο και ο Μπάμπης, ένοικος του δευτέρου ορόφου, που επίσης βαρύνεται με υποψίες. Ο διαχειριστής, σε ρόλο άτυπου δικαστή, θα ακούσει όλες τις πλευρές και θα βγάλει την απόφαση για τον αληθινό ένοχο.
Κατά τη διάρκειά της, αποκαλύπτονται μυστικά και ψέματα, ξεπηδούν αναμνήσεις, άγρια μα και τρυφερά αισθήματα, εκφράζονται αντιλήψεις, φοβίες, αγκυλώσεις· ανοίγονται νέοι ορίζοντες, δίνονται τα χέρια. Μέχρι να ψηθεί ένα κέικ στο φούρνο, η ζωή κάνει άλματα.
Η παράσταση
Ο Θανάσης Ζερίτης προσεγγίζει το έργο του Χατζηγιαννίδη νατουραλιστικά τόσο στην υποκριτική των ηθοποιών όσο και στη σκηνογραφία. Καταρχάς, το σκηνικό της Γεωργίας Μπούρδα αναδεικνύει τον δραματικό χώρο του κειμένου, μετατρέποντας την σκηνή σε ένα αστικό καθιστικό, με καναπέδες, γραφείο, κουζίνα με τα υλικά παρασκευής του κέικ, μπαλκόνι και φωταγωγό. Ακόμα και ο πιο ανυποψίαστος θεατής, μπαίνει αμέσως στο «κάδρο» του έργου.
Το σκηνικό συμπληρώνεται από τους αληθοφανείς ήχους του αστικού τοπίου, χάρη στο sound design και τη μουσική σύνθεση του Σπύρου Γραμμένου. Ακούγονται διάλογοι και κινήσεις των γειτόνων από τον φωταγωγό, ήχοι περαστικών, σειρήνες αλλά και το πρωτότυπο τραγούδι του Γραμμένου σχετικό με τα Πατήσια.
Όπως διατυπώνεται και στο δελτίο Τύπου της παράστασης, το Κέικ «είναι γλυκόπικρη κωμωδία για τα μικρά δράματα της καθημερινότητας, τις προκαταλήψεις και τις εύθραυστες ισορροπίες των ανθρώπινων σχέσεων». Όταν είχα πρωτοδεί το έργο πριν από μια δεκαετία, είχα αμφισβητήσει τη δυναμική του κειμένου, ενώ το έργο μου είχε φανεί ματαιόδοξα αστικό. Η νατουραλιστική προσέγγιση του κειμένου από τον Ζερίτη και η προσεκτική ματιά στους χαρακτήρες αλλά και στο ύφος του έργου που έχει τόσο χιούμορ όσο και δραματικές αποχρώσεις, με έκανε να αναθεωρήσω.
Η βάση της παράστασης είναι σαφώς το σκηνικό κείμενο, που αποκλίνει ελάχιστα από το τυπωμένο. Ελάχιστες προσθήκες επικαιροποιούν το έργο όπως η αναφορά σε φυσικές καταστροφές, τον Κορωνοιό, την κυριαρχία του Airbnb στο real estate και σε διαδικτυακή γλώσσα.
Η διανομή
Η διανομή της φετινής παραγωγής ταιριάζει ιδανικά στους χαρακτήρες του έργου. Ο Ερρίκος Λίτσης ως Πέτρος, αποδίδει ρεαλιστικά τον διαχειριστή, που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες αμερόληπτα απέναντι στους ένοικους της πολυκατοικίας. Υποκριτικά είναι μεστός και καίριος, διαθέσιμος σε κάθε συμβάν της σκηνής.
Η Φαίδρα Δρούκα φέρνει στην παράσταση έναν φρέσκο αέρα, ανεβάζοντας την ενέργεια με κάθε της ατάκα ή έκφραση. Ακόμα και όταν το κείμενο φαίνεται «καθιστό», η ηθοποιός προσφέρει ανάσα και χαμόγελο στην ατμόσφαιρα.
Στον αντίποδα δύο πιο λαϊκοί χαρακτήρες, ο Μπάμπης και ο Αγκρόν, που ενσαρκώνουν αντίστοιχα ο Γιάννης Λεάκος και ο Προμηθέας Νεραττίνι Δοκιμάκης. Ο Λεάκος φέρει την αρρενωπότητά που απαιτεί ο ρόλος του, ενώ η στάση του έρχεται σε μια ενδιαφέρουσα αντίστιξη με το μη δραματικό πρόσωπο του αδερφού του. Στην κορύφωση του έργου, αποκαλύπτεται πως ο αδερφός του ο Παύλος, είναι παρενδυτικός.
Ο Δοκιμάκης στον ρόλο του Αγκρόν δίνει ίσως έναν πιο ανάλαφρο τόνο στον οικονομικό μετανάστη. Εκ γραφής ο ρόλος εξυπηρετεί την ανατροπή ενός στερεοτύπου, αυτού του ρατσισμού. Χρειάζεται ένας ένοχος στο «έγκλημα» της ρίψης των σκουπιδιών από το μπαλκόνι και αυτός «πρέπει» να είναι ο Άλλος. Παράλληλα, παρουσιάζεται ως καλό υπόδειγμα πατέρα. Στην ερμηνεία του, διαβάζει το χιούμορ χωρίς να γίνεται καρικατούρα.
Κάθε ήρωας έχει κάτι για το οποίο δε θέλει να μιλήσει, έναν ελέφαντα κάτω από το χαλί. Ο Πέτρος δεν μοιράζεται αρκετά για τη σχέση με την πρώην σύζυγό του και την ελλιπή επικοινωνία με την κόρη του, η Σάσα δεν εκφράζεται για την προσωπική της ζωή και τη μοναξιά της, ο Μπάμπης αποσιωπά την ζωή του αδερφού του και τη σεξουαλική του ταυτότητα και ο Αγκρόν δεν παραδέχεται πως ο γιος του πετά τα σκουπίδια καθώς αισθάνεται υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του. Αναμοχλεύοντας όμως την υπόθεση των σκουπιδιών, βγαίνουν τα δικά τους μυστικά στην επιφάνεια.
Συνολικά
Η σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη αναδεικνύει το έργο Κέικ του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη και του δίνει μια νέα, πιο αναγνωρίσιμη μορφή. Είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση δουλειάς με μεράκι που μεγεθύνει το καθημερινό και το αναδεικνύει σε Τέχνη. Μήπως έχουν λυθεί όμως σήμερα τα ζητήματα που θίγει το έργο;
Ταυτότητα της παράστασης:
- Συγγραφέας: Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης
- Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης
- Sound design, Πρωτότυπη μουσική, Τραγούδια, Ερμηνεία: Σπύρος Γραμμένος
- Σκηνικά- Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
- Κίνηση: Πάνος Τοψίδης
- Σχεδιασμός Φωτισμών: Σάκης Μπριμπίλης :
- Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου
- Βοηθός σκηνογράφου/ενδυματολόγου: Ηρώ Παρδαβέλλα
- Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
- Διεύθυνση καλλιτεχνικού προγραμματισμού και επικοινωνίας: Ελίνα Λαζαρίδου,
- Δημόσιες Σχέσεις: Μαργαρίτα Μαρμαρά
- Πρωταγωνιστούν: Φαίδρα Δρούκα, Έρρικος Λίτσης, Γιάννης Λεάκος, Προμηθέας Νεραττίνι Δοκιμάκης
- Παραγωγή : STAGES NETWORK ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΕ
- Παραστάσεις: Τετάρτη – Πέμπτη- Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή
