06/12/2021

Κεφάλαιο προδοσία


Κανείς δεν θέλει να αγγίξει το "κεφάλαιο Προδοσία". Είτε το κοιτά ως θύμα, είτε το κοιτά ως θύτης, αυτό το κεφάλαιο ενοχλεί, κάνει το στομάχι να σφίγγεται και ανεβάζει τους σφυγμούς σε τόσο υψηλά επίπεδα που τους ακούς να χτυπούν στα μηνίγγια σου.

Προδοσία. Να επενδύεις σε κάποιον συναισθήματα, ελπίδα, μέλλον, ακόμη και λεφτά κι εκείνος να παίρνει την επένδυσή σου και να της βάζει φωτιά μπροστά στα μάτια σου. Προδοσία.

Δεν είναι απάτη γιατί στην απάτη ο απατεώνας έχει σχέδιο. Στην προδοσία τις περισσότερες φορές δεν νοιάζεται καν. Δεν είναι που παίρνει ό,τι εσύ προσφέρεις απλόχερα και πάει να βγάλει κέρδος από αυτό… όχι, είναι που απλώνει το χέρι του, το παίρνει, σαν να είναι το απόλυτο τίποτα, σαν να μην έχει την παραμικρή αξία και φεύγει ήσυχα, με βήμα αργό…  Δεν είναι η αρπαγή, είναι η απαξίωση. Γι' αυτό και πονάει.

Φυσικά και δεν υπάρχει προδοσία που να μην πονάει.

Η προδοσία έρχεται πάντα από εκείνους που μετράνε για σένα, γιατί εκείνοι θα έπρεπε, πρώτοι, να αντιλαμβάνονται την αξία όσων έδωσες. Η προδοσία έρχεται πάντα από εκείνους που μετράνε για σένα, γιατί κανένας που σου είναι αδιάφορος δεν θα καταφέρει να σε προδώσει, ποτέ. Δεν θα του δώσεις, εσύ, ποτέ την ευκαιρία.

Τι οδηγεί, όμως, κάποιον στο να προδώσει; Ο φόβος, η ανασφάλεια, η αδιαφορία; Ποιος ξέρει; Ίσως, πάντως νομίζω ότι η προδοσία είναι τόσο “αθόρυβη” που σπάνια έχει κίνητρο τον θυμό. Μου φαίνεται ότι όπλο της είναι το νυστέρι, όχι το τσεκούρι.

Επίσης, νομίζω ότι η προδοσία δεν συγχωρείται. Μπορεί κανείς να προσποιείται ότι την παραβλέπει, αφού πονάει τόσο πολύ, που είναι δύσκολο να την κοιτάζει ή ακόμη χειρότερα, να την σκαλίζει, όμως δεν συγχωρείται. Κεντρίζει πάντα το στομάχι με τον ίδιο τρόπο, και δεν φεύγει ποτέ η αίσθηση αυτή. Όσο κι αν η λογική ή το αίσθημα αυτοσυντήρησης προσπαθούν να την αφήσουν πίσω, στο παρελθόν, η προδοσία πάντα θα είναι εκεί, και το κεντρί της θα την υπενθυμίζει, δεν συγχωρείται.

Η προδοσία πρέπει να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της ηθικής. Αν δεν είναι, πρέπει να γίνει.

Και είναι τόσο δύσκολο να αποφευχθεί… Μπορεί κάποιος να καταφέρει να μην προδοθεί, μόνο εάν αποφασίσει να μην “επενδύσει” ποτέ του, τίποτα και σε κανέναν. Και πάλι όμως,  είναι αδύνατο να διασφαλίσει ότι δεν θα τον προδώσει, ο ίδιος του ο εαυτός.

Ανακεφαλαιώνοντας, η προδοσία είναι αναπάντεχη, είναι ανήθικη, πονάει, απαξιώνει ό,τι κι αν προσφέρουμε και δεν συγχωρείται.

Όχι. Το ξανασκέφτομαι. Λοιπόν, η προδοσία μπορεί να είναι όλα τα παραπάνω, αλλά είναι και κάτι ακόμα. Είναι δασκάλα. Αυστηρή μεν, αποτελεσματική δε. Και όχι, μη βιαστείτε, δεν διδάσκει το να μην εμπιστευόμαστε και να μην “ποντάρουμε” σε κανέναν, ακριβώς το αντίθετο. Δεν διδάσκει φόβο και καχυποψία, διδάσκει δύναμη. Επιβίωση. Ακόμα κι αν νιώθουμε ότι μας ξερίζωσαν το “είναι”, προδίδοντάς μας, εμείς στέκουμε ακόμα εκεί. Ίσως λίγο απορημένοι, με ένα “τι έγινε τώρα;” χαραγμένο στο πρόσωπο και στην ψυχή, όμως όρθιοι. Και στη συνέχεια, πιο δυνατοί.  

Ναι, τώρα μου φαίνεται πιο σωστό.

Δέσποινα Γρηγοροπούλου

(Συνολικές Επισκέψεις 595, 1 επισκέψεις σήμερα)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*