Το νέο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη στοχάζεται πάνω στην έννοια της ζωής που ματαιωμένη ζητά τον ερχομό του θανάτου για να επιβεβαιωθεί.

«Η ζωή μου με εμποδίζει να ζήσω» λέει ο νεαρός Αντελίνο, ο γιος του Ασσούρ και της Λίκρα, ένας από τους αφανείς ήρωες του «Θερισμού» του Δημήτρη Δημητριάδη, που αναστατώνει κατά διαστήματα μέσα από το κινητό τηλέφωνο τις ειδυλλιακές διακοπές των γονιών του στο μακρινό Ακαπούλκο. Γι’ αυτή τη ζωή, που γίνεται θηλιά και σε πνίγει, γράφει ουσιαστικά ο Δημητριάδης στο έργο του αυτό, που έγραψε αμέσως μετά τον «Κυκλισμό του τετραγώνου», αλλά παρουσιάζεται τώρα για πρώτη φορά στη σκηνή.

Ο Δημητριάδης τοποθετεί τους πέντε ήρωες του έργου του – δύο ζευγάρια και μία φίλη τους – σε ένα παραδεισένιο σκηνικό στην πισίνα ενός υπερπολυτελούς ξενοδοχείου στο Ακαπούλκο.

Και οι τέσσερις – διότι η φίλη τους αποτελεί μάλλον εξαίρεση – είναι αποφασισμένοι να πατήσουν ένα pause στις στοιχειωμένες τους ζωές, που τους έχουν γίνει βραχνάς, να αφήσουν πίσω όλα τα προβλήματά τους και να απολαύσουν αυτές τις μέρες ξεγνοιασιάς στον επίγειο αυτόν παράδεισο.

Από τα κινητά τους όμως εισβάλει κατά ριπάς η κόλαση της καθημερινότητας τους αποκαλύπτοντας τις αχίλλειες πτέρνες αυτών των παραπλανημένων αστών, που παλεύουν να υποδυθούν τους ευτυχισμένους.

Διαβάστε ολόκληρη την παρουσιάση-κριτική της παράστασης στο Τέχνες-Plus