Τι συμβαίνει και όλοι είμαστε έτοιμοι να τσακωθούμε, γιατί μιλάμε ξεφωνίζοντας στο κινητό χωρίς να μας νοιάζει ποιος μας ακούει; Επιδειξιομανείς ή ναυαγοί που ζητάμε βόηθεια; Παραδομένοι άνευ όρων στον δημόσιο χώρο έχουμε χάσει, παρατήσει, τσαλακώσει την ιδιωτικότητά μας!
-Πιο σιγά! Επιτέλους, δεν είστε μόνη σας!
Άσε μας μωρή, που θα μου πεις τι να κάνω, ενοχλώ;
-Ναι ενοχλείς, γιατί είμαστε στριμωγμένοι στο λεωφορείο, κι ο καθένας μας έχει τα δικά του προβλήματα και δεν γουστάρω να ακούω τα δικά σας προβλήματα. Μιλήστε πιο σιγά!
Βρε άντε παράτα μας που θα μου πεις εμένα …
(σκηνή γνώριμη, ε! μη μου πείτε ότι δεν σας θυμίζει κάτι! )
-Χαμήλωσε τη μουσική ρε παιδί μου! Μόνος σου είσαι;
Τι θες, άμα σ’ ενοχλεί άλλαξε θέση.
-Τι να σου πω βρε κωλόπαιδο, δεν ντρέπεσαι. Αλλά άμα δεν έχεις τρόπους από τη μάνα σου, από μένα θα μάθεις. Γάιδαρε!
(παρέμβαση τρίτου προσώπου) Πώς του μιλάτε έτσι! Έτσι μιλάτε και στα παιδιά σας;
Άσε μας που θα μου κάνεις και παρατήρηση πώς του μιλάω. Το γαϊδούρι που δεν έχει τρόπους. Τα παιδιά μου έχουν τρόπους και δεν χρειάζεται να τους μιλάω έτσι. Χαμήλωσε τη μουσική! Το κατάλαβες…
(κι αυτή η σκηνή; Με κάποιο τρόπο ή μικρές παραλλαγές σίγουρα την έχετε ζήσει)
Με αφορμή αυτές τις δύο σκηνές που έχουν καρφωθεί εδώ και πολύ καιρό στο κεφάλι μου σκεφτόμουν την ότι κυκλοφορούμε όλοι με το δάχτυλο στη σκανδάλη από τη μια, και από την άλλη ότι έχουμε πλέον αλλοιωθεί ως άτομα.
Να ξεκινήσω από αυτό το «αλλοιωθεί». Θέλω να πω ότι πλέον έχουμε παραδοθεί ως ατομικότητες στην επιταγή των καιρών που θέλει τα πάντα σε κοινή θέα!
Φωτογραφιζόμαστε και δείχνουμε πού είμαστε, με ποιους, τι τρώμε, τι πίνουμε, αν πονάμε, αν γελάμε, αν κλαίμε.
Δηλώνουμε με κάθε τρόπο την παρουσία μας, σε κάθε περίσταση.
Στα μάτια μου: Δηλώνουμε την ανάγκη μας να μας προσέξει κάποιος.
Μετράμε πια την ύπαρξή μας με τα Like και τις αντιδράσεις.
Ποιος θα διανοείτο να μιλάει στο τηλέφωνο μέσα στο λεωφορείο και να εκθέτει τα προβλήματά του ανάμεσα σε τόσο κόσμο. Γιατί πρέπει να μαθαίνει όλο το λεωφορείο, το βαγόνι του μετρό, ή ακόμη και τα διπλανά τραπέζια, πού θες να πας, τι θα κάνεις, τι έφαγες, κι ένα σωρό άλλες προσωπικές υποθέσεις.
Γιατί δηλαδή ένας άνθρωπος θέλει να εκθέσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους αποδέκτες τις συνήθειές του, τις προθέσεις του, τα προβλήματά του;
Μήπως η κρυφή ελπίδα είναι η ανταπόκριση τελικά;
Μερικές φορές νομίζω ότι αυτό είναι! Ψάχνουν, ψάχνουμε, μια απάντηση, μια απροσδόκητη «βοήθεια από το κοινό» – όπως μας εκπαίδευσαν τα τηλεπαιχνίδια.
Η βοήθεια που ζητάμε παίζοντας το άνετοι τύποι που διαλαλούν τα προσωπικά τους ανάμεσα σε δεκάδες αγνώστους, είναι κατά τη γνώμη μου αυτή που αγωνιωδώς επιζητάμε παρά η προβολή, ή η επίδειξη!
Και φυσικά όταν προκαλούμε το «κοινό» είναι προφανές ότι μπορεί να έχουμε αντιδράσεις: άλλοτε επιθυμητές που μας σιγοντάρουν, και άλλοτε επιθετικές που μας οδηγούν (από εκεί που ξεκινήσαμε) στην απομόνωση.
Ζητάμε βοήθεια;
Μπορεί!
Το θέμα είναι ότι δεν κάνουμε μια συνειδητή πράξη – ώστε να αναλάβουμε και την ευθύνη της – να πάμε και να ζητήσουμε βοήθεια! Δεν απευθυνόμαστε σε κάποιον. Μιλάμε, Φωνάζουμε ανάμεσα στο πλήθος και μετά θα έχουμε να λέμε: δεν βρίσκω ανταπόκριση.
Μπορεί όμως να μην κάνουμε ούτε καν αυτό.
Μπορεί όλη αυτή η συμπεριφορά που συναντάμε καθημερινά γύρω μας – αν δεν την «εξασκούμε» κιόλας – να είναι απλώς η δήλωση αδιαφορίας για τους υπόλοιπους!
Είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, πολύ πιο σημαντικοί από οποιονδήποτε γύρω μας και δεν μας καίγεται καρφί αν ενοχλούμε. Μην σου πω ότι δεν περνάει καν από το μυαλό μας ότι μπορεί κάποιος να ενοχληθεί. Αφού είμαστε υπεργαμάτοι τύποι που έχουμε ένα τηλέφωνο, ποιος θα τολμήσει να ενοχληθεί!
Και τα νεύρα! Όλοι έχουμε σπασμένα νεύρα, όλοι είμαστε έτοιμοι να τσακωθούμε, να πλακωθούμε. Εντάξει όχι όλοι! Δεν είναι σωστό πράγμα οι γενικεύσεις.
Η γενική εικόνα όμως είναι ότι κινούμαι ανάμεσα σε νάρκες λίγο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και έστω ένα μικρό ψαράκι να τις κουνήσει …μπουμ!
Κι εγώ εκεί είμαι, μη νομίζεις! (ως νάρκη ή ως ψαράκι… δεν ξέρω πάντα!)
Μπέρδεμα ε!
Δεν έχω απαντήσεις. Παρατηρώ όμως και ειλικρινά τρομάζω . Σκέφτομαι όλα τα ενδεχόμενα και το μόνο που μένει τελικά είναι ένας φόβος: σε ποια πλευρά του λεωφορείου είμαι – του παρατηρητή ή του παρατηρούμενου!
Γιάννης Καφάτος
