«Το προφίλ της Αν-Μαρί» του Κωνσταντίνου Μουσούλη (Εκδόσεις Καστανιώτη), περιγράφει – με την καλλιτεχνική υπερβολή που απαιτείται – μια πραγματικότητα που ζούμε όλοι, σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό στη σχέση μας με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αν στην «εξίσωση» βάλεις και την παράμετρο «παιδιά», τα παιδιά σου, ή τ’ ανήψια σου, ή τα παιδιά των φίλων σου τότε το βιβλίο αυτό, το καταιγιστικού ρυθμού μυθιστόρημα γίνεται αυτό που λέμε «στορι οφ μάι λάιφ».
«Το προφίλ της Αν-Μαρί» του Κωνσταντίνου Μουσούλη, είναι ένα σύγχρονο, καλογραμμένο, ψυχολογικό θρίλερ στο οποίο ο αναγνώστης μπορεί να αναγνωρίσει στοιχεία του δικού του χαρακτήρα και του τρόπου που τον επηρεάζει η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Μέχρι πού μπορεί να φτάσει έν@ χρήστ@ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου να αποκτήσει φήμη και χρήμα από την έκθεσή τ@ σε αυτά;
Πόσο αντέχει η πραγματική εικόνα μπροστά στην εικόνα που προβάλλεται;
Και τελικά «φταίνε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την αποξένωση που προκαλούν» ή μήπως πρέπει να αναζητήσουμε «φταίχτες» μεταξύ των χρηστών και του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος που ζουν;
Το μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Μουσούλη έχει όλες τις προδιαγραφές μίας mini crime series, τεσσάρων επεισοδίων που ως αναγνώστη δε σ’ αφήνει να το αφήσεις από τα χέρια σου αν δεν φτάσεις στην τελευταία σελίδα.
Οι ψυχολογικές μεταπτώσεις της ηρωίδας, η κάθοδός της στην κόλαση της απόλυτης δημοφιλίας σε ένα επινοημένο για το βιβλίο μέσο κοινωνικής δικτύωσης (που φυσικά σου θυμίζει τους δικούς σου αντίστοιχους λογαριασμούς) είναι αντιπροσωπευτικές κάθε προσώπου που είναι εξαρτημένο από κάποιον εθισμό.
Γραφή απλή και λιτή, γλώσσα σύγχρονη, ρυθμός καταιγιστικός – όπως έγραψα και πιο πάνω – ανατροπές και κάθαρση που λυτρώνουν τους αναγνώστες και μας οδηγούν σε πλήθος σκέψεων. Αυτά είναι τα στοιχεία που αποτελούν το μυθιστόρημα «Το προφίλ της Αν-Μαρί» και το καθιστούν, σε συνδυασμό με το κοινωνικό θέμα που καταπιάνεται, ένα υπέροχο δώρο για τις γιορτές ακόμη και σε μη φανατικούς αναγνώστες. Είναι βέβαιο ότι όποιος το πιάσει στα χέρια του θα τον συναρπάσει!
Φυσικά ο ίδιος ο συγγραφέας, Κωνσταντίνος Μουσούλης, θα μας πει περισσότερα για το βιβλίο, τα θέματα που καταπιάνεται αλλά και τον εαυτό του, στην κουβέντα που ακολουθεί!
Πώς γεννήθηκε η ιδέα του βιβλίου. Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό που πυροδότησε την έμπνευσή σας;
Η ιδέα γεννήθηκε όταν ένας παραγωγός με παρότρυνε να εξερευνήσω το είδος του ψυχολογικού θρίλερ και όταν έψαχνα την θεματική, σκέφτηκα να το συνδέσω με τον παλμό της κοινωνίας. Όχι μόνο στην Αμερική που ήμουνα τότε αλλά και παγκοσμίως. Κι αυτό που μου ερχόταν πιο έντονα απ’ όλα ήταν η εξάπλωση του εθισμού στα κοινωνικά δίκτυα. Επίσης παρατηρούσα μια γνωστή μου στο Λος Άντζελες πόσο «άλλαζε» όσο βυθιζόταν σε αυτό που της προσέφεραν τα κοινωνικά δίκτυα, μπορώ να πω ότι κι αυτό ήταν μια έμπνευση. Ως επόμενο βήμα και θέλοντας να έχω δυνατά θεμέλια για την ιστορία μου, την έχτισα πάνω στον μύθο του Νάρκισσου.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω». Πώς συμβιώνετε με ανθρώπους που τηρούν τον αφορισμό αυτό;
Οι περισσότεροι από μας νομίζω ότι συμβιώνουμε με ανθρώπους που σε ένα βαθμό -και ίσως και ασυνείδητα- τηρούν αυτή τη νοοτροπία. Έχει γίνει τόσο σταδιακά η εξάπλωση του εθισμού στα social, που πολύς κόσμος έχει βυθιστεί χωρίς να καταλαβαίνει σε τι βαθμό.
Είχατε στο περιβάλλον σας πρόσωπα που χρειάστηκαν βοήθεια για να αποτοξινωθούν από την εξάρτησή τους από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
Στο κοντινό μου περιβάλλον έχω κάποια πρόσωπα που θα χρειαζόντουσαν μια βοήθεια για να αποτοξινωθούν, αλλά δεν έχουν κάνει κάποιο τέτοιο βήμα. Στην έρευνα μου για να γράψω το βιβλίο είχα επισκεφθεί και κλινική αποτοξίνωσης και είχα δει περιστατικά. Αλλά πιστεύω επειδή δεν είναι πολύ γνωστό στην πλειοψηφία του κόσμου ότι υπάρχει βοήθεια για απεξάρτηση, πολλοί συνεχίζουν να είναι έρμαιο της συσκευής τους και δεν κάνουν συνειδητά αυτό το βήμα για να λάβουν βοήθεια.
Πώς σχολιάζετε την απαγόρευση χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στους ανθρώπους κάτω των 16 ετών που θεσπίστηκε στην Αυστραλία και την τιμωρητική απαγόρευση χρήσης των κινητών στα σχολεία της Ελλάδας;
Δεν είμαι ειδικός αλλά από την δική μου έρευνα και εμπειρία με την συγγραφή του μυθιστορήματος, πιστεύω ότι σίγουρα χρειάζονται μέτρα αλλά ίσως με μια πιο σοφή προσέγγιση. Συνήθως ότι απαγορεύεται το κάνει πιο ελκυστικό. Η ανησυχία μου είναι μην επιδεινώσει το πρόβλημα μία τέτοια απαγόρευση. Όπως είχε προτείνει και κάποιος αναλυτής από αμερικάνικα πανεπιστήμια που είχα μελετήσει, η χρήση των κοινωνικών δικτύων θα έπρεπε να έχει μπει στα σχολεία και δάσκαλοι -που να έχουν λάβει σχετική εκπαίδευση- να καθοδηγούν τους μαθητές σε μια σωστή χρήση ενημερώνοντας παράλληλα για όλες τις αρνητικές επιπτώσεις που έχουν στην υγεία.
Έχετε μεταφέρει πολύ αξιόπιστα την εικόνα του σύγχρονου Ντόριαν Γκρέι που επιλέγει τα θύματα του στο μυθιστόρημά σας. Τελικά ποιο ήταν το κοινωνικό ζήτημα που σας τρομάζει περισσότερο στο πλαίσιο του μυθιστορήματός σας: Οι «ζωές» διαμέσου των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης ή «εικόνα» που επιλέγει ο σύγχρονος άνθρωπος για να πλασαριστεί στο περιβάλλον του;
Αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι ότι δεν έχει ξανά συμβεί κάτι τέτοιο στην ιστορία του ανθρώπου ώστε να μπορούμε να μάθουμε από τα λάθη μας, και επειδή έχει πολλά ελκυστικά ζητήματα αυτή η τεχνολογία, μας βυθίζει όλο και πιο βαθιά. Όπως η λίμνη τον Νάρκισσο, έτσι οι ζωές διαμέσου των social media ενισχύουν τον «έρωτα» προς την εικόνα που επιλέγει ο σύγχρονος άνθρωπος να τροφοδοτεί για να πλασαρίζεται στο περιβάλλον του. Ως αποτέλεσμα τον απομακρύνουν από την αυτογνωσία, από τις αξίες και από την πραγματική αποδοχή και αγάπη εαυτού.
Εσείς έχετε πέσει θύμα κάποιου εθισμού που σας έχει τρομάξει και πώς βγήκατε από αυτό το σπιράλ της απόγνωσης; Μόνος, είχατε ή ζητήσατε βοήθεια;
Έχουν υπάρξει στη ζωή μου φορές που έχω φτάσει κοντά στο να παρασυρθώ, και έχω εντοπίσει ότι αυτό γίνεται όταν είμαι πολύ πεσμένος ψυχολογικά, αλλά είμαι ευγνώμων στην πειθαρχία που μου έχουν δώσει οι πολεμικές τέχνες και ξανά σηκώνω τον εαυτό μου. Ο πιο μεγάλος αγώνας με αυτό το θέμα για μένα, όπως και σε πολλούς από εμάς, είναι με το θέμα του εθισμού που συζητάμε, και επειδή τα κοινωνικά δίκτυα μου είναι αποδεδειγμένα πολύ χρήσιμα στη δουλειά μου, προσπαθώ να καταφέρνω να είμαι εγώ αυτός που ελέγχει την συσκευή μου και όχι το αντίθετο.
Ελλάδα – ΗΠΑ – Κύπρος: βρίσκεστε συχνά και στις τρεις χώρες λόγω των επαγγελματικών σας υποχρεώσεων. Τι είναι αυτό που σας ενοχλεί σε κάθε μια και υπάρχει κάτι που «διατρέχει και τις τρεις αυτές χώρες;
Αυτό που διατρέχει και τις τρεις χώρες είναι ότι σε μια βόλτα στο δρόμο, όπως θα δεις ανθρώπους να είναι συνεχώς συνδεδεμένοι με το κινητό τους στην καθημερινότητα στην Αμερική, έτσι θα τους δεις πια και στην Ελλάδα έτσι και στην Κύπρο. Είναι ένα πολύ κοινό φαινόμενο δηλαδή χωρίς ιδιαίτερες διαφορές από χώρα σε χώρα. Στην Ελλάδα με ενοχλεί η ανθρωποφαγία, στις ΗΠΑ η υποκρισία στην πολιτική τους και η γαλούχηση του κόσμου σχετικά με το ότι τα πάντα έχουν να κάνουν με τη δουλειά, και στην Κύπρο η συνθήκη ότι ξένοι έχουν καταπατήσει Κυπριακά εδάφη και τα θεωρούν δικά τους χωρίς δέοντα σεβασμό.
Ποιο είναι το στοίχημα που βάλατε με τον εαυτό σας για την επόμενη χρονιά;
Κάθε χρονιά στοχεύω να βάζω ένα λιθαράκι για την καλύτερη εξέλιξη εαυτού προς τον δρόμο της αρετής με βήματα που είναι προσωπικά για να τα μοιραστώ. Αλλά μπορώ να σας πω πως για την επόμενη χρονιά επιθυμώ μια καλύτερη αρμονία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής με πιο πολλά ταξίδια μέσα στην όμορφη χώρα μας.
Θα μας «συστηθείτε» μέσα από πέντε κινηματογραφικές ταινίες και πέντε τραγούδια;
Τα Φώτα της Πόλης -Τσάρλι Τσάπλιν, Ο Μονομάχος – Ρίντλει Σκοτ, Ο Λαβύρινθος του Πάνα – Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, Η Ζωή είναι Ωραία – Ρομπέρτο Μπενίνι, Η Λίστα του Σίντλερ – Στίβεν Σπίλμπεργκ
Σύνορα η Αγάπη Δε Γνωρίζει – Χατζής, Μαρινέλλα, Vivir mi Vida – Marc Antony, My Way – Frank Sinatra, Till I Collapse – Eminem, Τhat’s Amore – Dean Martin
Ποιο βιβλίο έχετε στο κομοδίνο σας και το χρησιμοποιείτε ως «αποκούμπι»;
Αλλάζουν ανά διαστήματα. Αυτό το καιρό έχω την τέχνη του πολέμου του Σαν Τζου, γιατί όπως είχε πει και ένας μέντορας μου που δεν είναι πια μαζί μας, η ζωή είναι μια μάχη.
Τι φοβάστε και πώς καταπολεμάτε τους φόβους σας;
Θεωρώ ότι οι περισσότεροι φόβοι, αν όχι όλοι, συνδέονται με τον ένα μεγάλο και υποσυνείδητο φόβο του θανάτου, και αυτό που κάνω εδώ και κάποια χρόνια είναι ότι έχω συμφιλιωθεί με αυτή την ιδέα, γιατί είναι το μόνο σίγουρο στη ζωή. Αυτομάτως αυτό με έχει βοηθήσει με όλες τις άλλες φοβίες αν και για τους καρχαρίες και για τις δραστηριότητές σε μεγάλα ύψη θέλω λίγο παραπάνω προσπάθεια!
