Όταν ο Lewis Carroll έγραφε το κλασικό αριστούργημα «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» δεν θα μπορούσε να φανταστεί το θεατρικό θαύμα, που θα επιτυγχανόταν 154 χρόνια μετά!
Η Αννίτα Καπουσίζη διασκεύασε, για το θέατρο, το κλασικό παραμύθι, τοποθέτησε ένα ερωτηματικό δίπλα στον τίτλο και μαζί με την ομάδα ARTimelia ετοιμάζονται να παρουσιάσουν μια παράσταση υψηλών προδιαγραφών από την Παρασκευή 10 Μαΐου.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντώ την Ανίττα, ούτε η πρώτη που παρακολουθώ δουλειά της ομάδας, καθώς η ομάδα, συμπληρώνει φέτος 7 χρόνια λειτουργίας. Όλες οι παραστάσεις της χαρακτηρίζονται από τη διάθεση επαναπροσδιορισμού των σωματικών ορίων ανάπηρων και μη ανάπηρων ηθοποιών επί σκηνής, καθώς και τον πειραματισμό με οπτικοακουστικά μέσα και πρακτικές από άλλα είδη θεάτρου.
Είναι, όμως, η πρώτη φορά που είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω πρόβα τους στον φιλόξενο Χώρο Τέχνης 14η Μέρα.
Η εμπειρία μου; Μπορεί να συνοψιστεί σε μια φράση που λέει η Αλίκη της Κόνυ Ζήκου, σε μια σκηνή της παράστασης : «Πολύ λίγα πράγματα στον κόσμο είναι πραγματικά ακατόρθωτα».
Έτσι φαίνεται ότι σκέφτηκε κι η Αννίτα μόλις ξεκίνησε να ασχολείται με ηθοποιούς με αναπηρία. Τη ρωτάω, λοιπόν, πώς ξεκίνησαν όλα. «Η ομάδα, στην αρχή, ήταν μια θεατρική ομάδα ανθρώπων με αναπηρία και στην πορεία της έγινε μικτή. Ξεκινήσαμε μέσα από τους κόλπους του MDA HELLAS (Σωματείο για τη φροντίδα ανθρώπων με νευρομυϊκές παθήσεις) κι από το 2016 λειτουργούμε ως μικτή ανεξάρτητη θεατρική ομάδα ARTimeleia», μου απαντάει.
«Τι, όμως, σε γοητεύει καλλιτεχνικά;» Επιμένω στην ερώτησή μου κι η Αννίτα μου μιλά, αμέσως, για δυνατότητες, βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους: «Οι δυνατότητες που προκύπτουν, μέσα από την αναζήτηση τρόπων έκφρασης, σε σώματα περιορισμένα κινητικά. Αυτή η αναζήτηση σε οδηγεί σε δρόμους λιγότερο ‘περπατημένους’, αλλά με πολύ περισσότερες επιλογές. Ο στόχος μας δεν είναι να κάνουμε ‘ό,τι μπορούμε με αυτό που έχουμε’, αλλά να ψάξουμε ‘τι μπορούμε να κάνουμε με αυτά που δεν έχουμε’. Αυτά που, κάθε φορά, ανακαλύπτουμε είναι αποκαλυπτικά».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο της Γιώτας Δημητριάδη στο Τέχνες-Plus
