Όσο κι αν προσπαθώ να αντισταθώ στην επιθυμία μου να σπαταλώ φαιά ουσία γράφοντας κείμενα που προσπαθούν να εξορθολογήσουν το παράλογο κατ’ εμέ πάντα, δυστυχώς νικιέμαι κατά κράτος από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Καταλήγω να τα γράφω τελικά, παρ’ όλο που γνωρίζω εξ αρχής ότι κανείς δεν διαβάζει τίποτα πια. Η «άποψη» διαμορφώνεται μέσα από την κρεατομηχανή των social media και του «αλγόριθμου της παρέας» και μετά έχουμε το θράσος να την αποκαλούμαι και γνώμη.
Τα σχόλια που αντικρίζω όσον αφορά την είσοδο στην ζωή μας, της νέας πρέσβειρας των ΗΠΑ στην χώρα μας είναι κάποια για γέλια και κάποια για κλάματα. Όσα είναι για κλάματα αφορούν πολιτική κριτική. Όσα είναι για γέλια είναι χιουμοριστικά και πολύ πετυχημένα ομολογουμένως.
Το επιχείρημα ότι οι ΗΠΑ δεν μας βλέπουν σοβαρά διαλέγοντας το συγκεκριμένο πρόσωπο, δεν ξέρω πως να το αξιολογήσω ειλικρινά. Αν το δεχτούμε, δεχόμαστε ότι όλα τα προηγούμενα πρόσωπα που προηγήθηκαν και ήταν σοβαρά ή σοβαροφανή, αποδείκνυαν το ακριβώς αντίθετο. Άρα μέχρι σήμερα οι ΗΠΑ μας έβλεπαν σοβαρά και πλέον όχι;
Η γενικότερη επιχειρηματολογία της αντιπολίτευσης όσον αφορά την θέση της χώρας στο διεθνές σύστημα και ειδικότερα στην περιοχή, είναι αστήριχτη αλλά κατανοώ ότι κάτι πρέπει να λέγεται. Το επίπεδο των λεγομένων όμως κρίνει πολλά.
Θυμάμαι επίσης τις επικρίσεις της αντιπολίτευσης όσον αφορά την «υπόκλιση» του υπουργού εξωτερικών στο Τούρκο πρόεδρο και το αίσθημα εθνικής ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας που εξέπεμπαν. Κάτι πρέπει να ειπωθεί όμως, το κατανοώ. Θα μπορούσε να ειπωθεί μια βιώσιμη εναλλακτική εξωτερική πολιτική βέβαια στην θέση αυτού.
Γνωρίζει κανείς την σχέση που έχει η νέα πρέσβειρα με τον ισχυρότερο άνθρωπο στον κόσμο; Γνωρίζει τις προσβάσεις της στο βαθύ Αμερικανικό σύστημα που επηρεάζει αποφάσεις ή κρίνεται για την εμφάνισή της και μόνο;
Από όσα έρχονται από την Αμερική μέσω ανταποκρίσεων που έχουν γνώση και όχι από την φαντασία μερικών, η κυρία Γκίλφοϊλ δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Είναι πρόσωπο του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ με άμεση επαφή μαζί του.
Το πόσο σημαντικό είναι αυτό για την χώρα που έχει άμεση συνεργασία με ένα τέτοιο πρόσωπο θα φανεί στο μέλλον, αν υπάρχει η παρρησία για αλήθεια.
Η θέση της χώρας στην περιοχή μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι αναβαθμίζεται σταδιακά, όπως και η βαρύτητα της για τις Ηνωμένες πολιτείες για δύο λόγους.
Πρώτον λόγω του άξονα Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρου και δεύτερον γιατί οι ΗΠΑ βλέπουν στο πρόσωπο της Ελλάδας έναν εταίρο σταθερά και «αμετάκλητα» προσηλωμένο στο άρμα τους και αυτό στην παρούσα φάση κρίνεται ως σημαντικό για τις ίδιες.
Τι έφερε αυτή την εξέλιξη;
Η στάση της Ελλάδας απέναντι στο Ισραήλ πρωτίστως. Η στάση που έχει γίνει σφοδρά κατακριτέα στο εσωτερικό.
Άδικα κατακριτέα;
Αναλόγως από ποια οπτική το εξετάζεις.
Αν το εξετάζεις από την ανθρωπιστική δεν είναι. Αν το εξετάζεις από αυτή των διεθνών σχέσεων μάλλον είναι.
Ένας κυβερνήτης οφείλει να δρα με βάση την δεύτερη, ένας πολίτης οφείλει να δρα με βάση την πρώτη, όσο και αν αυτό αποτελεί μια εσωτερική αντίφαση της δημοκρατίας που είναι δυσεπίλυτη και αντιφατική όσο και η ίδια η δημοκρατία ανά περιπτώσεις.
Οι όψιμοι θαυμαστές του αγέρωχου Ερντογάν για παράδειγμα, τι έχουν να πουν επ’ αυτού;
Προστατεύει ή όχι τα συμφέροντα της χώρας του; Είναι ανθρωπιστής επειδή υποστηρίζει τον παλαιστινιακό λαό ή επειδή βλέπει στο Ισραήλ ένα ανταγωνιστή των ηγεμονικών προοπτικών του στην περιοχή
Ασκεί ανεξάρτητη πολιτική ή όχι;
Σαφώς και όχι. Κανείς παίκτης, ακόμα και ηγεμονικός δεν μπορεί να το υποστηρίξει αυτό.
Η πολιτική του έχει ίχνη ανεξαρτησίας, αλλά αφελής δεν είναι. Γνωρίζει καλά πότε πρέπει να υποχωρεί και πότε όχι. Πότε πρέπει να καλοπιάνει τους Αμερικάνους και πότε όχι. Εν τέλει γνωρίζει καλά πώς πρέπει να ελίσσεται ένας κυβερνήτης μέσα από τις συμπληγάδες των διεθνών σχέσεων, που την μία μέρα κλείνουν και την άλλη ανοίγουν.
Σε αυτή την φάση η χώρα μας φαίνεται ελαφρώς πιο πάνω στις προτιμήσεις των ΗΠΑ για την περιοχή σε σχέση με την Τουρκία.
Αυτή η τάση θέλει συνεχή επαγρύπνηση, καθημερινές ενέργειες που να κρατούν ζεστές τις συμμαχίες και καλή αποδελτίωση των συνθηκών που αλλάζουν από ώρα σε ώρα αλλά ένα πράγμα δείχνουν αν τις αθροίσεις. Έρχονται χρόνια δύσκολα και βίαια και οφείλεις να προετοιμάζεσαι γι’ αυτά.
Η στενή «φιλία» με το Ισραήλ που έχει καλλιεργήσει η παρούσα κυβέρνηση δείχνει να βοηθά τις στοχεύσεις ασφαλείας της Ελλάδας στην περιοχή, ειδικά από την στιγμή που αυτό φαίνεται να βγαίνει συνεχώς ενισχυμένο και εν τέλει να πετυχαίνει τους στόχους του έναν ένα.
Επίσης, στην κατηγορία των «ειδημόνων» δημοσιογράφων που βγαίνουν να κριτικάρουν την συμφωνία με την exxonmobil με ύφος: «ανακάλυψα τον τροχό»…
Σαφώς και η συμφωνία δεν εξασφαλίζει κοίτασμα και τελική εξόρυξη.
Σαφώς και οι οικονομικοί όροι είναι προς το συμφέρον αυτού που θα κάνει την επένδυση ουσιαστικά για την αποπεράτωση του έργου και όχι για το Ελληνικό κράτος.
Για να το πούμε σχηματικά. Έχεις το οικόπεδο και ο κατασκευαστής φτιάχνει την οικοδομή, ποιος απ’ τους δύο απορροφά τα περισσότερα κέρδη της σύμπραξης;
Αν μπορούσε το Ελληνικό κράτος από μόνο του να αναλάβει την τεχνική διαδικασία δεν θα το συζητάγαμε τώρα. Άλλα είναι τα παράγωγα αυτής της συμφωνίας για τα οποία ζητωκραυγάζει η κυβέρνηση και άπτονται της γεωπολιτικής σκακιέρας. Μένουν να αποδειχθούν και αυτά φυσικά.
Αναρωτηθείτε λοιπόν και κρίνετε χωρίς να δείτε τα ποστ των φίλων σας και των ταγών σας, αλλά διαβάζοντας πχ την θεωρία και μεθοδολογία των διεθνών σχέσεων του Jackson και έπειτα ασκείστε όση κριτική θέλετε στην κυβέρνηση για τις επιλογές της.
Χάρης Φιλιππάκης
Η φωτο της κυρίας Γκιλφόιλ είναι από το προφίλ της στο Facebook
