The Frightnrs – Nothing more to say – Δισκοπαρουσιάση
Αυτός είναι ένας δίσκος γεμάτος θλίψη, όχι όμως εξ’ αιτίας της μουσικής του. Είναι ο πρώτος (και πιθανόν ο τελευταίος) μιάς μπάντας από το Queens της Νέας Υόρκης η οποία λατρεύει την reggae που έβγαινε στη Τζαμάικα τη δεκαετία του ’60 (το είδος αποκαλείται και rocksteady).
Ο δίσκος κυκλοφόρησε από την σπουδαία Daptone και είναι ο πρώτος reggae δίσκος της εταιρείας.
Η θλίψη βρίσκεται στο ότι ο τραγουδιστής Dan Klein δεν ζει πλέον. Νικήθηκε από τη νόσο Lou Gehrig (αμυοτροφική πλάγια σκλήρυνση) η οποία τον κατάπιε σε χρόνο ρεκόρ, με αποτέλεσμα να επισπευσθούν οι διαδικασίες ηχογράφησης.
Η φωνή του Klein είναι όντως χαρακτηριστική και το φαλτσέτο της θυμίζει Smokey Robinson σε μερικά σημεία (μεγάλη κουβέντα, αλλά έτσι είναι). Καθοδηγεί τον νωχελικό, χαλαρό ρυθμό της μουσικής των υπόλοιπων τριών και δικαιολογημένα αποτελεί το σημείο αναφοράς της μπάντας.
Ένας δίσκος μονοφωνικά ηχογραφημένος, ρετρό, αν θέλετε ντε και καλά να του βάλετε μία ταμπέλα, όπως ρετρό είναι σχεδόν όλες οι κυκλοφορίες της Daptone (ίσως πάλι αυτός να είναι ο λόγος που δεν έχει βγει κακός δίσκος από τη συγκεκριμένη εταιρεία). Οι Frightnrs παρουσιάζουν έντεκα όμορφα κομμάτια που θα αρέσουν και σε όσους δε τρελαίνονται με το συγκεκριμένο μουσικό είδος και πραγματικά είναι απορίας άξιο αν θα συνεχίσουν χωρίς αυτή τη τόσο ξεχωριστή φωνή του Klein.
Εάν υπάρχει ίχνος γούστου στον κόσμο ,ο δίσκος αυτός θα πρέπει να παίζεται την ώρα που δύει ο ήλιος σε κάθε μπαράκι που βλέπει θάλασσα. Άλλη μία υποδειγματική κυκλοφορία της εταιρείας με ένα όνομα που μακάρι να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του και να συνεχίσει .
Μ. Κιλισμανής
ΥΓ. Ευχαριστώ τον Γιώργο που μου τους έμαθε.
