14/12/2019

Είδα: «Το τελευταίο όνειρο της Έμιλυ Ντίκινσον» σε σκηνοθεσία Δημοσθένη Φίλιππα

Του Αναστάση Πινακουλάκη

Ντίκινσον

Την ποιητική βιογραφία της παραγνωρισμένης Αμερικανίδας ποιήτριας αποδίδει σκηνικά ο Δημοσθένης Φίλιππας.

Πριν δύο εβδομάδες έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο 104, η θεατρική παράσταση «Το τελευταίο όνειρο της Έμιλυ Ντίκινσον», μονολογικό έργο του Σταμάτη Πολενάκη. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 2008 με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον ομώνυμο ρόλο. Ο ποιητής αξιοποιεί την ποίηση της κορυφαίας γυναικείας φωνής του 19ου αιώνα και μας μεταφέρει σε αφανείς πτυχές της ζωής της. Η Emily Dickinson γεννήθηκε το 1830 και πέθανε το 1886 στη Μασαχουσέτη της Αμερικής. Πέρασε τη ζωή της ανύπαντρη και απομονωμένη στο σπίτι της. Είναι αξιοπεριέργο πως μόλις μια ντουζίνα ποιήματα κατάφερε (ή επέλεξε) να δημοσιεύσει όσο ζούσε, ενώ πάνω από 1.800 ποιήματα βρέθηκαν και δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό της.

Τη δραματουργική επεξεργασία του κειμένου έκανε η Ευαγγελία Καπόγιαννη, η βοηθός σκηνοθέτη της παράστασης. Το κείμενο του κύριου Πολενάκη διακρίνεται για την ποιητικότητά του, αφού αυτή φαίνεται να υπερτερεί της θεατρικής γλώσσας. Η δική του Έμιλυ μιλάει μέσα από τις «ανέκδοτες σελίδες» της για ζητήματα που αφορούν το θάνατο και την αθανασία.

Ο Δημοσθένης Φίλιππας σκηνοθετεί το έργο του Πολενάκη, σε μια εκδοχή για τρεις ηθοποιούς, έναν ποιητή και δύο γυναίκες που υποδύονται διαφορετικές όψεις της Έμιλυ Ντίκινσον. Η παράσταση που δημιουργεί συνομιλεί με την διαδικασία της ποιητικής Τέχνης, αλλά και με τη ζωντανή πρωτότυπη μουσική της Κατερίνας Ελοσίτου. Από τη μία έχουμε έναν άντρα ποιητή, που αντλεί έμπνευση από την ποίηση της Dickinson, κι από την άλλη τη γυναίκα Emily που μονολογεί σα να μια ζωντανή ποιητική μορφή. Νομίζω πως είναι πολύ δημιουργική η ερμηνευτική του πρόταση, αφού μας επιτρέπει να δούμε διάφορες εκδοχές του ίδιου προσώπου. Η ευαίσθητη, η ιδιοφυής, η περιέργη, η εκκεντρική, η απομονωμένη, η άγνωστη είναι επίθετα που περιγράφουν την Έμιλυ. Οι ηθοποιοί Ιωάννα Μυλωνά και Μαρία Ροβάκη προσπαθούν ν’ αναδείξουν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά με την ερμηνεία τους.

Η μία ηθοποιός είναι ντυμένη στα λευκά (κοστούμια η Μυρτώ Κοσμοπούλου), χρώμα που εκφράζει το αγνό, το ανέγγιχτο και το παρθένο αλλά και το χρώμα που φορούσε συχνότερα η Dickinson, ενώ η άλλη ηθοποιός είναι ντυμένη στα μαύρα, το χρώμα του πένθους. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η διάδραση των δύο ηθοποιών, καθώς είναι σα ν’ αναπαριστούν ένα χίασμα της ζωής και το θανάτου. Ανάμεσα τους, ο Κωνσταντίνος Δανίκας στο ρόλο του ποιητή, λειτουργεί σαν φερέφωνο της ποιητικής της φωνής και δίνει σάρκα κι οστά στο φαντασιακό της κόσμο.

Το σκηνικό περιβάλλον αν και λιτό, περιγράφει εύγλωττα το θέμα του έργου. Στο δεξί μέρος του προσκηνίου, ένα γραφείο με γραφομηχανή, ενώ λίγο πιο πίσω μια κουνιστή πολυθρόνα. Στο φόντο της σκηνής δεσπόζει ένα κάδρο όπου προβάλλονται ψηφιακά μερικά ποιήματα της Ντίκινσον και στο τέλος της παράστασης η «ταφόπλακα» της. Ωστόσο σε σημεία, η σκηνογραφία της παράστασης γίνεται παραπάνω περιγραφική από όσου θα μου άρεσε.

Συνοπτικά, η παράσταση «Το τελευταίο όνειρο της Έμιλυ Ντίκινσον» του Δημοσθένη Φίλιππα, αξιοποιεί το ποιητικό έργο του Σταμάτη Πολενάκη και φωτίζει την παραγνωρισμένη ποιήτρια Emily Dickinson. Την παράσταση συμπληρώνει ονειρικά η μουσικός Κατερίνα Ελοσίτου που παίζει ζωντανά

Αναστάσης Πινακουλάκης

(Συνολικές Επισκέψεις 205, 1 επισκέψεις σήμερα)
Top 50, τα τραγούδια της Δεκαετίας #22. JOHNNY MARR - HI HELLO
THE WHO «I DON'T WANNA GET WISE» το Τραγούδι της Δευτέρας (Video)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*