Ο Κώστας Σημίτης ήταν από του πολιτικούς που δεν υπήρξαν λαοφιλείς και ιδιαίτερα αγαπητοί ακόμα και εντός του κόμματός του. Και η εποχή του δεν τον βοήθησε αλλά και η πολιτική μεθοδολογία του ανά περιπτώσεις.
Αν η καριέρα του ξεκινούσε σήμερα, οι Έλληνες μάλλον θα τον εκτιμούσαν περισσότερο, καθώς τα πολιτικά πρότυπα αλλάζουν άρδην και αυτό που πρέσβευε σήμερα αρχίζει να αναγνωρίζεται από μέρος της κοινωνίας.
Δηλαδή τα μετρημένα λόγια και η αποτελεσματικότητα έναντι του πολιτικού εντυπωσιασμού.
Όταν αναλαμβάνεις την πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου, οφείλεις να έχεις μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, ένα προσανατολισμό. Το ποιος θα είναι αυτός τον ορίζεις εσύ, το πως θα τον ακολουθήσεις το ορίζεις εσύ.
Όσον αφορά αυτό, ο Κώστας Σημίτης υπήρξε συνεπής και μεθοδικός πρωθυπουργός και γι’ αυτό θα μνημονεύεται.
Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν νεοφιλελεύθερο, κάποιοι εκσυγχρονιστή, κάποιοι σοσιαλιστή, κάποιοι χρησιμοποιούν βαρύτατους χαρακτηρισμούς επειδή έχασαν τα χρήματα τους στο χρηματιστήριο, ή επειδή επί των κυβερνήσεων του υπήρχε εκτεταμένη διαφθορά στον κρατικό μηχανισμό ή επειδή κάπου πρέπει να ξεσπάσουν.
Οι δύο πρωθυπουργίες του Κώστα Σημίτη είχαν πολλά θετικά απότοκα. Ένα απ’ αυτά ήταν για την χώρα, η αρχή της θεμελίωσης μιας νέας νοοτροπίας στον δημόσιο διάλογο. Μιας νοοτροπίας που έταζε όλο και λιγότερα πραγματοποιώντας όλο και περισσότερα.
Το ισοζύγιο λόγων και έργων επί των ημερών του εξισορροπήθηκε κάπως και το κράτος παρά τα χρόνια προβλήματα του υλοποίησε μια σειρά από σοβαρά έργα που όντως εκσυγχρόνισαν σε μεγάλο βαθμό τις υποδομές της χώρας και ειδικά της Αττικής.
Οι πρωθυπουργίες του προσπάθησαν να εξορθολογήσουν τον δημόσιο βίο και την οικονομία χωρίς να το πετύχουν πάντα. Χαρακτηριστική περίπτωση το σχέδιο Γιαννίτση που δεν προχώρησε εξαιτίας των σφοδρών αντιδράσεων κυρίως εντός του ΠΑΣΟΚ.
Όταν ακούω να χαρακτηρίζεται νεοφιλελεύθερος από συγκεκριμένες πολιτικές κατευθύνσεις, αναρωτιέμαι αν όσοι το ξεστομίζουν έχουν ρίξει μια ματιά στα πολιτικά του πεπραγμένα ή αν απλά το αναπαράγουν άκριτα.
Αν ναι τότε αγνοούν το περιεχόμενο του όρου μάλλον, ειδικά όταν οι ίδιοι εφάρμοσαν πολιτικές, υπό πίεση ναι, που το σχέδιο Γιαννίτση πχ ή άλλα παρόμοια μπροστά τους, μοιάζουν να φορούν φωτοστέφανο.
Ο Κώστας Σημίτης υπήρξε μετρημένος στις υποσχέσεις του πράττοντας σίγουρα περισσότερα απ’ όσα έταξε, γιατί είχε την σωφροσύνη να βουτάει τη γλώσσα στο μυαλό πριν μιλήσει και υποσχεθεί το οτιδήποτε μπροστά σε ακροατήριο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη γι’ αυτό πρέπει να μνημονεύεται πιο πολύ.
Σε μια χώρα όπως αυτή που παρέλαβε ήταν κάτι εξαιρετικά σπάνιο αυτό. Ήταν πάνω απ’ τον μέσο όρο και η ιστορία τον δικαιώνει σταδιακά, όπως δικαίωσε και όσους αντιλήφθηκαν νωρίς τι θα σήμαινε η εκλογή του αγαπητού εντός του κόμματος και λαοφιλή Άκη Τσοχατζόπουλου.
Στα μεγάλα του αρνητικά όπως τα αντιλαμβάνομαι, η αδυναμία του να ελέγξει με αποτελεσματικότητα το τι γινόταν κάτω από αυτόν. Η αδυναμία του να επιβληθεί στο υπουργικό του συμβούλιο ανά περιπτώσεις. Η αποτυχία εκρίζωσης της καθεστωτικής λογικής που μάστιζε το ΠΑΣΟΚ μετά από τόσα χρόνια στο «θρόνο».
Ένα οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε, άλλη Ελλάδα παρέλαβε και άλλη παρέδωσε και εντός και εκτός συνόρων. Δεν απαριθμώ επιτεύγματα. Οι γνώστες έχουν εικόνα.
Για λόγους σημειολογίας και μόνο θα πω πως αυτός ο «νεοφιλελεύθερος» «δεξιός», ήταν ο μόνος που έβαλε στην θέση της την εκκλησία με επιμονή και πείσμα. Ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου το έκανε ποτέ, ούτε και κανείς μεταγενέστερος του χώρου.
Αναρωτηθείτε γιατί, και κατατάξτε τον εκεί που του αρμόζει με βάση την πραγματικότητά και όχι την κρατούσα άποψη στα σόσιαλ σας και στον περίγυρο σας.
Το ξέρω, είναι κουλ να καθυβρίζεται ένας πολιτικός σαν τον Σημίτη, είναι εύκολο και εύπεπτο, ας δούμε λίγο πέρα απ’ αυτό κάποια στιγμή.
Χάρης Φιλιππάκης
H φωτογραφία του άρθρου είναι απο τη σελίδα του Ιδρύματος Κώστα Σημίτη
