«Το σπίτι με τα δώρα» που έγραψαν το μακρινό 2001, τα αδέλφια, Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης δικαιώνει το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου εκείνης της χρονιάς για τον απλό λόγο ότι το έργο τους παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρο, καθώς η βία που υφίστανται οι γυναίκες παραμένει ένα σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα.
Η παράσταση που υπογράφει σκηνοθετικά ο Λευτέρης Παπακώστας ανεβαίνει για δεύτερη χρόνια στο Θέατρο 104 και ευτυχώς γιατί κατάφερα να τη δω και να ζήσω τον τρόπο που δύο άντρες έχουν μεταφέρει την γυναικεία ιδιοσυγκρασία τριών γυναικών που βάλλονται, βασανίζονται, υποφέρουν και αντιδρούν, τιμωρούνται και αφανίζονται. Μια παράσταση γεμάτη δύναμη και σπουδαίες ερμηνίες.
Οι τρεις ιστορίες παρουσιάζονται επί σκηνής με τις δύο εκ των τριών γυναικών να παρακολουθούν, ως βουβός θίασος, ως «συνένοχες» τα πάθη της ηρωίδας που μοιράζεται με το κοινό την ιστορία της.
Το κείμενο αν και σε μερικά σημεία φανερώνει την ηλικία του παραμένει μια κραυγή αγωνίας της γυναίκας που κακοποιείται από τον σύζυγό της, από την οικογένεια της, βιάζεται από τον πατέρα της και η μάνα της φορτώνει κάθε δεινό και «κακό», ή αντιμετωπίζεται ως αγόρι από τον πατέρα που δεν έκανε το γιο και καταδικάζει το κορίτσι του σε μια ταυτότητα που δεν είναι δική του αλλά προσπαθεί να την «τιμήσει» για να μην χάσει την αγάπη του.
Η Μαρία Καρακίτσου ως η Ελένη της πρώτης ιστορίας, ερμηνεύει με δύναμη και ορμή την πρώτη ιστορία που προσωπικά ως κείμενο μου φάνηκε το πιο αδύναμο σε σχέση με τις άλλες δύο ιστορίες.
Η Μικαέλα Δανά ως Βασιλική της δεύτερης ιστορίας καταφέρνει να μας βάλει στο σπιράλ του τρόμου που ζει και την έχει κάνει μια αποσυνάγωγη υποχόνδρια. Η ερμηνεία της με κέρδισε καθώς και με τη βοήθεια του κειμένου και του σκηνοθέτη δείχνει μεγάλη υποκριτική γκάμα που θα ήθελα να απολαύσω στο μέλλον.
Η Κατερίνα Παρισσινού ως Ιωάννα, της τρίτης ιστορίας, του κοριτσιού που ο πατέρας το ήθελε αγόρι, είναι η πιο εξωστρεφής από τις τρεις ως περιγραφή και η ερμηνεία της απογειώνει το ρόλο με την κίνηση και τις εκφραστικές δυνατότητες.
Η παράσταση είναι μια από τις πολύ καλές στιγμές της θεατρικής Αθήνας που αξίζει να τη δουν όχι απλώς μεμονωμένοι θεατές. Αξίζει να την απολαύσουν και να στοχαστούν πάνω σ’ αυτή ομάδες, σχολές, γενικότερα άνθρωποι που ασχολούνται την αντιμετώπιση θυμάτων κακοποίησης.
Ο Λευτέρης Παπακώστας έχει δώσει ανάσα σε ένα ενδιαφέρον και οξυδερκές – ειδικά αν σκεφτεί κανείς πόσα χρονια πριν γράφτηκε – κείμενο και έχει φτιάξει μια παράσταση με ρυθμό και δύναμη. Οι τρεις πρωταγωνίστριες, μας μεταφέρουν στον πυρήνα της ύπαρξης των πάσχουσων γυναικών που υποδύονται χωρίς τίποτα το περιττό και χωρίς κόλπα φτηνού συναισθηματικού εκβιασμού.
Η παρουσία της τσελίστριας Κλεοπάτρας Δαρδάλη που ερμηνεύει την πρωτότυπη μουσική της Ανθής Γουρουντή είναι μια ακόμη από τις αρετές της παράστασης.
Γιάννης Καφάτος
Δείτε λεπτομέρειες για την ταυτότητα της παράστασης και κλείστε εισιτήρια στο λινκ
