«Ιππόκαμπος», με τους Βερόνικα Μπακόλα και Δημήτρη Μπούρα – Μια ιστορία για τον Δημήτρη, την Βερόνικα, τις αναμνήσεις τους και τον Ιππόκαμπο. Μια ιστορία τόσο παλιά, όσο ο και ο κόσμος.
Ο έρωτας και η μνήμη είναι το θέμα του θεατρικού έργου «Ιππόκαμπος» από την Ομάδα Θεάτρου Ε.Α.Ν., που επιστρέφει για 2η χρονιά στον Χώρο Κ4, από 19 Δεκεμβρίου και για έξι μόνο παραστάσεις, κάθε Τρίτη στις 21:00.
Ο Δημήτρης και η Βερόνικα χώρισαν. Και από κοινού αποφάσισαν να διαγράψουν κάθε κοινή τους μνήμη. Ένας αστροναύτης που… βρίσκεται στον δρόμο τους βοηθά να ανακαλύψουν κάτι πολύ βαθύ και κρυμμένο από καιρό.
Ας ακούσουμε τους πρωταγωνιστές της παράστασης, λίγο πριν την πρεμιέρα του 2ου χρόνου που ανεβαίνει στη σκηνή!
Μιλήστε μας για την μεταξύ σας συνεργασία στην παράσταση Ιππόκαμπος
Βερόνικα Μπακόλα: Με τον Δημήτρη είμαστε φίλοι πολλά χρόνια πριν ξεκινήσουμε να ασχολούμαστε επαγγελματικά με το θέατρο. Γνωριστήκαμε στην ερασιτεχνική ομάδα του Πανεπιστημίου και πολύ γρήγορα συνειδητοποιήσαμε το πόσο ταιριάζουν τα “χνώτα” μας, είχαμε κι οι δύο την ίδια βλακεία. Οπότε, μετά είχαμε την τύχη να είμαστε και συμφοιτητές στο ίδιο έτος στη Δραματική σχολή και γενικώς γίναμε αχώριστοι. Ήδη δηλαδή ως συμφοιτητές είχαμε συνεργαστεί αρκετά σε διάφορα θεατρικά κείμενα οπότε υπάρχει πολύ μεγάλη οικειότητα μεταξύ μας, “μιλάμε την ίδια γλώσσα”. Παίζοντας με τον Δημήτρη νιώθω την απόλυτη ασφάλεια, ξέρω ότι ακόμη και στις κακές μας μέρες έχουμε ο ένας τον άλλο και θα σωθεί η κατάσταση ό,τι κι αν προκύψει. Δημιουργικά και καλλιτεχνικά έχουμε επίσης το ίδιο όραμα οπότε έχουμε κάνει κι άλλες δουλειές μαζί. Μας αρέσει και στους δύο να εμπλεκόμαστε και με τη δραματουργία του κειμένου ψάχνουμε καινούρια κείμενα κατεβάζουμε ιδέες, εν ολίγοις ο Δημήτρης είναι το θεατρικό μου ταίρι και θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες για τη μεταξύ μας σχέση!
Δημήτρης Μπούρας: Γνωριζόμαστε με τη Βερόνικα 11 χρόνια και πλέον είναι η κολλητή μου και ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους που έχω στη ζωή μου. Το να είμαι μαζί της επί σκηνής μου δίνει ασφάλεια και χαρά τεράστια. Είναι ο λόγος που ανυπομονώ για τη καφέ παράσταση και της είμαι και θα της είμαι πάντα ευγνώμων για το όσα μου δίνει και καθημερινά αλλά και μέσα από αυτή τη συνεργασία.
Βερόνικα ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία σου με τον Δημήτρη;
Νομίζω πως τη μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσαμε και οι δύο ήταν να καταφέρουμε να βγάλουμε στη σκηνή το ερωτικό κομμάτι μεταξύ μας. Στις πρώτες πρόβες δεν μπορούσαμε με τίποτα να αποβάλουμε το φιλικό κομμάτι, έπρεπε λοιπόν αυτά τα δύο σώματα που είχαν συνηθίσει στα φιλικά αγγίγματα και τη φιλική διάθεση εν γένει να πείσουν ξαφνικά το κοινό ότι εδώ μιλάμε για έναν μεγάλο έρωτα. Αυτά τα δύο σώματα υπάρχουν στο χώρο κι η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Υπήρχε λοιπόν λίγο αυτό το άβολο στην αρχή αλλά ξεπεράστηκε πολύ γρήγορα.
Τι είναι ο Ιππόκαμπος; Βλέπουμε ένα ρομαντικό love story επί σκηνής;
Βερόνικα Μπακόλα: Ο Ιππόκαμπος είναι μια ατόφια ιστορία αγάπης που δεν της λείπει τίποτα. Περνάει απ’ όλα τα στάδια μίας σχέσης, φλερτ, πρώτο ραντεβού, πρώτο φιλί, ρουτίνα, τοξικότητα, αγάπη, έρωτας, πάθος, πόνος, τα πάντα όλα! Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για να μην κάνω spoil, αλλά πιστεύω πως δεν υπάρχει άνθρωπος που έχει ερωτευτεί και δεν θα ταυτιστεί με κάποιο σημείο της παράστασης, με περισσότερο από ένα βασικά.
Δημήτρης Μπούρας: Ο ιππόκαμπος είναι ένα love story ναι, αλλά παράλληλα είναι μια πανανθρώπινη ιστορία. Βλέπεις κομμάτια από όλη τη σχέση ενός ζευγαριού και παράλληλα στιγμές από το μετά, είναι πολύ απλό και υπερβολικά περίπλοκο ταυτόχρονα. Και μέσα σε όλα αυτά, παραμένει κάτι οικείο για όλους και όλες, κάτι που πάντα θα μας αγγίζει.
Ένας εναλλακτικός χώρος στο Κουκάκι . πιστεύετε ότι αυτό ”αγγίζει” περισσότερο το νεανικό κοινό που είναι και το κοινό σας κυρίως;
Βερόνικα Μπακόλα: Νομίζω πως τις δυσκολίες αυτής της εποχής τις περνάμε όλοι μαζί. Ο πληθωρισμός και οι ανακατατάξεις έχουν επηρεάσει τις ζωές όλων μας, οπότε δεν σταματάμε μέσα απ’ αυτό που ζούμε να ψάχνουμε λύσεις και να συνεχίζουμε τη ζωή μας όσο πιο αξιοπρεπώς μπορούμε, συνεχίζοντας να κάνουμε με όποιον τρόπο μπορούμε τα πράγματα που αγαπάμε. Αυτό κάνουμε κι εμείς, αυτό κάνει κι ο Κώστας κι η οικογένεια του που εν μέσω covid κιόλας, που εκεί κι αν πλήχθηκε η τέχνη, συνέχισαν να έχουν στόχο αυτό που αγαπούν και δημιούργησαν αυτόν τον χώρο για να στεγάσουν τρεις διαφορετικές τέχνες που ασχολείται ο καθένας τους και φυσικά ο κόσμος το αγκάλιασε απ’ την πρώτη στιγμή. Νομίζω πως οι άνθρωποι δεν θα σταματήσουμε ποτέ να αναζητούμε την τέχνη κι αυτή μπορεί να την συναντήσεις στον δρόμο, σε μια πολύ μεγάλη κι εντυπωσιακή θεατρική σκηνή, στο σπίτι σου, παντού, οπότε φυσικά και δεν θα έχουν διάκριση οι εναλλακτικοί χώροι τέχνης. Δεν είναι λοιπόν ότι είναι κάτι που αγγίζει πιο πολύ απ’ ότι το συνηθισμένο, είναι ότι οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί κι όσο περνάνε οι γενιές ακόμη πιο πολύ να συναντούν την τέχνη παντού!
Δημήτρης Μπούρας: Δεν ξέρω αν είναι ο χώρος, είναι σίγουρα η ομάδα και η δουλειά που τραβάει τον ανάλογο κόσμο. Σίγουρα ο χώρος που άνοιξε ο Κώστας οικογενειακά είναι διαφορετικός και εναλλακτικός, είχα και έχω τη τύχη να παίζω σε αυτό το χώρο από όταν άνοιξε και είναι πλέον κάτι σαν δεύτερο σπίτι, μοιραζόμαστε κάτι υπέροχο και με τα παιδιά εδώ και με το κοινό και σίγουρα αυτό ανταποκρίνεται σε ένα πιο νεανικό κόσμο αλλά δεν αποκλείει παράλληλα καμία ηλικία.
Ο Κουν έλεγε ότι κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας. εσείς;
Βερόνικα Μπακόλα: Σίγουρα κάνοντας θέατρο εκφράζουμε ό,τι έχουμε μέσα στην ψυχή μας. Καμιά φορά μπορεί να ‘ναι πράγματα που ξέρουμε ότι υπάρχουν εκεί, άλλες φορές μπορεί να χρειάζεται πολύ σκάψιμο κι ύστερα περνάμε στη διαδικασία του μοιράσματος. Το θέατρο για μένα είναι μοίρασμα ψυχής κι ο θεατής γίνεται πομπός όλου αυτού. Ασυναίσθητα γίνεται μια κάθαρση ψυχής οπότε μπορούμε ίσως να πούμε ότι κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας αν και προσωπικά προτιμώ το «κάνουμε θέατρο με την ψυχή μας».
Δημήτρης Μπούρας: Δεν θα διαφωνήσω αλλά θα προσθέσω κιόλας ότι κάνουμε και για τη περιέργεια μας. Πάντα κάτι μας τρώει, κάτι ψάχνουμε σε συμπεριφορές, καταστάσεις και συνθήκες που είναι έξω από εμάς αλλά το θέατρο τις φέρνει σε εμάς, μας βάζει σε αυτές. Θέλουμε να δούμε πως είναι, να τα ζήσουμε όλα. Και μας δίνεται αυτή η ευκαιρία απλόχερα μέσα από το θέατρο. Δεν ξεδιψάμε ποτέ αλλά αυτή είναι και η μαγεία στη τελική.
Πόσο δύσκολο είναι να κάνεις θέατρο στην Αθήνα σήμερα; τα νοίκια στα θέατρα πολύ ακριβά αλλά το κοινό διχασμένο ανάμεσα στις τόσες παραστάσεις;
Βερόνικα Μπακόλα: Είναι δύσκολο ναι! Αλλά όταν θέλεις κάτι νομίζω θα βρεις τον τρόπο. Υπάρχουν πάρα πολλοί χώροι πλέον κι οι παραστάσεις όλο και αυξάνονται, αλλά δεν θεωρώ ότι αυτό είναι πρόβλημα. Για να σου γεννηθεί η ανάγκη να φτιάξεις μια παράσταση σημαίνει πως κάτι θέλεις να πεις, το τι απήχηση θα έχει είναι ένα άλλο κομμάτι. Πόσοι θα ταυτιστούνε με την ανάγκη σου, πόσο μακριά θα φτάσει αυτό το μοίρασμα κτλ. Η υποκριτική είναι ένα ανταγωνιστικό επάγγελμα ναι κι όλη η βιομηχανία των θεαμάτων, αλλά παράλληλα από πίσω κουβαλάει πολύ ομαδικότητα κι όπου βλέπεις ομάδα αυτόματα σκέφτεσαι ότι τα πράγματα είναι πιο εφικτά. Οπότε πιστεύω όσο κι αν δυσκολεύουν οι καιροί το μυαλό μας δεν θα σταματάει να βρίσκει λύσεις.
Δημήτρης Μπούρας: Είναι πάρα πολύ δύσκολες συνθήκες. Για να επιμείνεις να το κάνεις πρέπει να το αγαπάς πάρα πολύ και σίγουρα δεν είναι εύκολο να κάνεις κάτι που να πάει καλά με τόσες παραστάσεις να παίζουν ταυτόχρονα αλλά πρέπει να πιστεύεις σε αυτό που κάνεις, να δουλεύεις πολύ και σίγουρα να μην απογοητευτείς. Είναι ζόρικο αλλά τόσο ικανοποιητικό παράλληλα. Και πιστεύω υπερβολικά ότι η καλή δουλειά δεν χάνεται.
Info για την παράσταση:
Η παράσταση βασίζεται στο μεγαλύτερο μέρος της στον αυτοσχεδιασμό.
Σημείωμα της Ομάδας Θεάτρου Ελεύθεροι Αυτοσχέδιοι Ναυαγοί – Ε.Α.Ν.
«Συνεχίζοντας στη λογική που χτίσαμε και την παράσταση το “Σπίτι με τα Κόκκινα Γιασεμιά”, μέσω δηλαδή του αυτοσχεδιασμού πάνω σε ελεύθερα θέματα, καταλήξαμε να ασχολούμαστε αυτή τη φορά με τον έρωτα.
Τί θα γινόταν αν από τον πολύ πόνο αποφάσιζες να διαγράψεις τον άλλο για πάντα από την μνήμη σου ώστε να μην πονάς πια; Με αυτό ασχοληθήκαμε και μαζεύοντας κομμάτια από ταινίες, βιβλία και τη φαντασία μας, δημιουργήσαμε έναν κόσμο “μέσα στο κεφάλι των χαρακτήρων” όπου οι δυο τους θα βιώσουν τη λήθη από επιλογή, συνειδητοποιώντας όμως στην πορεία πως κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις επιλογές και τη ζωή του. Οι επιλογές μας αυτές θα εμφανιστούν ξανά μπροστά μας, ίσως με άλλη μορφή, ίσως καλύτερη, ίσως χειρότερη και μένει σε εμάς να την διαχειριστούμε και να ζήσουμε μ’ αυτήν μαθαίνοντας από τα λάθη μας.
Ο κόσμος της παράστασης θα μπορούσε να είναι ένας σουρεαλιστικός, διαστημικός κόσμος, όπως και η σχέση μας με το σύμπαν, είμαστε όπως λέει και ο Moby “όλοι φτιαγμένοι από αστέρια” και μέσα στο μυαλό μας είναι σίγουρο πως υπάρχουν μαύρες τρύπες αλλά και φωτεινοί γαλαξίες».
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Θύμιος Διαμάντης, Κώστας Κουτρούλης
Πρωτότυπη Μουσική – Μουσικός επί Σκηνής: Βασίλης Ράλλης
Επιμέλεια κίνησης: Εύη Τσακλάνου
Φωτογραφίες: Σίμος Πράσινος
Video: Γιώργος Διάκος Λομνιός
Montage: Παντελής Πέτρου
Μουσική: Βασίλης Ράλλης – Tέλος [από το δίσκο χωρίς εισιτήριο]
Βeat: Δίχως Χρώμα
Μίξη: Δίχως Χρώμα
Mastering: Δίχως Χρώμα, Πάνος Μπόθος
Γραφιστικά αφίσας: Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου
Παίζουν: Βερόνικα Μπακόλα, Δημήτρης Μπούρας
Ιδιαίτερες ευχαριστίες: Ράνια Αντύπα
Πληροφορίες
Χώρος Κ4 (Οι Άνθρωποι που Ακολουθούν τη Γη): Βεΐκου 28, Κουκάκι, πλησίον μετρό Ακρόπολης και Συγγρού-Φιξ
Από 19 Δεκεμβρίου 2023 έως 30 Ιανουαρίου 2024
Κάθε Τρίτη στις 21.00 (περιορισμένος αριθμός θέσεων)
Διάρκεια: 60’
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2114234814
Τιμές εισιτηρίων
Ταμείο: 14 ευρώ
Προπώληση: 12 ευρώ
Μειωμένο (Φοιτητικό, ΑμΕΑ, άνω των 65): 7 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων: www.more.com/theater/ippokampos-na-thymasai-pos-me-lene/
