Το πρώτο πράγμα που έκανα μετά την παράσταση ήταν να πάω στο βιβλιοπωλείο να παραγγείλω το βιβλίο του Χρήστου Οικονόμου «Πες της» (Εκδόσεις Πόλις) γιατί η ερμηνεία της Νικολίτσας Ντρίζη σ’ αυτόν τον τόσο ξεχωριστό μονόλογο είχε μια πολύ έντονη επίδραση πάνω μου – ακόμη και μέρες μετά τη θέαση της παράστασης – και ο μόνος τρόπος να την ξαναζήσω είναι διαβάζοντας αυτό το κείμενο!
Ο τρόπος που μας μετέδωσε την αγριάδα που ζει μια γυναίκα κούριερ, ο τρόπος που μας μετέδωσε τον πόνο, τη ματαίωση αλλά και τον σουρεαλισμό που ζει μια νέα γυναίκα σε μια αποστολή ήταν καθηλωτικός.
Πραγματικά είδα μια γυναίκα, ηθοποιό, περφόρμερ που με όλες τις αισθήσεις της είχε μπει στο ρόλο και μας τον παρέδιδε με μια σχεδόν χειρουργική ακρίβεια και την ίδια ώρα τα συναισθήματα διαχέονταν από τη σκηνή στους θεατές μετατρέποντας τη θέαση σε μέθεξη.
Δεν ξέρω αν όταν ο κύριος Χρήστος Οικονόμου έγραφε το έργο του «Πες της» είχε στο μυαλό του τη θεατρική εκδοχή της, το βέβαιο είναι ότι χάρη στις ερμηνευτικές ικανότητες της Νικολίτσας Ντρίζη αλλά και στην ιδιαίτερα έξυπνη σκηνοθεσία του Αλέξη Βιδαλάκη απολαύσαμε έναν δύσκολο μονόλογο σε μια πολύ μεστή και δυνατή παράσταση.
Οι συναισθηματικές μεταπτώσεις της ηρωίδας έφταναν σε μας αβίαστα, ειλικρινά και με ορμή. Η μοναξιά και το σύγχρονο αστικό τοπίο που τελικά είναι σαν τόπος βασανιστηρίου κάτω από τη λουσάτη επιφάνεια μιας επίπλαστης ευμάρειας και φιλικότητας (στους τουρίστες), οι συμπεριφορές, η πίκρα και η απόγνωση μπολιασμένες με δόσεις πικρού χιούμορ έφερναν μια μαγική ισορροπία και ως θεατές απολαμβάναμε «ιστορίες» που έχουμε ζήσει με κάποιον τρόπο.
Ο Αλέξης Βιδαλάκης με την πρώτη του αυτή σκηνοθετική δουλειά βάζει ψηλά τον πήχη για τα επόμενα που αναμένω με πολύ μεγάλη προσμονή. Ως ηθοποιός, που τον παρακολουθώ εδώ και λίγα χρόνια στη δική μου την κλίματα βρίσκεται πολύ ψηλά τόσο ερμηνευτικά όσο και για το ήθος του. Ως σκηνοθέτης, στην πρώτη του αυτή δουλειά, έδειξε τον σεβασμό του τόσο στο κείμενο όσο και στους θεατές δίνοντας έναν εξαιρετικό ρυθμό αλλά και ευρήματα που βοηθούσαν στην εξέλιξη της ιστορίας.
Οι φωτισμοί της Νατάσας Πετροπούλου ήταν και αυτοί ένας ακόμη «χαρακτήρας» επί σκηνής που συνέβαλλαν στην ατμόσφαιρα της παράστασης.
Δεν θέλω να γκρινιάζω άλλα πιστεύω ότι όλοι οι χώροι που έχουν «βαφτιστεί» θεατρικές σκηνές δεν βοηθάνε τους δημιουργούς. Το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων που παίζεται η παράσταση, προσωπικά πιστεύω ότι είναι για άλλου είδους θεάματα και λιγότερο για μια θεατρική εμπειρία. Αλλά αυτό είναι μια γνώμη. Δεν ξέρω αλλά όσο περνάνε οι μέρες που είδα την παράσταση νομίζω ότι μια άλλη στέγη θα μου προσέφερε μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία θεάτρου.
Μεγάλη Δευτέρα και Μεγάλη Τρίτη η Νικολίτσα Ντρίζη σας περιμένει στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων για ένα πολύ ιδιαίτερο ταξίδι. Κλείστε τις θέσεις σας!!!
Πληροφορίες/ Εισιτήρια στο Λινκ
Γιάννης Καφατος
