Το θείο Δράμα κορυφώνεται και οι πιστοί συρρέουν στις εκκλησίες για να τιμήσουν τον Εσταυρωμένο Ιησού.
Απόψε το ανοιξιάτικο αεράκι θα γίνει ένα με τις πένθιμες αλλά τόσο οικείες μελωδίες του επιτάφιου θρήνου.
Οι σκέψεις πλημμυρίζουν κάθε κεφάλι σκεπτόμενου.
Αλλά και μέσα σε αυτή την κατανυκτική ατμόσφαιρα οι δόλιες σκέψεις, που μπορείς να τις πεις και βλάσφημες, με έναν τρόπο, κατακλύζουν το κεφάλι μου.
Προς τι ο θρήνος για το θείο δράμα όταν δεν έχεις μάτια να δεις και ψυχή να νιώσεις τα δράματα που παίζονται δίπλα σου.
Δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω – κι ας φαίνεται σαν του βελζεβούλη.
Σκέψεις κάνω κι εγώ, που ξεκινάνε από τις δικές μου αδυναμίες.
Απλώς εγώ δεν έχω εκείνη την διάθεση να αφήσω «θείες» βουλήσεις να μου εξηγήσουν τα ανεξήγητα.
Σήμερα όλοι σκεφτόμαστε υπό το θολό και στρεβλό πρίσμα του «πόσα μας λείπουν», «πόσα μας χρωστάνε» και κυρίως «πόσα χρωστάμε».
Σε αυτό το οικονομοτεχνικό κλίμα των ημερών οι επιστήμονες αφού έκαναν το «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι» κατέληξαν ότι τα 30 αργύρια του Ιούδα είναι σημερινά 15.000 ευρώ.
Δηλαδή ούτε τα μισά δεν θα του έμεναν του προδότη του Ισκαριώτη. Βγάλε τους φόρους, βγάλε όλα όσα καταδυναστεύουν την τσέπη σου, ούτε να προδώσεις δεν αξίζει.
Βεβαίως μια και λέμε για προδότες έχω το «απόφθεγμα» ότι: Προδότες λίγοι, προδομένοι μιλιούνια!
Πόσους προδομένους βλέπεις όταν κυκλοφορείς;
Προδομένους από την ζωή που ζούσαν, από τη ζωή που λαχταράνε, από φίλους που τους ξέχασαν, από έρωτες που ξέφτυσαν, από σχέσεις της συμφοράς;
Πόσα αργύρια είναι η δική σου τιμή, αν υποθέσουμε ότι ο Ιούδας πήρε τα 30 αργύρια που, είπαμε, σήμερα είναι μια δεκαπεντάρα χιλιάρικα;
Ή δεν έχεις «τιμή» (δεν πουλιέσαι εννοώ, μην παρεξηγηθώ μέρα που είναι);
Πιστεύω ότι όλοι έχουμε την τιμή μας, και αναλόγως την κατάστασή που βρισκόμαστε αντιδρούμε άλλοτε ως Ιούδες κι άλλοτε ως Πέτρος.
Γιατί και ο Πέτρος αμάρτησε πριν αγιάσει. Αυτή είναι και η ουσία της αγιοσύνης.
Το έλεγε και η συχωρεμένη η Αρλέτα στο «Μπαρ το ναυάγιο»: Αν θες ν’ αγιάσεις πρέπει ν’ αμαρτήσεις…
Και τώρα που λέμε αυτό: πόσες «συγγνώμες» μπορείς να αντέξεις, εσύ, κι εγώ και όλοι μας στην καθημερινή μας ζωή.
Μπορείς;
Κι αν τη δεχτείς τη «συγνώμη» είναι μια ειλικρινής εσωτερική πράξη ή μετά σε τρώει και χαλιέσαι;
Γιατί, νομίζω, αν συμβαίνει το δεύτερο δεν μου προκύπτει ότι η «συγγνώμη» έπιασε τόπο – έγινε δεκτή.
Σκέψεις λοιπόν με φόντο τον επιτάφιο, την πομπή πιστών, λιγότερο πιστών και απλώς όσων σέβονται τις θρησκευτικές συνήθειες των άλλων.
Σκέψεις, που δεν δίνουν πάντα απαντήσεις αλλά τουλάχιστον βάζουν τα ερωτήματα.
Καλή ανάσταση σε όλες και όλους – όπως την εννοεί ο καθένας.
Και προσοχή στους δρόμους. Ας είμαστε όλοι πίσω την Τρίτη στα πόστα μας.
Γιάννης Καφάτος
