Τι συμβαίνει όταν ο Φίλιπ Ντικ «συνομιλεί» με την αισθητική του Καυγατζή της Βρέστης και η μελωμένη αγάπη θυμίζει τη «Λόλα» (του Ηλία Λυμπερόπουλου) σε ένα μετακαμπαρέ που άνθρωποι και μηχανές ερωτεύονται και εκτοξεύουν τις αισθήσεις των θεατών στο μέλλον;
Αυτή είναι περίπου η συνθήκη στο υπόγειο του Βios όπου κάθε Δευτέρα και Τρίτη ο Λευτέρης Παπακώστας σκηνοθετεί το έργο «Lo» του Μάριου Τσάγκαρη.
Μελό, στο μέλλον!
Ένα μέλλον που ρομπότ και άνθρωποι δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσουν. Η επιστήμη έχει προχωρήσει και η εικόνα μπερδεύει. Τα πράγματα όμως γίνονται όλο και πιο περίπλοκα όταν μπαίνουν στο παιχνίδι και τα συναισθήματα.
Μα έχουν τα ρομπότ συναισθήματα;
Μπορούν να ερωτευτούν; Μπορούν να γίνουν το αντίστοιχο του σίριαλ κίλερ;
Μπορεί να μια «μηχανή» ένα «ελατήριο» να είναι πιο συναισθηματικό και να έχει περισσότερη ενσυναίσθηση από τους ανθρώπους; Η αγάπη νικάει πάντα;
Ο Λευτέρης Παπακώστας έχει καταφέρει να στήσει αυτό το ζοφερό, γεμάτο βία και ερωτισμό κόσμο κάνοντας συνενόχους της δράσης τους θεατές που μπορούμε να λειτουργήσουμε ως θεατές μιας παράστασης ή ως θαμώνες αυτού του φουτουριστικού καμπαρέ.
Ο νταής, ο λακές του, ο πληρωμένος δολοφόνος, τα κορίτσια -τροτέζες και φυσικά ο ήρωας, ο ερωτευμένος δολοφόνος που ξυπνάει και επιστρέφει για να εκδικηθεί αλλά και να βρει το κορίτσι του, τη Lo. Οι ήρωες του έργου σε μια καταιγιστική χορογραφία μας βάζουν σε μια μοναδική δίνη και μας εξακοντίζουν σ’ αυτό το ζοφερό μέλλον που διαδραματίζεται το έργο. Αθήνα 2082!
Το σκηνικό περιβάλλον μαζί με τα Props, τα σκηνικά αντικείμενα (Κατερίνα Παρισινού-Λευτέρης Παπακώστας) όπως η βεντάλια με τα λαμπιόνια, τα φώτα (Λέων Εσκενάζυ) αλλά πάνω απ’ όλα ήχος (Θεόδωρος Διαμαντής) /μουσική (Μάριος Τσάγκαρης) που είναι μια Instalation δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα σε έναν χώρο που προσωπικά ποτέ δε συμπάθησα αλλά ομολογώ δίνει δυνατότητες στον δημιουργό να «παίξει».
Η εγγύτητα των ηθοποιών με τους θεατές και ένα μικρό παιχνίδι με βλέμματα και ατάκες, ερωτήσεις δημιουργούν την ατμόσφαιρα (που επιδέχεται βελτίωσης και ίσως σε μελλοντικές παραστάσεις να λειτουργήσει ακόμη περισσότερο) συμμετοχής των θεατών στο όλο δρώμενο.
Κατέβηκα στο υπόγειο με το ποτό μου. Το έπινα μαζί με τα κορίτσια (Κατερίνα Παρισινού,Λίνα Πάτσιου, Χρύσα Βουλουτάκη), κι ας είχαν αυτές να αντιμετωπίσουν αναβαθμίσεις και τις ανατροπές που ήταν αναπάντεχες και τελικά τόσο αναγκαίες για το έργο.
Τα μεταλλικά «ξυλάκια» για κινέζικο φαγητό του Πασέ Καλοφωτιά, που υποδύθηκε τον πληρωμένο δολοφόνο που κάλεσε το αφεντικό του «Γαλάζιου Άγγελου» του καμπαρέ (Γιώργος Τριανταφύλλου) και ο τρόπος που τα κρατούσε για να δείχνει πιο απειλητικός ήταν μια σούρεαλ εξαιρετική στιγμή.
Γενικά οι ηθοποιοί μας κοίταζαν δεν μας απευθύνονταν. Έψαχναν συνενόχους. Δεν ξέρω αν βοήθησα όπου «ζητήθηκε».
Ο Θεοδόσης Σκαρβέλης άρχισε να παίζει από το φουαγιέ, τον πάνω όροφο, και με έναν ιδιαίτερο τρόπο μας κατέβασε στην υπόγα, την κόλαση, το καμπαρέ, στο χώρο που οι αισθήσεις ταξίδευαν στο μέλλον, το παρόν και το παρελθόν (εκείνου του μέλλοντος…)
Μια καλοκουρδισμενη πρόταση για ένα έναν έρωτα που αν και καταδιακσμένος θέλει να ανθίσει, να ζήσει, αφήνει τους εραστές να ονειρευτούν το δρόμο για το φως κι ας καραδοκεί το έρεβος να καταπιεί κάθε ερωτική ή άλλη λάμψη.
Μια εντελώς διαφορετική θεατρική εμπειρία. Ο Λευτέρης Παπακώστας παίζει με τις αισθήσεις μας και με μια κινηματογραφική ταχύτητα έχει στήσει ένα θέαμα που αξιζει να το νιώσεις και να το ζήσεις.
Γιάννης Καφάτος
Info για την παράσταση
Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 – Bios
Ο Λευτέρης Παπακώστας σκηνοθετεί το «LO» του Μάριου Τσάγκαρη, ένα μελλοντολογικό μελόδραμα. Ένα sci-fi νουάρ που αγγίζει τον ονειρικό μελλοντολογικό ρεαλισμό, ένα έργο για την απέλπιδα προσπάθεια του έρωτα να κερδίσει.
Η ομάδα καλεί το κοινό σε μια διαφορετική εμπειρία θέασης, όπου οι θεατές, σε ρεαλιστική συνθήκη club-καμπαρέ, παρακολουθούν σε απόσταση αναπνοής από τους ηθοποιούς τη δράση των σκηνών, γίνονται μάρτυρες των γεγονότων, αφήνοντας τις καρέκλες και αναζητώντας μια πραγματική σύνδεση με τους performer.
Σε μια συνθήκη που μοιάζει με παιχνίδισμα… οι θεατές συμφωνούν ότι θα είναι όρθιοι, θα διασκεδάζουν, θα χορεύουν και θα δρουν μαζί με τους ηθοποιούς.
Η παράσταση θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στον κάτω χώρο του Bios.
Σημείωμα Σκηνοθέτη:
«Νομική κατάσταση υποκειμένου, υπό μερική παρακολούθηση. Βαθμός ατομικής ελευθερίας, δύο».
Το «LO» είναι ένα υπαρξιακό post pop-modern ψυχογράφημα της ανθρώπινης εξουσιαστικής προδιάθεσης του ανθρώπου να καταδυναστεύει ό,τι επιθυμεί. Μια αναζήτηση ενός αδιέξοδου έρωτα, ενός έρωτα που καταπιέζεται και προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια μέσα από κοινωνικές, αλλά και προσωπικές αντιξοότητες. Ένα έργο που αγγίζει τον κινηματογραφικό ρεαλισμό, αλλά ταυτόχρονα ακουμπάει και την ονειρική υπόσταση που υπάρχει μέσα μας.
Προσπαθώντας η ομάδα να αναζητήσει νέες φόρμες, ζωντανεύει μια σφιχτά δομημένη παράσταση με κινηματογραφική ταχύτητα και ταυτόχρονα ένα underground μελλοντολογικό club-καμπαρέ, δημιουργώντας μια club-καμπαρέ παράσταση-εμπειρία, μαζί με τους θεατές.
Έτσι, οι θεατές θα μπορούν να παρακολουθήσουν την παράσταση με τη συνοδεία του ποτού τους, κινούμενοι και αυτοί μαζί με τους ηθοποιούς σε μια σχέση ενιαία, μια σχέση εγγύτητας, αφού η σχέση σκηνής και πλατείας σπάει τα στερεοτυπικά δεδομένα.
Θεατές και ηθοποιοί μπλέκονται σε ένα αισθησιακό καμπαρέ που οδηγεί στην εσωτερική κατάρρευση.
Λευτέρης Παπακώστας
Σημείωμα συγγραφέα:
Με εκκίνηση το σενάριο του Ηλία Λυμπερόπουλου για την ταινία Λόλα και τη νουβέλα του Philip Dick Do Androids Dream Of Electric Sheep?, και μέσα από τις συγγένειες του κλασικού film noir, του ρετρό μελοδράματος, των κόμιξ, της pop κουλτούρας και του sci-fi, αναδύθηκε μια μεταμοντέρνα αφήγηση θεάτρου και θεάματος, που εξιστορεί έναν καταδικασμένο έρωτα μέσα σε μια δυστοπία του μέλλοντος.
Με αναφορές στο μιούζικαλ, στην κοινωνική αλληγορία και στη φουτουριστική μυθοπλασία, σκιαγραφήθηκαν οι σκοτεινές όψεις ενός όχι και τόσο μακρινού μέλλοντος, όπου η σύγκρουση των ανθρώπων και των μηχανών έχει αποκτήσει τα χαρακτηριστικά της ταξικής και της έμφυλης αντιπαράθεσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αναπτύσσεται η αδιέξοδη πορεία ενός έρωτα που ζουν δυο cyborg, μια αρτίστα του καμπαρέ κι ένας δολοφόνος, που, κόντρα στην περιρρέουσα σκληρότητα ενός κόσμου που διαλύεται, επιμένουν να ονειρεύονται ένα ταξίδι στο φως και την ελευθερία, όσο κι αν ξέρουν ότι οι ελπίδες τους θα γκρεμιστούν στο σκοτάδι.
Μάριος Τσάγκαρης
Ταυτότητα Παράστασης:
Κείμενο: Μάριος Τσάγκαρης
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Παπακώστας
Κοστούμια: Σπύρος Γκέκας
Μουσική: Μάριος Τσάγκαρης
Φωτισμοί:Λέων Εσκενάζυ
Φωτογραφίες / video art: Άρης Αθάνατος
Κίνηση: Βιβή Μπουτάτη
Σκηνικά αντικείμενα: Κατερίνα Παρισσινού / Λευτέρης Παπακώστας
Βοηθός σκηνοθέτη: Χρύσα Βουλουτάκη
Τεχνικός ήχου/ φωτισμού: Θεόδωρος Διαμαντής
Διεύθυνση παραγωγής: Μαριετίνα Σιμάτου
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Γιώτα Δημητριάδη
Παίζουν: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Λίνα Πάτσιου, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Πασέ Κολοφωτιάς, Χρύσα Βουλουτάκη, Λευτέρης Παπακώστας
Πληροφορίες
Από 16 Φεβρουάριου
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων: 14 ευρώ γενική είσοδος/ 10 ευρώ μειωμένο
Ηλεκτρονική προπώληση: myticket στο site του Bios
Και στο ταμείο του Θεάτρου
Διάρκεια παράστασης: 110 λεπτά
Θέατρο: Βios, Πειραιώς 84
Τηλ: 2103425335
