30/11/2021

Ισορροπία δυνάμεων

Γράφει ο Χάρης Φιλιππάκης

Ισορροπία

«Λυπάμαι για τον Ελληνικό λαό. Οι φόροι τους ξοδεύονται μάταια, Δίνουν χαρά στους εμπόρους Γαλλικών όπλων και στους μεσάζοντες. Με δανεικά στήνουν θαλάσσια δύναμη. Με παραδειγματικό τρόπο πέφτουν στην παγίδα του Θουκυδίδη».

Ήταν τα λόγια του απόστρατου Τούρκου ναυάρχου Τζεμ Γκιουρντενίζ, σχολιάζοντας την αμυντική και εξοπλιστική συμφωνία Ελλάδας-Γαλλίας. Δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να σχολιάσω τα συναισθήματα αυτής της δήλωσης. Είναι οδυνηρά εμφανής και αυτονόητη η πικρία της Τουρκικής ηγεσίας όταν βλέπει την Ελλάδα να προσπαθεί να ισοσκελίσει την ισορροπία δυνάμεων και δη όταν το κατορθώνει.

Η μία όψη της πραγματικότητας που εδράζεται σε καθαρά οικονομίστικα κριτήρια, θα μπορούσε να υποστηρίξει πως ο Τούρκος ναύαρχος έχει δίκιο ως ένα βαθμό. Πως τα εξοπλιστικά δημιουργούν τεράστιες τρύπες στα οικονομικά των χωρών, επιβαρύνουν τις επόμενες γενιές κλπ κλπ. Μια άλλη όψη είναι πως οι διαμάχες Ελλάδας-Τουρκίας χαροποιούν τους «μεγάλους» γιατί ευνοούνται και οικονομικά και γεωπολιτικά απ’ αυτές.

Ένα είναι σίγουρο. Η Γαλλία δεν μας βοηθά ή δεν θα μας βοηθήσει εφόσον το κάνει, κάτι που θα καθορίσει η στιγμή που θα κληθεί να το κάνει, επειδή εκτιμά τον πολιτισμό μας και την ιστορία μας ή επειδή τα βρίσκουν Μακρόν και Μητσοτάκης. Μέσα από αυτή την συμφωνία ενισχύει την γεωστρατηγική της θέση στην ανατολική μεσόγειο και βγάζει και καλά λεφτά από τις παραγγελίες της Ελλάδας μετά το ναυάγιο με την Αυστραλία. Αυτή είναι η δεύτερη όψη.

Τι κερδίζουμε εμείς;

Οι διαμάχες με την Τουρκία δεν είναι φτιαχτές από ξένα κέντρα. Αυτό θα ήταν ένα πολύ βολικό σενάριο. Είναι πολύ πιο σύνθετο το ζήτημα. Δυστυχώς έχουν βαθύ ιστορικό παρελθόν, σύγχρονη υπόσταση και ουσιαστικές, πολύ ουσιαστικές και εμπράγματες διαφορές που τις κάνουν τρομερά δυσεπίλυτες και επικίνδυνες ανά περιπτώσεις.

Χωρίς σχετικό ισοζύγιο δυνάμεων στο Αιγαίο, η Τουρκική ηγεσία νιώθει πιο σίγουρη για μια επέμβαση σε ευνοϊκό για την ίδια χώρο και χρόνο. Το χει κάνει στο παρελθόν, δεν θα διστάσει να το ξανακάνει. Όλα είναι κόστος-όφελος. Αν νιώθει πως το κόστος θα είναι βαρύτερο σε σχέση με το όφελος τότε θα διστάσει. Αυτοί οι εξοπλισμοί που θα αγοράσει ακριβά η Ελλάδα από την Γαλλία και όχι από τις ΗΠΑ, κάνουν το κόστος δυσβάστακτο. Εξ’ ου και ο εκνευρισμός της Τουρκικής πλευράς. Άλλα σχεδιάζει εδώ και καιρό.

Η αδυναμία διαχείρισης αυτής της πραγματικότητας, κάνει κάποιους υψηλόβαθμους Τούρκους να συμπεριφέρονται σαν πεντάχρονα που χάνουν την προσοχή των μεγάλων και έτσι να προσπαθούν να οδηγήσουν τον Ελληνικό λαό σε σκέψεις οικονομικής φύσεως που στο κοντινό παρελθόν τον πόνεσαν. Δηλαδή, τα νέα εξοπλιστικά θα φέρουν χρέος και το χρέος νέα μνημόνια και δυστυχία. Μπορεί αλλά μπορεί και όχι. Αυτό που θέλει η Τουρκική ηγεσία είναι μια Ελλάδα αδύναμη και περιθωριοποιημένη που υπό αυτό το βάρος θα παραχωρήσει κομμάτια της κυριαρχίας της. Δεν το καταφέρνει και τρελαίνεται κυριολεκτικά.

Βλέπω ανακοινώσεις Ελληνικών κομμάτων που με γνώμονα μόνο μία όψη της πραγματικότητας, οικονομίστικη ή αντιιμπεριαλιστική και με παντελή απουσία της ουσιαστικότερης, αυτής των ρεαλιστικών διεθνών σχέσεων από καταβολής κόσμου, κατακρίνουν την συμφωνία. Όλοι θα προτιμούσαμε, οι έστω οι μισοί, η Ελλάδα να είχε εγχώρια αμυντική βιομηχανία, δυστυχώς απέχουμε απ’ αυτό. Μέχρι να αποκτήσει ή μέχρι ο κόσμος να γίνει μια απέραντη αδελφότητα τι θα κάνουμε; Προτροπές του τύπου «κάντε έρωτα όχι πόλεμο»;

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο και χειριστικό, αυτά τα εξοπλιστικά τα αγοράζουμε για μην φτάσουμε στον πόλεμο. Αν φτάσεις ως εκεί κάτι έχεις κάνει λάθος. Μπορεί αυτή η θεώρηση να ευνοεί τις χώρες που πωλούν όπλα αλλά αυτή είναι και η πραγματικότητα, κατασκευασμένη και μη. Χώρες σαν την Ελλάδα δεν διαμορφώνουν πραγματικότητα, αλλά προσαρμόζονται όσο καλύτερα μπορούν στην εκάστοτε.

Η προσοχή των ΗΠΑ έχει στραφεί πλέον αποκλειστικά στην Κίνα κι αυτό ευνόησε την συμφωνία Ελλάδας-Γαλλίας. Η Γαλλία φαίνεται πως παίρνει το «φέουδο» της Α. Μεσογείου από τον «βασιλιά» για τα επόμενα χρόνια κάτι που φιλοδοξούσε η Τουρκία. Όπως και να χει είναι μια «έκπληξη» η μη προτίμηση των ΗΠΑ για την αγορά, ειδικά από μια κυβέρνηση σαν την τωρινή. Άντε και στην επόμενη. Ξαναλέμε βέβαια πως χωρίς την έγκριση του «βασιλιά» τέτοιες συμφωνίες δεν έχουν ισχύ. Μετά το ναυάγιο με την Αυστραλία, που προκλήθηκε από τις ΗΠΑ, κάπως έπρεπε να «αποζημιωθεί» η Γαλλία.  

Η ασφάλεια είναι προσωπική υπόθεση του κάθε κράτους, όσες αμυντικές συμφωνίες και να υπογραφούν.    

Χάρης Φιλιππάκης

(Συνολικές Επισκέψεις 40, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Χάρης Φιλιππάκης 74 Articles
Ο Χάρης Φιλιππάκης συχνά αυτοαποκαλείται ιστορικός. Έχει αποφοιτήσει από κάποιο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας. Συνήθως μιλάει για ιστορία και πιο συγκεκριμένα για το Βυζάντιο και την αρχαία Ρώμη. Προσπαθεί βέβαια να μην κάνει διακρίσεις.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*