30/11/2020

Κώστας Γάκης: Το «ζιζάνιο» της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης δεν κόβεται καθόλου εύκολα!

Συνέντευξη

Γάκης

Συνάντησα τον Κώστα Γάκη στο θέατρο Άλφα λίγες μέρες πριν ανεβάσει μια παράσταση που ήταν και η αφορμή να τον αναζητήσω: «Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν πιστό». Το αγαπημένο βιβλίο του ακόμη πιο αγαπημένου μου Λουίς Σεπούλβεδα (που χάθηκε λόγω κορωνοϊού πρόσφατα).

Πώς θα είναι επί σκηνής μια ιστορία που μας λέει (αρχικά) ένας σκύλος; Πώς θα είναι μια παράσταση για ενήλικες όταν κάποιοι επιμένουν ότι το βιβλίο του Σεπούλβεδα είναι παιδικό;

Ο Κώστας Γάκης διάβασε τυχαία το βιβλίο. Το είχαν διαβάσει οι γονείς του και μάλλον το άφησαν κάπου αντί να το βάλουν στη βιβλιοθήκη και το έπιασε στα χέρια του. Μετά την πρώτη επαφή αποφάσισε να το κάνει παράσταση.
Είχε στείλει μέιλ στον Λουίς Σεπούλβεδα, του απάντησε και τον παρέπεμψε στον εκδότη του, τον Γιώργο Μυρεσιώτη που μέσα από τις Εκδόσεις Opera μας μύησε στον κόσμο του συγγραφέα. Κι όλα πήραν το δρόμο τους.

Ο Κώστας Γάκης διαβάζοντας για τη φυλή που ανήκε και ο Σεπούλβεδα, τους Μαπούτσε, και τον διωγμό που υπέστησαν έκανε τις δικές του αναγωγές στις «φυλές» της ζούγκλας του αστικού ιστού που μας περιβάλλει και με την ευαισθησία που τον διακρίνει μετουσίωσε το «παραμύθι», την λαμπρή αυτή καταγγελία της πένας του συγγραφέα σε παράσταση.

Κάπως έτσι στις 2 Νοεμβρίου, με σκληρές πρόβες και πρωτότυπες μουσικές και σωματική κίνηση και πολύ συναίσθημα η θεατρική σεζόν της Αθήνας του κορωνοϊού θα υποδεχτεί τον Κώστα Γάκη στις παραστάσεις που θα δίνονται με όλα τα μέτρα ασφαλείας στο υπόγειο της Πατησίων και Στουρνάρη, στο ιστορικό θέατρο ΑΛΦΑ (Ληναίος-Φωτίου).

Εκεί συναντηθήκαμε και είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν ονειροπόλο και πάνω απ΄όλα ευγενή δημιουργό. Μιλήσαμε για την παράσταση αλλά στη σύντομη κουβέντα μας μπήκαν κι άλλα θέματα και χάρηκα για την πρώτη μου γνωριμία μ’ αυτόν ειλικρινή, ευγενή και παθιασμένο άνθρωπο.

Όταν φτιάχνεις μια παράσταση το κάνεις γιατί θέλεις να περάσεις ένα μήνυμα ή για το κέφι σου και το κέφι του κόσμου. Στη συγκεκριμένη παράσταση, τι θέλεις να πεις;

Σίγουρα θέλω να θέσει η παράσταση ερωτήματα και να υπάρξει μετά την παράσταση ένας χώρος και στην ψυχούλα και στο μυαλουδάκι για να ταλαιπωρηθεί τις επόμενες μέρες, να υπάρξει μία ζύμωση.

Σίγουρα απεχθάνομαι αυτό το μεταμοντέρνο του flu artistic και τον καλλιτέχνη που κάνει έναν σκηνικό αυνανισμό – μετά συγχωρήσεως – για να βγάλει τα αδιέξοδα του και να κάνει εμετούς. Διαφωνώ με το πόσο μπορούμε να κάνουμε τη σκηνή πεδίο μάχης με τα εσώψυχά και τα αδιέξοδά μας. Πιστεύω πάρα πολύ ότι πρέπει στην τέχνη να ξαναϋπάρξουν συνεκτικά αφηγήματα που φέρνουν τη «φυλή» ξανά κοντά και μέσα στη θεατρική αίθουσα να νιώθεις ζεστασιά να νιώθεις ότι καταλαβαίνεις αυτό που αφηγείται ο ηθοποιός επί σκηνής, ότι υπάρχουν συναισθηματικοί κραδασμοί, ότι υπάρχει μία ηλιαχτίδα μέσα στα κείμενα για έναν κόσμο ο οποίος αυτή τη στιγμή είναι τούμπα και πρέπει να αλλάξει.
 Οπότε το κομμάτι του μηνύματος, που λες,  όταν το συνάντησα στο μήνυμά του Σεπούλβεδα έγινε αυτό που λέμε: κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι κανονικότατα. Πιστεύω ότι χρειάζεται να ειπωθεί Τώρα αυτή η ιστορία. Τώρα που καίγονται τα δάση στην Αυστραλία και στον Αμαζόνιο, τώρα που διώκονται οι φυλές παντού, τώρα που η Χιλή ξαναπιάνει το σύνταγμα Πινοσέτ και πρέπει να το κάνει κομμάτια και πρέπει να δικαιωθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οπότε ναι θεωρώ ότι η παρουσία μηνύματος και η πρόσληψη του στο θέατρο μέσα από συγκινησιακούς κραδασμούς είναι μέσα στους στόχους μου.

Το βιβλίο μιλάει για την Πίστη και την Σκληρότητα. Εσύ πόσο πιστός και πόσο σκληρός είσαι;

Είμαι πολύ σκληρός όταν στις ομάδες, στις κολεκτίβες, σε σεμινάρια που μπαίνω και παίζω μπάλα βλέπω ανθρώπους να πηδάνε εύκολα από τη βάρκα.
Σε αυτό γίνομαι έξαλλος για κάποιο λόγο. Μου φαίνεται πολύ απογοητευτικό ότι όταν όλοι μαζί μπαίνουμε και λέμε: Θα μοιραστούμε ένα χώρο και θα φτιάξουμε κάτι όλοι μαζί να εγκαταλείπει κάποιος τη γενναιόδωρη αυτή η συνθήκη, του όλοι μαζί. Όταν ξαφνικά σηκώνεται ένας αυχένας ενός ναρκισσισμού, μιας φιλαυτίας εκεί γίνομαι έξαλλος. Αλλά επειδή είμαι πολύ καθαρός από την αρχή στις σχέσεις μου, στο τι ζητάω και είναι ξεκαθαρισμένα, σπάνια υπάρχουν εντάσεις.
Το πιστός θέλω να πιστεύω ότι είναι κάτι που με χαρακτηρίζει. Αλλά αυτό μάλλον θα το πουν σύντροφοι μου .

Πού πιστεύεις;

Πιστεύω στην αλληλεγγύη των ανθρώπων, στις μικρές εστίες. Τώρα στο θέατρο Άλφα έχουμε φτιάξει μία μικρή κολεκτίβα που τη λέμε «συντροφιά των ονειροπόλων». Αυτές τις τρεις μέρες θέατρο Άλφ,α Δευτέρα και Τρίτη με τις παραστάσεις, και το Σάββατο από το πρωί μέχρι τις πέντε, με τα σεμινάριά μας το μετατρέπουμε σε μία όαση ενεργητικότητας. Κάνουμε προβολές, πολιτιστικές βραδιές, θα κάνουμε έναν αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό σταθμό. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν να ξαναμοιραστούν χώρους μέσα σε αυτή την μικροβιοφοβική εποχή και να υπάρξει μία ουσιαστική πολιτική συνείδηση η οποία έχει να κάνει πιο πολύ με το γεγονός ότι θα μαζευτούμε 15 άνθρωποι και θα μαγειρέψουμε μαζί και θα πούμε και σε φίλους μας που δυσκολεύονται από το επάγγελμά μας ελάτε και εσείς υπάρχει φαΐ κάθε Κυριακή μεσημέρι, παρά σε έναν πολιτικάντικο λόγο που πρέπει να βρούμε τώρα τι τύπου λενινιστική ή μαρξιστική επανάσταση πρέπει να κάνουμε εν έτει 2020.

Μου αρέσει πάρα πολύ ο αγώνας, μιας και μιλήσαμε για τη Λατινική Αμερική, των κοινοτήτων. Ας πούμε οι ζαπατιστικές κοινότητες στο Μεξικό είναι ένα πρότυπο. Μπορεί να είμαστε σε μία πόλη αλλά και αυτή η πόλη είναι μία ζούγκλα. Οπότε μέσα στη ζούγκλα μας τι ανήσυχες μικρές εστίες μπορούμε να φτιάξουμε;

Γάκης
Πρεμιέρα Δευτέρα 2 Νοεμβρίου / Η παράσταση θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη

Μου δίνεις μια καλή ατάκα για να «βγω»: Γιατί τότε ως θεατές βλέπουμε πολλές «κατά μόνας ηδονές», και δεν βλέπουμε καλλιτέχνες να συνενώνονται αλλά ο καθένας να φτιάχνει την ομάδα του;

Μπορεί να είναι έτσι μπορεί να είναι κι αλλιώς. Λέγαμε παλιά ότι οι παρέες γράφουν ιστορίες Σαββόπουλος και λοιπά.
Υπάρχουν άνθρωποι στο επάγγελμά τους οποίους δεν εκτιμώ καθόλου, δεν σέβομαι, θεωρώ αυτό που κάνουν ελιτίστικο, απαίσιο, ταξικό, ότι δεν αφορά κανέναν, μεταμοντέρνο χωρίς ουσία, αλλά και αυτές όμως είναι κάποιες παρέες που το παλεύουν.

Άρα η αίσθησή μου είναι ότι από όποια πλευρά και να το κοιτάς το να φτιάξεις μία συντροφιά δεν είναι απαραίτητα κακό. Δεν χρειάζεται να γίνουμε όλοι μία συντροφιά με τα ίδια πιστεύω και τα ίδια προτάγματα.

Αλλά συντροφιές –συντροφιές – συντροφιές – συντροφιές μέσα στην τέχνη να: φτιάχνουν αυτή την τεράστια συγκέντρωση έξω από το εφετείο, κι αυτό είναι κάτι! Ο αγώνας του Καμπαγιάννη ή των άλλων ανθρώπων ήταν πριν, μικρές-μικρές εστίες που δεν ήταν απαραίτητα στην ίδια πολιτική αντίληψη. Άρα η αίσθησή μου είναι ότι: αντί να ψάχνουμε το τεράστιο όραμα το καθολικό μήπως να μπορούσαμε να φτιάχνουμε τις συντροφιές μας και τώρα που τις φτιάξαμε αντί να επαναπαυτούμε στο πόσο καλά τη φτιάξαμε και να ζούμε τον ηδονισμό «τη καλή συντροφιά που είμαστε», να αναζητήσουμε μέσα στον αστικό ιστό και μέσα σε όλη τη χώρα και στην υφήλιο και άλλες ανησυχίες εστίες;

Είχαμε κάνει πιο παλιά με την ομάδα «Ιδέα», που δουλεύουμε, μία προσπάθεια στις χώρες που ταξιδεύαμε να βρούμε ανάλογες ομάδες και να τις καλέσουμε και να κάνουμε ένα δίκτυο μικρών ομάδων παγκοσμίως. Ίσως είναι μεγάλη παρέκβαση όμως έχει μεγάλο ενδιαφέρον, σε σχέση με αυτό που λες, το ότι οι άνθρωποι ανταλλάσσουν πολιτισμό παγκοσμίως σε αυτό το τεράστιο παγκόσμιο χωριό μόνο με τον τεράστιο καθρέφτισμα των Ιδρυμάτων. Καθρεφτίζεται η Στέγη στο Ίδρυμα τάδε της Νέας Υόρκης και κάπως έτσι γίνεται διάλογος ενώ πρέπει να αναζητήσουμε πώς πρακτικά μπορούν και οι μικρές ατίθασες ομάδες μπορούν να ανταλλάξουν πληροφορίες. Στα «καλά» του κλεισίματος λόγω κορωνοϊού ήταν ο ότι καταλάβαμε πόσο μπορούμε να ανταλλάξουμε πληροφορίες μέσω του διαδικτύου και να αφομοιώσουμε εμπειρία.

Γάκης

Αθήνα, νέα θεατρική σεζόν και κορωνοϊός

(δεν προλαβαίνω να αποσώσω τη φράση και γελώντας…) Κλάφτα Χαράλαμπε! Αλλά θα σου πω. Έρχομαι από τρία κύματα διαφορετικών «όπενιγκ νάιτς». Το ένα στην Κύπρο, που πήγαμε και παίξαμε την «Ιστορία χωρίς όνομα», το δεύτερο στη Θεσσαλονίκη και το τρίτο στην Αθήνα στο Ίδρυμα Κακογιάννης. Όσο πάει,  με τα περιοριστικά μέτρα… είναι περίεργα. Η πρεμιέρα στην Αθήνα με τις μάσκες, τις άδειες καρέκλες, αφού μονο το 1/3 της αίθουσας επιτρέπεται να έχει κόσμο ήταν περίεργη. Κρατιέμαι πολύ με τη δυναμική, τη συγκίνηση και την πνευματικότητα που κάποιοι άνθρωποι του χώρου μας προβάλλουν ως αντίβαρο σ’ αυτό που μας «κλείνει». Βλέποντας τους ανθρώπους επί σκηνής να παίζουν με πάθος και ζήλο και προσπάθεια να φτάσει μέχρι και η τελευταία λέξη και το νόημα της παράστασης σε όλη την αίθουσα κι ας ήταν άδεια στο ένα τρίτο, να παίζουν με την καρδιά τους παίρνω κουράγιο.

Αντίστοιχα στα μαθήματα του θεάτρου, που έχω τη χαρά να κάνω εδώ και δεκαπέντε χρόνια σε ομάδες (και πρέπει να σου πω ότι εγώ διδάσκομαι επίσης μέσα από αυτή τη διαδικασία), βλέπω ότι αυτό που συμβαίνει τώρα στα μαθήματα είναι τελείως διαφορετικό.
Δηλαδή επειδή το θέατρο είναι πολύ δύσκολο αυτές τις μέρες και πολλοί αποφασίζουν να μην ανεβάσουν παραστάσεις λόγω των περιοριστικών μέτρων, τα μαθήματα αποκτούν μια υπόσταση πιο στιβαρής υποκριτικής παρουσίας. Όταν κάποιος σηκώνεται να δείξει ένα μικρό αυτοσχεδιασμό είμαστε όλοι: «Ωχ, βλέπουμε πάλι θέατρο». Είναι φοβερή η συγκίνηση. Βλέπω να μπαίνει πολύ ψυχή και πολύ ουσία.
Ωστόσο γενικά θα πω ότι είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος.

Τι φοβάσαι; Κουβαλάς κάποιο φόβο μέσα σου;

Έχω τη χαρά να έχω τους γονείς που …έχω, και τα παιδικά χρόνια που είχα και τους παππούδες και τις γιαγιάδες και τις καταγωγές από βουνό κι από θάλασσα και πού ήταν φτωχοί  άνθρωποι και με λίγα μας έδιναν πολλά. Έχω τις σπουδές μου, ακόμη και τα αδιέξοδα που έχω, όσα εκπληρώθηκαν και όσα δεν έχουν εκπληρωθεί ακόμη. Νιώθω τόσο πλήρης και τόσο χαρούμενος που οι φόβοι μου είναι κάτι που δεν θέλω να το βγάλω μπροστά.
Αισθάνομαι, στο μέτρο του εφικτού, ότι υπάρχει μια πληρότητα στη ζωή μου και στους ανθρώπους που με περιστοιχίζουν οπότε οι φόβοι μου δεν έχουν να κάνουν σίγουρα με το επάγγελμα.
Πιο πολύ φοβάμαι κοινωνικά. Μήπως όλη αυτή η μέγγενη στην οποία μπαίνουμε καθρεφτιστεί στον καθένα μας τόσο πολύ και γίνουμε μικροβιοφοβικότεροι του μικροβιοφοβικού. Αλλά αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι μάλλον συμβαίνει το αντίθετο. Οι άνθρωποι παρόλα τα κλεισίματα αποζητούν άλλους τρόπους να ανθίσουν. Κι αυτό το «ζιζάνιο» της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης δεν κόβεται καθόλου εύκολα!

Γιάννης Καφάτος

Για πληροφορίες για τις παραστάσεις στο Θέατρο ΑΛΦΑ πατήστε ΕΔΩ

(Συνολικές Επισκέψεις 308, 1 επισκέψεις σήμερα)
Κοκορομαχίες
GRANDBROTHERS «ALL THE UNKNOWN», το Τραγούδι του Σαββάτου (Video)

mm
About Γιάννης Καφάτος 1826 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες αλλά πήρε πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*