30/11/2021

Είδα τον «Αύγουστο» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη – Παρουσίαση

Είδα τον «Αύγουστο» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη

«Θεέ μου, δόξα τω Θεώ που δεν μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον. Δεν θα σηκωνόμασταν από το κρεβάτι».

«Η γυναίκα μου παίρνει χάπια και εγώ πίνω. Δεν πίνω επειδή η γυναίκα μου παίρνει χάπια», μας ξεκαθαρίζει ο Μάνος Βακούσης ως Μπέβερλι Γουέστον μπροστά από τη βελούδινη κουρτίνα του θεάτρου, δίπλα στο γραφείο του, που είναι γεμάτο μπουκάλια ουίσκι και βότκας.

Η σκηνή θα τελειώσει και ο ηθοποιός δεν θα εμφανιστεί ξανά, αφού στο έργο του Τρέισι Λετς «Αύγουστος» ο γνωστός αλκοολικός ποιητής εξαφανίζεται μια αυγουστιάτικη νύχτα και όλο το σόι έρχεται αντιμέτωπο με μια πραγματικότητα αβάσταχτα σκληρή.
Πάθη, ίντριγκες, μυστικά και παιδικά τραύματα θα βγουν στην επιφάνεια όταν τα μέλη της διαλυμένης του οικογένειας θα συγκεντρωθούν για να τον αναζητήσουν.
Η κληρονομικότητα και η επιρροή του κοινωνικού περιβάλλοντος είναι παράγοντες που διαμορφώνουν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους. Οι άνθρωποι λατρεύουν να μισιούνται και να αγαπιούνται ταυτόχρονα και οι σχέσεις είναι πολύπλοκες. Έτσι η σκηνική τους απεικόνιση αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον.
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης ξέρει να παίζει με την ακρίβεια και το καυστικό χιούμορ και να ισορροπεί μοναδικά τραγικές και κωμικές καταστάσεις, το διαπιστώσαμε και στον «Θεό της Σφαγής». Εδώ το εγχείρημα είναι πολύ πιο δύσκολο, το έργο πολυπρόσωπο, ο θίασος εντεκαμελής και οι χαρακτήρες πολυδιάστατοι.
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης παραδίδει στο κοινό μια σπουδαία ανάγνωση (εξαιρετική και η μετάφραση του Μανώλη Δούνια) και ευτύχησε να συνεργαστεί με μια ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών.
Ο θίασος διαχειρίζεται το τραγικό, χωρίς να του δίνει έμφαση. Αντίθετα οι ερμηνείες έχουν τόσο ρεαλισμό –γραμμή που επιβάλλει η σκηνοθεσία–, ώστε η παράσταση αναπνέει και σε κερδίζει.
Η Θέμις Μπαζάκα στο ρόλο της Βάιολετ, μιας ιδιαίτερα πολυσύνθετης προσωπικότητας, έχει αρκετές δυνατές στιγμές, για παράδειγμα, όταν επιτίθεται σε όλη την οικογένεια στο τραπέζι της κηδείας. Στην έναρξη και στο φινάλε όμως κάτι δεν λειτουργεί. Σε πολλές σκηνές η ηθοποιός, προσπαθώντας να πείσει για μια κατάσταση –«αλλού πατάω και αλλού βρίσκομαι από τα πολλά φάρμακα»–, κινείται μάλλον στα όρια της υπερβολής. Εκείνες τις στιγμές έρχεται στη μνήμη του θεατή η ερμηνεία της Μέριλ Στριπ από την ομώνυμη ταινία και η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο για την παράσταση στο Τέχνες-Plus

(Συνολικές Επισκέψεις 530, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Texnes Plus 214 Articles
Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο…

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*