Ο Τραμπ δεν είναι εχθρός του συστήματος. Απλώς το κατεστημένο είχε ποντάρει σε άλλο άλογο. Είναι τουλάχιστον αφελές να πιστεύει κανείς ότι ένας δισεκατομμυριούχος είναι "αντισυστημικός". Αυτά είναι φούμαρα για να ταυτιστεί ο Μπομπ στο Κεντάκι και να αισθάνεται ότι "τους πήγε κόντρα". Μπορεί οι αγορές να ταράχθηκαν προς στιγμήν, αλλά όπως είδαμε …ξεταράχθηκαν αμέσως μετά την πρώτη δήλωση του Τραμπ. Μόλις νοιώσουν ότι τίποτα δεν απειλεί την απληστία τους, όλα "ηρεμούν".
Το επικίνδυνο με το φαινόμενο Τραμπ είναι ότι η ακροδεξιά ατζέντα γίνεται επίσημη κρατική πολιτική. Προφανώς και ο Ομπάμα δεν είναι κανένας επαναστάτης, προφανώς δεν ήταν ο άγγελος της ειρήνης, αλλά σε κάποια πράγματα οι αποφάσεις όδευαν προς το θετικότερο. Με πρώτη την ουσιαστικότερη μεταρρύθμιση που έγινε, το Obamacare (το οποίο ο Τραμπ δεσμεύτηκε ότι θα το εξαφανίσει), η θετικότερη στάση σε αποφάσεις για το κλίμα, η -έστω και χλιαρή- απόφαση να αλλάξει κάτι στη νομοθεσία για την κατοχή των όπλων, η αναγνώριση βασικών δικαιωμάτων στους ομοφυλόφιλους.
Θα αντιτείνει κανείς ότι σχεδόν κάθε μέρα στις ΗΠΑ έπεφτε νεκρός αφροαμερικανός από πυρά αστυνομικών, ότι το χάος στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι συνώνυμο της καθυμερινότητας με χιλιάδες θύματα και εκατομμύρια πρόσφυγες. Και θα έχει δίκιο. Αλλά είπαμε, ο Ομπάμα δεν ήταν “αντισυστημικός”. Ήταν πιο φιλελεύθερος (κι είναι λάθος να γίνεται μόνιμη ταύτιση του όρου με τον νεοφιλελευθερισμό)
Το πρόβλημα με το κατεστημένο σε Ευρώπη και Αμερική είναι ότι το υπηρετούν πλέον κάποιοι που στα νιάτα τους ήταν ριζοσπάστες, προοδευτικοί, αιρετικοί, αμφισβητίες, που τώρα πλέον είναι ομοτράπεζοι (αν όχι υπηρέτες) της πιο σκληρής και αδίστακτης οικονομικής ελίτ, που τζογάρει και κερδίζει εκ τους ασφαλούς. Και όλο αυτό βοηθά το αφήγημα της ακροδεξιάς. Γιατί η ακροδεξιά δεν είναι αυτοτροφοδοτούμενη. Τρέφεται απ’ αυτούς που υπηρετούν- και μάλιστα με μία ελιτίστικη στάση- τους κυρίαρχους. Η ακροδεξία μιλά κατά του συστήματος, κατά των “προοδευτικών” που έγιναν κράτος και απειλούν την ασφάλεια και τις “παραδοσιακές αξίες” του μέσου Αμερικάνου ή του μέσου Ευρωπαίου, επιτίθεται στις μειονότητες, γιατί πάντα είναι ο εύκολος εχθρός. Γιατί ποτέ η ακροδεξιά δεν στοχεύει την εξουσία και το κατεστημένο, επειδή απλούστατα θέλει – αν δεν είναι ήδη- μέρος της.
