Η Αγγελική Δαρλάση έχει γράψει και σκηνοθετεί μια πολύ δυνατή ιστορία με επίκεντρο μια γυναίκα που μη μπορώντας να μένει αδιάφορη σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας και με την αγωνία για το παιδί της, βιώνει ένα οδοιπορικό συναισθηματικής φόρτισης παρασέρνοντας τους θεατές της παράστασης σε έναν όχι και τόσο μακρινό κόσμο από αυτά που εξελίσσονται γύρω και δίπλα μας.
(ποιος έχει μάτια στην ψυχή του να τα αφουγκραστεί είναι το θέμα, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση … ή μήπως αυτή είναι ακριβώς η ανάγκη που έχει η συγγραφέας για να τη μεταφέρει στους αναγνώστες/θεατές του έργου της; )
Η Φανή Γέμτου ενσαρκώνει τη γυναίκα, μάνα, ηρωίδα του έργου που αναζητώντας την κόρη που ξεπόρτισε από το σπίτι περιδιαβαίνει μια άγρια πόλη.
Ένα αφιλόξενο αστικό τοπίο για κάθε ευαίσθητο ή ευάλωτο άνθρωπο που εύκολα μπορεί να γίνει έρμαιο – υποχείριο. Γίνεται μια σύγχρονη «Αλίκη» σε μια χώρα που τα θαύματα έχουν εξαϋλωθεί, και πλέον ο κυνισμός και οι εφιάλτες κυριαρχούν.
Η εξουσία που δεν προστατεύει αλλά θέλει να κυριαρχήσει να επιβληθεί να λιώσει κάθε ατομική ελευθερία είναι κι αυτή παρούσα στο ιδιαίτερο αυτό «ταξίδι» της μάνας που με ένα τάπερ κρεατόπιτα ξεκινάει να βρει την κόρη της στο σπίτι του φίλου της.
Κι έτσι αρχίζει μια καθηλωτική ερμηνεία που δεν αφήνει ασυγκίνητο κανέναν από τους θεατές που γεμίσαμε το βαγόνι του θρυλικού πλέον για την αθηναϊκή θεατρική πραγματικότητα «Τρένου στο Ρουφ».
«Άραγε εμείς περπατάμε στους δρόμους ή οι δρόμοι μάς υποδεικνύουν να τους βαδίσουμε ανάλογα;» αναρωτιέται η πρωταγωνίστρια και μας παίρνει στο ονειρικό ταξίδι, σ’ αυτό το ιδιότυπο θεατρικό «road movie» αισθητικής.
Η κυρία Γέμτου άριστα σκηνοθετημένη μονολογεί, μουρμουράει, φωνάζει, τραγουδάει με έναν ρυθμό που κάνει τη θέαση της παράστασης μια πολύ δυνατή εμπειρία.
Η παράσταση αυτοαποκαλείται «μουσικός θεατρικός μονόλογος». Η Φανή Γέμτου ερμηνεύει τραγούδια που έχει συνθέσει ο Χρήστος Αλεξόπουλος, γνωστός στους μουσικόφιλους ως η ψυχή της Puzzlemusik, με μια μπρεχτικής αισθητικής αρτιότητα. Το πιο σημαντικό είναι το κάθε τραγούδι έχει τη θέση του, την αξία και τη λειτουργικότητα του μέσα στην παράσταση και δεν ξενίζει αντιθέτως συμβάλει στην καλύτερη εσωτερίκευση των εικόνων που έχει τόσο δυνατά μεταφέρει στο λόγο της η συγγραφέας του έργου.
Φυσικά στο τέλος η ανατροπή έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει ότι η αγωνία μπορεί να οδηγήσει τον καθένα μας σε διαδρομές που λειτουργούν «αποκαλυπτικά» τόσο για το άτομο που τη βιώνει όσο και το περιβάλλον στο οποίο κινείται.
Κάθε παράσταση στο θέατρο που έχει δημιουργήσει η Τατιάνα Λύγαρη στα παλιά βαγόνια στο σταθμό του ΡΟΥΦ είναι μια ξεχωριστή εμπειρία.
Η «Κρεατόπιτα» είναι μια παράσταση που αξίζει να ανακαλύψετε.
Γιάννης Καφάτος
Υ.Γ. Απέναντι μου, στην πρώτη σειρά ένα νεαρό ζευγάρι παρακολουθούσε. Κρατιόντουσαν από το χέρι. Το αγόρι από ένα σημείο και μετά άφησε τα δάκρυά του να τρέχουν. Τα μάτια του γυάλιζαν στις εναλλαγές του εξαιρετικού φωτισμού της παράστασης (από τη Μελίνα Μάσχα). Έγιναν κι αυτά, για όποιον τα παρατήρησε, δυο πηγές φωτός – όχι μόνο για την ίδια την παράσταση!
Πληροφορίες για την παράσταση στο Λινκ
Το κείμενο της παράστασης κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική
