Hugues Pagan: Οι ανώνυμοι – σε μετάφραση: Γιάννη Καυκιά – Σε λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία

Οι Ανώνυμοι έχουν τιμηθεί με το Μεγάλο Βραβείο Αστυνομικής Λογοτεχνίας, το Βραβείο Αστυνομικού Μυθιστορήματος Landerneau και το Βραβείο Ιστορικού Νουάρ των «Rendez-vous de l’Histoire» και σε λίγες μερες θα βρίσκονται στα βιβλιοπωλεία σε μετάφραση Γιάννη Καυκιά από τις Εκδόσεις Πόλις!

Μια γαλλική πόλη (το όνομά της δεν θα το μάθουμε ποτέ), τη δεκαετία του ’70. Εδώ καταφεύγει ο αρχιεπιθεωρητής Σνεντέρ, γυρίζοντας την πλάτη στην υπόσχεση μιας λαμπρής καριέρας στο Παρίσι, καθώς δεν μπορεί να γλιτώσει από τα φαντάσματα του Πολέμου της Αλγερίας – μια εμπειρία για την οποία δεν μιλά ποτέ, αλλά που είναι διαρκώς και οδυνηρά παρούσα.

Δεν θ’ αργήσει να βρεθεί αντιμέτωπος με μια σοβαρή υπόθεση: η Μπετύ, κόρη ενός χαμηλόβαθμου σιδηροδρομικού υπαλλήλου, δεν γύρισε σπίτι. Ο πατέρας της πιστεύει ότι είναι νεκρή και αποδεικνύεται πως έχει δίκιο. Οι έρευνες αρχίζουν και, ενώ άλλες υποθέσεις έρχονται να απασχολήσουν την ομάδα του Σνεντέρ, αυτή η δολοφονία τον στοιχειώνει. Ο Σνεντέρ δεν αποδέχεται τον θάνατο. Πόσο μάλλον τον θάνατο μιας δεκαπεντάχρονης… Καραδοκούν, όμως, πολλές παγίδες. Ο διακριτικός όσο και πανίσχυρος

άνθρωπος που ελέγχει την πόλη, ένας παλιός γνώριμος του Σνεντέρ, μια περίεργη και δυνατή σχέση. Μια ικανή και φιλόδοξη δημοσιογράφος. Αστυνομικοί διεφθαρμένοι, τραμπούκοι που κυνηγούν τους Άραβες και τους άστεγους, καριερίστες που διατηρούν αιμομικτικές σχέσεις με την πολιτική εξουσία, τα ΜΜΕ, τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης.

Ο Παγκάν περιγράφει με ακρίβεια την καθημερινότητα στα αστυνομικά τμήματα. Αναλύει με οξυδέρκεια την κοινωνική κατάσταση της εποχής, το κοντράστ ανάμεσα στην οικονομική ευημερία και την περιθωριοποίηση πολλών κοινωνικών ομάδων, το χάσμα ανάμεσα στο όνειρο της επιτυχίας και όλους εκείνους που δεν μπορούν να το ακολουθήσουν, τους αδύναμους, τους ευάλωτους, τους ταπεινούς. Σκιαγραφεί με ιδιαίτερη δύναμη τους χαρακτήρες των ανθρώπων, των μικροπαραβατών, των έντιμων αστυνομικών –γιατί υπάρχουν κι αυτοί–, των θαμώνων των μπαρ, των γυναικών που ελκύονται από τον κλειστό αλλά γοητευτικό Σνεντέρ. Στο τέλος, κάποιοι κακοί τιμωρούνται, αλλά το κακό παραμένει, ζοφερό, αδυσώπητο και κυρίαρχο.

* * *

Αυτό που έχει σημασία για τον Παγκάν είναι η επιλογή των λέξεων, η ατμόσφαιρα που δημιουργείται όταν διαβάζουμε τις περιγραφές του. Γνωρίζει πώς να σκιαγραφεί πολύπλοκους χαρακτήρες, ασυμβίβαστες γυναίκες και άθλιους τυραννίσκους στη Γαλλία της δεκαετίας του ’70. Εκπληκτικό μυθιστόρημα.

Nathalie Alonzo, βιβλιοπώλισσα, μέλος της κριτικής επιτροπής του Βραβείου Αστυνομικού Μυθιστορήματος Landerneau.

Ο Παγκάν είναι, για το νουάρ μυθιστόρημα, ό,τι ο Μελβίλ για το φιλμ νουάρ: το απόλυτο σημείο αναφοράς, ένας κλασικός δημιουργός που το άστρο του δεν σβήνει ποτέ.

Le Figaro

εν διαβάζουμε τα βιβλία του Παγκάν: προσηλώνουμε το βλέμμα μας σ’ αυτά, όπως σ’ έναν πίνακα ή ένα τοπίο. Παρακολουθούμε τη στάση των σωμάτων, την εξάντλησή τους ή τον συσχετισμό δυνάμεων που αποτυπώνουν. Προσέχουμε το παιχνίδι των βλεμμάτων. Παρατηρούμε τις αποχρώσεις του φωτός. Τα μυθιστορήματα του Παγκάν δεν παίζουν με το

σασπένς. Είναι ατμοσφαιρικά. Τα συναισθήματα σχηματίζουν μια άλω όπου η διαύγεια λύνει τα μάγια της μελαγχολίας.

Le Monde

Είναι τόσο ωραίο όσο οι αστραπές που διαπερνούν τον σκοτεινό ουρανό.

Lire

Μυθιστόρημα ζοφερό και αστραποβόλο συνάμα, χάρη στη μαγεία ενός μοναδικού ύφους και μιας συγκινητικής γραφής.

Midi Libre

Μπαρ γεμάτα καπνούς, εστιατόρια στα οποία συχνάζουν οι προνομιούχοι μιας επαρχιακής πόλης της Γαλλίας του ’70, ένας διάχυτος και απολύτως απενοχοποιημένος ρατσισμός. Ο ήρωας, ένας μελαγχολικός σαμουράι, αλλά επίσης οι μπάτσοι, από τον γελοίο καριερίστα ή τον βάναυσο ένστολο ώς εκείνον που κάνει σωστά τη δουλειά του, και οι αποκλεισμένοι, εκείνοι που δεν έχουν φωνή, που οι προνομιούχοι τούς περιφρονούν ή τους μισούν, τους αγνοούν ή τους τσακίζουν. Υπέροχα πορτρέτα, δοσμένα με ενσυναίσθηση, αξιοπρέπεια και τρυφερότητα, χωρίς φτηνούς συναισθηματισμούς.

Actualités du noir

* * *

Ο Υγκ Παγκάν (πρόκειται για φιλολογικό ψευδώνυμο) γεννήθηκε το 1947 στην Αλγερία, στην πόλη που τότε ονομαζόταν Ορλεανβίλ και σήμερα φέρει το όνομα Σλεφ. Το 1962 αναγκάστηκε, μαζί με τους γονείς του, να εγκατασταθεί στη Γαλλία. Σπούδασε φιλοσοφία και εργάστηκε για λίγα χρόνια ως καθηγητής φιλοσοφίας στη μέση εκπαίδευση. Στη συνέχεια, άσκησε διάφορα επαγγέλματα: δημοσιογράφος, φωτορεπόρτερ, τραπεζικός υπάλληλος. Το 1973, έπειτα από διαγωνισμό, γίνεται δεκτός στη γαλλική αστυνομία με τον βαθμό του επιθεωρητή. Θα παραιτηθεί είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, για να εργαστεί ως σεναριογράφος.

Εξέδωσε το πρώτο του νουάρ μυθιστόρημα το 1982 (La Mort dans une voiture solitaire) και ακολούθησαν τα:

• L’Eau du bocal • Je suis un soir d’été • Vaines recherches • Boulevard des allonges

• Les Eaux mortes

• L’Étage des morts • Tarif de groupe • Dernière station avant l’autoroute (Βραβείο Mystère της κριτικής)

Έπειτα από μακρόχρονη απουσία, επανεμφανίστηκε το 2017 με το Χαμένο προφίλ (Πόλις), αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Η κριτική έχει αναφερθεί στη στυλιστική του δεινότητα, το ταλέντο του στην περιγραφή πολύπλοκων ψυχολογικών καταστάσεων και την πρωτοτυπία του (έστω και αν αναγνωρίζονται επιδράσεις από συγγραφείς του νουάρ όπως ο Ντάσιελ Χάμετ και ο Χάουαρντ Φαστ, αλλά και από τους Σελίν, Ντος Πάσος, Σενέκα, Πασκάλ και Σιοράν, ενώ επισημαίνονται αναλογίες και με το έργο του Ζαν-Πιερ Μελβίλ). Τα μυθιστορήματά του χαρακτηρίζονται από μια ατμόσφαιρα ματαιωμένης εξέγερσης και μια διάθεση ειρωνικής αποστασιοποίησης που δεν αφήνει τίποτα όρθιο.

Φωτογραφία εξωφύλλου: © Aimilia Ioannidou

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top